ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἀν Ἢ διαίσθηση µου λειτούργησε καὶ πά- λι θετικά. Ο τύπος ἀπὸ τὴν ἀρχὴ δὲν μὲ γέμισε. Κάτι τὸ ἐπίπλαστο καὶ τὸ ψεύτικο στὴ συμπεριφορά του μ᾽ ἔκανε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ νὰ δυσπιστῶ. Κι᾽ ἐκείνη πά- λι ἡ ἀσυγκράτητη ἐγκαρδιότητά του, ἡ ἁ- πλόχερη φιλικότητά του κάθε ἄλλο παρὰ γνήσια μοῦ φάνηκε... Τρόμαξα ν᾿ ἀπαλ- λαγῶ ἀπὸ τὴν διάπυρη ἐπιθυμία του νὰ μὲ ὁ βοηθήσει. «Μὰ δὲν θὰ χάσετε τίποτα», ἐπέμενε στὶς ἀπανωτὲς ἀρνήσεις μου. Σώνει καὶ καλὰ ἤθελε νὰ μοῦ κάνει ἕνα ἀφιέρωμα σ᾽ ἕνα ἀπὸ τὰ περιοδικὰ ὅπου ἔγραφε καὶ ποὺ ἐλάχιστοι τὸ γνώριζαν. ᾿Ωστόσο, πρέπει νὰ ὁμολογήσω πώς σιγά-σιγὰ τὸν συνήθι- σα. Συµβιβάστηκα μὲ τὴν εὐγένεια καὶ τὴν πιεστικἡ του ἐπιθυμία νὰ μ᾽ ἐξυπηρετήσει. Στὸ κάτω-κάτω ὁ φίλος µου καί, κατὰ δή- λωσή του, θαυμαστὴς τοῦ ἔργου µου Τζὼν Πάλ, δὲν ἦταν κακός. ΄Ασχετος µόνο καὶ ἀκατατόπιστος δείχθηκε πὼς ἦταν στὸ χῶρο τῶν γραμμάτων καὶ ὁλοφάνερα ἀνυ- ποψίαστος γιὰ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς τέ- χνης. Κι᾽ ὅμως, ἂν τὸν ἄκουγες, ἂν διάβα- ζες τὶς καλοτυπωμένες κάρτες του, θὰ νό- µιζες πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν ἕνας φαινόμενο: Δημοσιογράφος, ποιητής, κρι- τικός, τεχνοκριτικός, δοκιμιογράφος... Κά- θε τόσο τὸν συναντοῦσα σὲ διάφορες ἐκ- δηλώσεις. Ηταν τακτικότατος. Σὲ κάθε φιλολογικὴ ἐκδήλωση, διάλεξη, ἐγκαίνια ἐκθέσεων ἦταν παρών καὶ πάντοτε μὲ χαι- ρετοῦσε μὲ μιὰν ἀφοπλιστικὴ ἐγκαρδιότη- τα, ποὺ μὲ ἀντυπωσίαζε. Ωστόσο, κάτι δικὸ του ποτὲ δὲν εἶχα διαβάσει. Συμπτω- ματικὰ ἢ ὄχι μὲ κρατοῦσε ἀνενημέρωτο γιὰ τὶς προσωπικὲς του δημιουργίες. “Ὡς ποὺ μιὰ μέρα παίρνω μιὰ πρό- σκληση νὰ παραστῶ σὲ μιὰ πνευματικὴ ἐκδήλωση. Κύριος ὁμιλητὴς ὁ Τζὼν Πὰλ (Γιάννης Παλιούρας, ὅπως ἔμαθα, ἦταν τὸ πραγματικὸ του ὄνομα). Πολὺ περίεργος πῆγα νὰ τὸν ἀκούσω. ἐκδήλωσηῃη ἦταν στὸ «Παρνασσό». Ὅταν μπῆκα, πέντε λε- πτὰ πρὶν τὴν ὁρισμένη ὥρα, ἕνα πυκνὸ ΕΥΑΓΙΕΛΟΣ Τ. ΡΟΖΟΣ 'Ὁ Πολυταλαντοῦχος πλῆθος εἶχε μαζευτεῖ. Πάνω ἀπὸ τὰ δύο τρίτα τῆς αἴθουσας ἦταν γεμάτα. ᾿Εντυ- πωσιάσθηκα. Κοίταζα γιὰ κανένα γνωστό, ἀλλὰ μάταια. Ὅλοι μοῦ ἦταν ἄγνωστοι. "ΟὉλοφάνερα ὁ φίλος µου εἶχε κάνει καλὴ δουλειά. Ποιὸς ξέρει ἀπὸ ποῦ εἶχε μαζέψει ὅλους αὐτούς, ποὺ πολλοὶ ἔδειχναν πὼς πρώτη φορά πατοῦσαν τὸ πόδι τους ἐκεῖ. Πλησιάζοντας στὴν πρώτη σειρὰ τῶν κα- θισµάτων, ὅπου διέκρινα ἄδειες θεόεις, τρέχει νὰ μὲ ὑποδεχτεῖ ὁ ἴδιος. ᾿Εγκάρ- διος, ὑποχρεωτικὸς μὲ ὁδήγησε στὴ θέση µου. Φεύγοντας μοῦ ἔδωσε καὶ ἕνα δέµα. «Εἶναι τὸ τελευταῖο µου βίβλιο, θέλω νὰ μὲ κρίνετε μὲ ἐπιείκεια»! Τὸν εὐχαρί- στησα καὶ πάλι, διαβεβαιώνοντάς τον πὼς θὰ τὸ διαβάσω μὲ προσοχή. Μόλις πρό- λαβα νὰ διαβάσω τὸ πρόγραμμα. "Ηταν μιὰ γιορτὴ ἀφιερωμένη στὰ 30 χρόνια τῆς ποιήτριας Κα. Μ. προβλέπονταν ἀπαγγε- λίες, τραγούδια, χαιρετισµοί, κ.λπ. Κύριος ὁμιλητὴς ὁ Τζὼν Πάλ, ποὺ θ᾽ ἀνέλυε τὸ ἔργο τῆς τιμώμενης. Σὲ λίγο ἡ «γιορτή» ἄρχισε. Μέσα σὲ μιὰ θύελλα χειροκροτηµάτων ὁ Τζὼν Πὰλ σηκώθηκε. ᾿Αφοῦ μὲ μιὰ μεγαλόπρεπη κί- νηση ἐπέβαλε σιωπὴ στὸ ἐνθουσιῶδες ἀ- κροατήριο, προχώρησε πρὸς τὸ βῆμα. Τὸν χάρηκα. Οἱ κινήσεις του νωχελικὲς ἀβία- στες. Τὸ ὕφος του περισπούδαστο. Βγάζο- ντας ἀπὸ τὴν τσάντα του μιὰ δέσμη χειρο- γράφων ἀρχίζει νὰ διαβάζει. Καὶ τότε ἡρ- θε τὸ ξάφνιασμα, ποὺ ἐλάχιστοι, ἐκτὸς ἀ- πὸ ἐμένα, ἦταν σὲ θέση, ὅπως διαπίστωσα, νὰ τὸ καταλάβουν. Ὅσο καλὸς ὁμιλητὴς ἦταν ἀπὸ ἄποψη ἀπαγγελίας, ἄρθρωσης, ἔ- ντασης φωνῆς κ.λπ., τόσο κενὸς καὶ χλια- ρὸς ἦταν ὡς πρὸς τὸ περιεχόµενο τῆς ὁμι- λίας του. ᾿Αράδιασε ἕνα συνονθύλευμα ἀ- πὸ γενικότητες καὶ ἀερολογίες. Καὶ τὸ χειρότερο: ὁ φίλος µας δὲν εἶχε τὴν αἴσθηση τοῦ μέτρου. Μετὰ τὴν πρώτη μισὴ ὥρα ἄρχισε τὶς ἐπαναλήψεις, ἐνῷ τὸ ἀκροατήριο ἔδειχνε ἔντονα σημάδια κό- πωσης. Τὴν κατάσταση τὴν χειροτέρευαν οἱ διάφορες «καλλιτέχνιδες» τῆς ἀπαγγε-