ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ̓Εξ-ουσία καὶ Γλῶσσα τὸ σύμπλεγμα τῆς ἐνοχῆς μου ὡς «ὀνοματοθέτου» (ἀφοῦ δὲν λέγω τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομα τους) ἀλλὰ καὶ τὴν κατιοῦσα πορεία τῆς γλώσσας, συνεπῶς τοῦ πολιτισμοῦ, πρὸς νοηματικὲς ἀποχρώσεις, συγεπῶς ἐνέργειες, «ἀξίες», πράγματα καὶ ἐν τέλει νοοτροπία, ποὺ ἄλλοτε ἦταν ἀσύλληπτα, ἐνῶ σήμερα εἶναι καὶ νοητὰ καὶ πραγματικά, μὲ μία λεπτομέρεια: ὅτι, ἐνῶ διανοοῦμαι καὶ πράττω κάτι ποὺ ἄλλοτε δὲν διενοεῖτο καὶ δὲν ἔπραττε κανεὶς ἀφοῦ δὲν τὸ ὀνόμαζε...---, ὅμως (ἐπὶ τοῦ παρόντος) δὲν τολμῶ καὶ νὰ τὸ δηλώσω εὐθέως καὶ ἀνοιχτά! Ἡ ψυχολογία καὶ ἡ κατάσταση αὐτὴ στιγματοθετεῖ μιὰ φάση ἐξελίξεως τῆς ἀνθρώπινης «ἠθικῆς» ἀσφαλῶς μεταβατική: Πρόκειται γιὰ τὸ μεταίχμιο μεταξὺ μιᾶς ἐποχῆς ποὺ ἕνας τόσο προχωρημένος κυνισμὸς ἢ ἀμοραλισμὸς ἦταν ἀνύπαρκτος καὶ μιᾶς διάδοχης ἐποχῆς ποὺ αὐτὸς εἶναι μὲν ὑπαρκτός ἀλλὰ παραμένει ἀνομολόγητος. Βεβαίως ἡ φύση τῆς ̓Εξ-ουσίας -καὶ δὲν ἐννοῶ μόνο τὴν πολιτικὴ ἔκφανσή της ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπὸ αἱώνων ἀρξαμένη καὶ συνεχιζομένη μὲ ἐντεινόμενο ρυθμὸ γενικώτερη ψυχοπνευματικὴ «ἐξαλλαγή» τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ μεταβάλλεται σ ̓ ἕνα δικέφαλο τέρας ἐξουσιαστοῦ-ὑποτελοῦς, σ ̓ ἕνα εἶδος «δουλοτυράννου» ἢ «τυραννοδούλου», ἂν θέλετε-εἶναι νὰ μὴν εἶναι «λόγος», ἀλλὰ ψευδολόγος, νὰ μὴν εἶναι ἐξέλιξη ἀλλὰ ἔκρυθμη κίνηση, νὰ μὴν εἶναι δηλαδὴ - -γιὰ νὰ εἰδικεύσουμε Θὰ ἦταν πολὺ διασκεδαστικὸ ἀλλὰ καὶ τραγικὸ στὸ βάθος του, Ἄποθέτω, ἂν κανεὶς ἀνελάμβανε νὰ συλλέξη καὶ λεξικογραφήση ἕρμηνευτικῶς τὶς λέξεις τῶν ὁποίων μἐΕξ-ουσία τὴν ἀρχικὴ τάλλαξε ἡ σημασία καὶ χρησιμοποιεῖ ἤδη μὲ καθαρῶς ἐξουσιαστικὸ νέο νόημα. Θὰ εἰσήρχετο μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν πιθανώτατα σ ̓ ἕνα πολύχρωμο λιβάδι μὲ «μαργαρίτες», τῶν ὁποίων δὲν θὰ ἤξερε ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ πρωτοθαυμάση τὴν κακοζηλία, τὴ βαρβαροσύνη, τὴ μονοσημία, τὴν ἐκμμετάλλευση τῆς παλαιᾶς «καλῆς σημασίας» των, τὴ σκόπιμη «μετατόπιση» καὶ παραχαράξη τῶν νοημάτων, τὴν μέσω τῶν ὀνομασιῶν ἆραιοποίηση ἄνομων πράξεων καὶ σκοτεινῶν ἐνεργειῶν' καὶ ἐν τέλει καὶ συνοπτικὰ τὴν ἔκπτωση τῆς «γλωσσικῆς εὐθύτητας» ἢ «ἐντιμό-ᾱς μοῦ ἐτητᾶς» τοῦ παρελθόντος πιτραποῦν οἱ ἀδόκιμοι αὐτοὶ ὅροι-στὸ ἐπίπεδο τῆς «γλωσσικῆς ἀπάτης» τοῦ ἐξουσιαστικοῦ παῥόντος, Τὸ νὰ βαπτίζω π.χ. τὴν ἐνέργεια μὲ τὴν ὁποία ἐκτονώνω μία ὑποβόσκουσα σύγκρουση σκοτεινῶν συμφερόντων καὶ ἀποκρύφων ὃδιεστραμμένων θελήσεων κυριαρχίας «ἀναδόμηση» ἢ τὸ ξαναμοίρασμα τῆς ἄνομῆς... νομῆς τῆς ἐξουσίας «ἀναβάθμιση» -γιᾶ νὰ ἐπικαλεσθῶ ἐντελῶς πρόχειρα δύο ἀπὸ τὶς δεκάδες ἢ ἑκατοντάδες «ὅρους» τῆς σύγχρονης ἐξουσιαστικῆς γλώσστοιχειοθετεῖ ἀσφαλῶς καὶ σὰς