ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἀν ΕΥΑΓΙΕΛΟΣ Τ. ΡΟΖΟΣ 'Ὁ Πολυταλαντοῦχος πλῆθος εἶχε μαζευτεῖ. Πάνω ἀπὸ τὰ δύο τρίτα τῆς αἴθουσας ἦταν γεμάτα. ̓Εντυπωσιάσθηκα. Κοίταζα γιὰ κανένα γνωστό, ἀλλὰ μάταια. Ὅλοι μοῦ ἦταν ἄγνωστοι. "ΟὉλοφάνερα ὁ φίλος μου εἶχε κάνει καλὴ δουλειά. Ποιὸς ξέρει ἀπὸ ποῦ εἶχε μαζέψει ὅλους αὐτούς, ποὺ πολλοὶ ἔδειχναν πὼς πρώτη φορά πατοῦσαν τὸ πόδι τους ἐκεῖ. Πλησιάζοντας στὴν πρώτη σειρὰ τῶν καθισμάτων, ὅπου διέκρινα ἄδειες θεόεις, τρέχει νὰ μὲ ὑποδεχτεῖ ὁ ἴδιος. ̓Εγκάρδιος, ὑποχρεωτικὸς μὲ ὁδήγησε στὴ θέση μου. Φεύγοντας μοῦ ἔδωσε καὶ ἕνα δέμα. «Εἶναι τὸ τελευταῖο μου βίβλιο, θέλω νὰ μὲ κρίνετε μὲ ἐπιείκεια»! Τὸν εὐχαρίστησα καὶ πάλι, διαβεβαιώνοντάς τον πὼς θὰ τὸ διαβάσω μὲ προσοχή. Μόλις πρόλαβα νὰ διαβάσω τὸ πρόγραμμα. "Ηταν μιὰ γιορτὴ ἀφιερωμένη στὰ 30 χρόνια τῆς ποιήτριας Κα. Μ. προβλέπονταν ἀπαγγελίες, τραγούδια, χαιρετισμοί, κ.λπ. Κύριος ὁμιλητὴς ὁ Τζὼν Πάλ, ποὺ θ ̓ ἀνέλυε τὸ ἔργο τῆς τιμώμενης. Σὲ λίγο ἡ «γιορτή» ἄρχισε. Μέσα σὲ μιὰ θύελλα χειροκροτημάτων ὁ Τζὼν Πὰλ σηκώθηκε. ̓Αφοῦ μὲ μιὰ μεγαλόπρεπη κίνηση ἐπέβαλε σιωπὴ στὸ ἐνθουσιῶδες ἀκροατήριο, προχώρησε πρὸς τὸ βῆμα. Τὸν χάρηκα. Οἱ κινήσεις του νωχελικὲς ἀβίαστες. Τὸ ὕφος του περισπούδαστο. Βγάζοντας ἀπὸ τὴν τσάντα του μιὰ δέσμη χειρογράφων ἀρχίζει νὰ διαβάζει. Καὶ τότε ἡρθε τὸ ξάφνιασμα, ποὺ ἐλάχιστοι, ἐκτὸς ἀπὸ ἐμένα, ἦταν σὲ θέση, ὅπως διαπίστωσα, νὰ τὸ καταλάβουν. Ὅσο καλὸς ὁμιλητὴς ἦταν ἀπὸ ἄποψη ἀπαγγελίας, ἄρθρωσης, ἔντασης φωνῆς κ.λπ., τόσο κενὸς καὶ χλιαρὸς ἦταν ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῆς ὁμιλίας του. ̓Αράδιασε ἕνα συνονθύλευμα ἀπὸ γενικότητες καὶ ἀερολογίες. Καὶ τὸ χειρότερο: ὁ φίλος μας δὲν εἶχε τὴν αἴσθηση τοῦ μέτρου. Μετὰ τὴν πρώτη μισὴ ὥρα ἄρχισε τὶς ἐπαναλήψεις, ἐνῷ τὸ ἀκροατήριο ἔδειχνε ἔντονα σημάδια κόπωσης. Τὴν κατάσταση τὴν χειροτέρευαν οἱ διάφορες «καλλιτέχνιδες» τῆς ἀπαγγε- Ἢ διαίσθηση μου λειτούργησε καὶ πάλι θετικά. Ο τύπος ἀπὸ τὴν ἀρχὴ δὲν μὲ γέμισε. Κάτι τὸ ἐπίπλαστο καὶ τὸ ψεύτικο στὴ συμπεριφορά του μ ̓ ἔκανε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ νὰ δυσπιστῶ. Κι ̓ ἐκείνη πάλι ἡ ἀσυγκράτητη ἐγκαρδιότητά του, ἡ ἁπλόχερη φιλικότητά του κάθε ἄλλο παρὰ γνήσια μοῦ φάνηκε... Τρόμαξα ν ̓ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν διάπυρη ἐπιθυμία του νὰ μὲ ὁ βοηθήσει. «Μὰ δὲν θὰ χάσετε τίποτα», ἐπέμενε στὶς ἀπανωτὲς ἀρνήσεις μου. Σώνει καὶ καλὰ ἤθελε νὰ μοῦ κάνει ἕνα ἀφιέρωμα σ ̓ ἕνα ἀπὸ τὰ περιοδικὰ ὅπου ἔγραφε καὶ ποὺ ἐλάχιστοι τὸ γνώριζαν. ̓Ωστόσο, πρέπει νὰ ὁμολογήσω πώς σιγά-σιγὰ τὸν συνήθισα. Συμβιβάστηκα μὲ τὴν εὐγένεια καὶ τὴν πιεστικἡ του ἐπιθυμία νὰ μ ̓ ἐξυπηρετήσει. Στὸ κάτω-κάτω ὁ φίλος μου καί, κατὰ δήλωσή του, θαυμαστὴς τοῦ ἔργου μου Τζὼν Πάλ, δὲν ἦταν κακός. ́Ασχετος μόνο καὶ ἀκατατόπιστος δείχθηκε πὼς ἦταν στὸ χῶρο τῶν γραμμάτων καὶ ὁλοφάνερα ἀνυποψίαστος γιὰ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς τέχνης. Κι ̓ ὅμως, ἂν τὸν ἄκουγες, ἂν διάβαζες τὶς καλοτυπωμένες κάρτες του, θὰ νόμιζες πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν ἕνας φαινόμενο: Δημοσιογράφος, ποιητής, κριτικός, τεχνοκριτικός, δοκιμιογράφος... Κάθε τόσο τὸν συναντοῦσα σὲ διάφορες ἐκδηλώσεις. Ηταν τακτικότατος. Σὲ κάθε φιλολογικὴ ἐκδήλωση, διάλεξη, ἐγκαίνια ἐκθέσεων ἦταν παρών καὶ πάντοτε μὲ χαιρετοῦσε μὲ μιὰν ἀφοπλιστικὴ ἐγκαρδιότητα, ποὺ μὲ ἀντυπωσίαζε. Ωστόσο, κάτι δικὸ του ποτὲ δὲν εἶχα διαβάσει. Συμπτωματικὰ ἢ ὄχι μὲ κρατοῦσε ἀνενημέρωτο γιὰ τὶς προσωπικὲς του δημιουργίες. “Ὡς ποὺ μιὰ μέρα παίρνω μιὰ πρόσκληση νὰ παραστῶ σὲ μιὰ πνευματικὴ ἐκδήλωση. Κύριος ὁμιλητὴς ὁ Τζὼν Πὰλ (Γιάννης Παλιούρας, ὅπως ἔμαθα, ἦταν τὸ πραγματικὸ του ὄνομα). Πολὺ περίεργος πῆγα νὰ τὸν ἀκούσω. ἐκδήλωσηῃη ἦταν στὸ «Παρνασσό». Ὅταν μπῆκα, πέντε λεπτὰ πρὶν τὴν ὁρισμένη ὥρα, ἕνα πυκνὸ