ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ᾿Εξ-ουσία καὶ Γλῶσσα Θὰ ἦταν πολὺ διασκεδαστικὸ ἀλλὰ καὶ τραγικὸ στὸ βάθος του, Ἄ- ποθέτω, ἂν κανεὶς ἀνελάμβανε νὰ συλλέξη καὶ λεξικογραφήση ἕρμη- νευτικῶς τὶς λέξεις τῶν ὁποίων με- τάλλαξε ἡ ᾿Εξ-ουσία τὴν ἀρχικὴ σημασία καὶ χρησιμοποιεῖ ἤδη μὲ καθαρῶς ἐξουσιαστικὸ νέο νόημα. Θὰ εἰσήρχετο μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν πιθανώτατα σ᾽ ἕνα πολύχρωμο λι- βάδι μὲ «μαργαρίτες», τῶν ὁποίων δὲν θὰ ἤξερε ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ πρω- τοθαυμάση τὴν κακοζηλία, τὴ βαρ- βαροσύνη, τὴ µονοσηµία, τὴν ἐκ- μµετάλλευση τῆς παλαιᾶς «καλῆς σημασίας» των, τὴ σκόπιμη «μετα- τόπιση» καὶ παραχαράξη τῶν νοη- μάτων, τὴν µέσω τῶν ὀνομασιῶν ἆ- ραιοποίηση ἄνομων πράξεων καὶ σκοτεινῶν ἐνεργειῶν' καὶ ἐν τέλει καὶ συνοπτικὰ τὴν ἔκπτωση τῆς «γλωσσικῆς εὐθύτητας» ἢ «ἐντιμό- τητᾶς» τοῦ παρελθόντος -ᾱς μοῦ ἐ- πιτραποῦν οἱ ἀδόκιμοι αὐτοὶ ὅ- ροι-- στὸ ἐπίπεδο τῆς «γλωσσικῆς ἀπάτης» τοῦ ἐξουσιαστικοῦ πα- ῥόντος, Τὸ νὰ βαπτίζω π.χ. τὴν ἐνέργεια μὲ τὴν ὁποία ἐκτονώνω µία ὑποβό- σκουσα σύγκρουση σκοτεινῶν συµ- φερόντων καὶ ἀποκρύφων ὃδιε- στραμμένων θελήσεων κυριαρχίας «ἀναδόμηση» ἢ τὸ ξαναμοίρασμα τῆς ἄνομῆς... νομῆς τῆς ἐξουσίας «ἀναβάθμιση» -γιᾶ νὰ ἐπικαλεσθῶ ἐντελῶς πρόχειρα δύο ἀπὸ τὶς δεκά- δες ἢ ἑκατοντάδες «ὅρους» τῆς σύγχρονης ἐξουσιαστικῆς γλώσ- σὰς στοιχειοθετεῖ ἀσφαλῶς καὶ τὸ σύμπλεγμα τῆς ἐνοχῆς μου ὡς «ὀνοματοθέτου» (ἀφοῦ δὲν λέγω τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομα τους) ἀλλὰ καὶ τὴν κατιοῦσα πορεία τῆς γλώσσας, συνεπῶς τοῦ πολιτισμοῦ, πρὸς νοηματικὲς ἀποχρώσεις, συ- γεπῶς ἐνέργειες, «ἀξίες», πράγματα καὶ ἐν τέλει νοοτροπία, ποὺ ἄλλοτε ἦταν ἀσύλληπτα, ἐνῶ σήμερα εἶναι καὶ νοητὰ καὶ πραγματικά, μὲ μία λεπτομέρεια: ὅτι, ἐνῶ διανοοῦμαι καὶ πράττω κάτι ποὺ ἄλλοτε δὲν διενοεῖτο καὶ δὲν ἔπραττε κανεὶς - ἀφοῦ δὲν τὸ ὀνόμαζε...---, ὅμως (ἐπὶ τοῦ παρόντος) δὲν τολμῶ καὶ νὰ τὸ δηλώσω εὐθέως καὶ ἀνοιχτά! Ἡ ψυχολογία καὶ ἡ κατάσταση αὐτὴ στιγματοθετεῖ μιὰ φάση ἐξελίξεως τῆς ἀνθρώπινης «ἠθικῆς» ἀσφαλῶς μεταβατική: Πρόκειται γιὰ τὸ με- ταίχμιο μεταξὺ μιᾶς ἐποχῆς ποὺ ἕ- νας τόσο προχωρημένος κυνισμὸς ἢ ἀμοραλισμὸς ἦταν ἀνύπαρκτος καὶ μιᾶς διάδοχης ἐποχῆς ποὺ αὐ- τὸς εἶναι μὲν ὑπαρκτός ἀλλὰ παρα- μένει ἀνομολόγητος. Βεβαίως ἡ φύση τῆς ᾿Εξ-ουσίας -καὶ δὲν ἐννοῶ μόνο τὴν πολιτικὴ ἔκφανσή της ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπὸ αἱ- ώνων ἀρξαμένη καὶ συνεχιζοµένη μὲ ἐντεινόμενο ρυθμὸ γενικώτερη ψυχοπνευματικὴ «ἐξαλλαγή» τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ μεταβάλλεται σ᾽ ἕ- να δικέφαλο τέρας ἐξουσιαστοῦ-ὑ- ποτελοῦς, σ᾽ ἕνα εἶδος «δουλοτυ- ράννου» ἢ «τυραννοδούλου», ἂν θέ- λετε-- εἶναι νὰ μὴν εἶναι «λόγος», ἀλλὰ ψευδολόγος, νὰ μὴν εἶναι ἐξέ- λιξη ἀλλὰ ἔκρυθμη κίνηση, νὰ μὴν εἶναι δηλαδὴ - -γιὰ νὰ εἰδικεύσουμε