Ἢ Ὃ ὑπογράφων δὲν εἶναι ποιητής, ἀλλὰ σταθερὸς ὅσο καὶ ἀπαιτητικὸς ἀναγνώστης καὶ συχνὰ μεμψίμοιρος μελετητὴς τῆς ἑλληνικῆς καὶ ξένης ποιήσεως. Δικαιοῦται συνεπῶς νὰ διατυπώση ὡρισμένες παρατηρήσεις, ἂν ὄχι γιὰ τὴν καθαυτὸ ἐσωτερικὴ ᾱνατομία καὶ λειτουργικότητα τοῦ ποιητικοῦ λόγου, πάντως γιὰ τὴν ποιοτικὴ συνάρμωση καὶ ἀξιολογικὴ συνάρτησή του μὲ τὸ γενικώτερο φαινόμενο τοῦ πολιτισμοῦ. ̓ ̓Αφορμὴν ἔλαβα ἀπὸ τὴν 2η « ̓Ετήσια ̓ Ανθολογία τῶν 'Εκατόὀ» τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τὰ 170 ἀνέκδοτα ποιήματα 00 ζώντων 'Ελλήνων ποιητῶν ποὺ τελικῶς ἀνθολογήθηκαν σ ̓ αὐτήν, ἀλλὰ καὶ τὰ 1300 περίπου ἀκόμη ποιήματα καὶ τοὺς 400 περίπου ἄλλους ζῶντες Ἕλληνες ποιητὲς ποὺ ἀποκλείσθηκαν ἀπ ̓ αὐτὴν - πλείστους καί πλεῖστα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἡ Κριτική ̓Επιτροπὴ «ἀπέρριψε» γιὰ τὸν μοναδικὸ καὶ ἐντελῶς συμβατικὸ λόγο ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν κατ, ἔτος ἀνθολογουμένων εἶναι -- ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω: κακῶς καὶ αὐθαιρέτως -- « ́ ΕἙκατό»... Μολονότι δὲν ὑπῆρξα Κριτής, διεξῆλθα τὸ σύνολο τῆς ἀνέκδοτης ποιητικῆς συγκομιδῆς τοῦ 1987 ποὺ ὑπέβλήθη στὴν κρίση τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ἔμεινα κατάπληκτος -- ἡ λέξη δὲν εἶναι ὑπερβολικὴ --- ἀπὸ τὴν ἀπροσμέτρητη πολλότητα τῆς καλλιμορφίας καὶ τὴν ἀπροσδόκητη πολυπλοκότητα τοῦ γενικοῦ ἰδεογραφήματος τοῦ «οτρις τῶν ὑπὸ κρίσιν ποιημάτων: Πῶς εἶναι δυνατὸν σὲ μιὰ χώρα, ὅπως ἡ σημερινὴ ̓Ελλάδα, ὅπου ὁ Πολιτισμός, τὸ Πνεῦμα, ὁ Στοχασμὸς ἔχουν ὁλοφάνερα ὑποχωρήσει ἀπελπιστικὰ καὶ ἀνάμεσα σ ̓ ἕνα λαὸ μὲ χειροπιαστὰ σημάδια προϊούσης βᾳρβαροποιήσεως, νὰ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες διαπιστωμένες ἀπὸ ἐμένα καὶ προφανῶς καὶ ἑκατοντάδες ἂν ὄχι χιλιάδες ἄλλες ἄγνωστες σ ̓ ἐμένα μεμονωμένες συνειδήσεις, ποὺ νὰ μποροῦν νὰ παράγουν σὲ τέτοιο βαθμὸ οὐσία (ποιητικῆς) ὁμορφιᾶς καὶ νὰ ὀρθοτομοῦν μὲ ὄχι σπάνια τελειότητα περιγράμματα ὑψηλῆς ἰδέας; Ποῦ βρέθηκαν μέσα σ ̓ ἕνα τέτοιον ἄντιπνευματικό, ἕνα τέτοιο κτηνώδη οἰκονομιστικὸ καὶ ἐξουσιαστικὸ περίγυρο, μέσα σ ̓ ἕνα τέτοιο ἀνύπαρκτο ἢ ὑποτυπῶδες ἢ καὶ νοσηρὸ πνευματικὸ «κλῖμα» τόσες ἐκλεκτὲς ἀτομικότητες, ποὺ μποροῦν νὰ ἐπιβιώνουν σὰν αὐτοδύναμες ὑπαρξικὲς ὀντότητες καὶ νὰ «δηλώνουν» ποιητικὰ τὴν ἐπιβεώνουσα μοναδικότητά τους, σὲ ἔνταση καὶ ἔκταση, ποὺ - ἀπ ̓ ὅ,τι μπορῶ νὰ γνωρίζω, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ παρακολουθῶ τὴν ξένη ποιητικὴ παραγωγὴ - -σὲ καμμιὰ ἄλλη γλῶσσα καὶ σὲ καμμιὰ ἄλλη χώρα δὲν παρατηροῦνται ἀνάλογες; Πολλὴ φαιὰ οὐσία κατανάλωσα -- πρέπει νὰ σοῦ τὸ ἐξομολογηθῶ, φίλε ἀναγνώστη -- γιὰ νὰ ἀξιολογήσω ἱστορικὰ καὶ νὰ ἐξηγήσω αἰτιολογικὰ τὸ φαινόμενο αὐτό, ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἡ ἑλληνικὴ ποίηση ποὺ κατὰ τὴ γνώμη μου ἀξίζει πολλοῦ κόπου καὶ κάθε προσπάθειας γιὰ νὰ ἑρμηνευθῆ. Καὶ σπεύδω νὰ διατυπώσω τὸ συμπέρασμα ποὺ κατέληξα, χωρὶς καμμιὰ ἀπαίτηση ἀναγνωρίσεώς του καὶ χωρὶς καμμιὰ προσπάθεια θεμελιώσεώς του (ποὺ ἄλλωστε μέσα στὰ πλαίσια ἑνὸς μικροῦ σχολίου εἶναι τεχνικῶς ἀδύνατη), συμπέρασμα ποὺ τὸ δίνω - - ὑπὸ τύπον προτάσεως - - σὰν προσωπικὴ διαπίστωση ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ ἐξ ἄλλου σὰν αἰτιολογικὴ εἰσήγηση: Ἢ διαπίστωση εἶναι: “Ὅλες οἱ προσπάθειες τῆς Δυνάμεως νὰ ἰσοπεδώση καὶ ἐξαλείψη ἀπὸ προσώπου γῆς μὲ τὸν δογματισμό, τὸν μαζισμὸ καὶ τὸν οἰκονομισμὸ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή, τὴν ἀτομικὴ συνείδηση καὶ τὴν αὐτοτελῆ προσωπικότητα εἶναι μάταιες, εἶναι ἀτελέσφορες, εἶναι σκιαμαχικές ́ τὸ Πνεῦμα, ὁ Πολιτισμός, θὰ ἐπιβιώνη μὲ ᾱμυντικὲς ἱκανότητες, ποὺ θὰ ἀναπτύσση, ᾱνάλογες πρὸς τὴν ἔνταση τῶν (μὲ τεχνολογικά. ὀργανωτικά καὶ οἰκονομικὰ μέσα) ἐπιθέσεων τῆς ̓Εξ-ουσίας. Καὶ ἡ ἀξιολογικὴ εἰσήγηση εἶναι: Ἡ ἰδιάζουσα καὶ ἐπιχωριάζουσα ποιητικὴ ἀνθοφορία στὸν τόπον αὐτόν, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα ἀναλογικά πλουσιώτερη, ὅπως προεῖπα, ἀπὸ κάθε ἄλλον τόπο, μόνο σ ̓ ἕνα αἴτιο μπορεῖ ν ̓ ἀποδοθῆ, αἴτιο ποὺ δὲν συναντιέται ἀλλοῦ πουθενά: Στὸ γιγαντιαῖο θησαυροφυλάκειο τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας, τοῦ τελειότερου αὐτοῦ δημιουργήματος τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου, θησαυροφυλάκειο τοῦ ὁποίου μόνον ὁ “Ἕλληνας ποιητὴς διαθέτει τὰ κλειδιά, γιὰ νὰ τὸ ἀνοίγη ὅποτε θέλει καὶ νὰ παίρνη ἀπὸ τοὺς θησαυρούς του, τοὺς στιλπνοὺς καὶ διαμαντένιους, ὅ,τι θέλει. Ἔτσι ἐξηγεῖται μόνο τὸ γεγονὸς ὅτι ἄνθρωποι ἁπλοῖ, μορφώσεως ἀκόμη καὶ μετρίας, μὲ μοναδικὸ ὅπλο τους τὴν εὐαισθησία νὰ διακρίνουν ἴσως μόνον ὑποσυνείδητα τὴν ἀξία τῆς ἑλληνικῆς λέξεως καὶ νὰ τὴ χρησιμοποιοῦν καταλλήλως, μποροῦν καὶ δίνουν ὀμορφογραφήματα καὶ ἰδεογραφήματα σὰν κι αὐτὰ τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς ποιήσεως. ̓ Δὲν θὰ πῶ ἄλλο τι, ἀλλὰ θὰ κλείσω μὲ μιὰ εὐχάριστη καὶ αἴσια πληροφορία: Σχεδὸν ὅλοι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ποιητὲς ἀντλοῦν τὸ ποιητικό τους λεξιλόγιο ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, μὲ συχνότατη χρήση ὁμηρικῶν, κλασσικῶν καὶ βυζαντινῶν - ἐκκλησιαστικῶν λέξεων καὶ τέλος τῆς σύγχρονης ἐπιστημονικῆς ὁρολογίας! ́Η ἐπίθεση τῆς ̓Εξ-ουσίας κατὰ τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας ἀφήνει ἀπρόσβλητο. τὸν ποιητή ἡ περίοδος τοῦ «ρωμιοσυνισμοῦ» καὶ τοῦ «λᾳϊκισμοῦ» τῆς νεοελληνικῆς ποιήσεως παρῆλθεν ἀνεπιστρεπτί' καὶ ἡ κακοποιὸς δράση τοῦ δημοτικιστικοῦ δογματισμοῦ ἐπίσης. Δ.Ι.Λ.