ΕΙΠΠΛΔΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ιουδαϊσμός, ̓Εσσαῖοι, Χριστιανισμὸς χαν καθόλου. Γιὰ νὰ πείσω περὶ αὐτοῦ, θὰ ἀναφέρω ἐνδεικτικῶς τὰ κάτωθι συγκριτικὰ σημεῖα: α. Ὃ Χριστιανισμὸς δέχεται τὴν Τριαδικὴ ἐκδήλωση τῆς Μιᾶς ̓Αρχῆς (καὶ σὲ τοῦτο ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ), ἐνῶ ὁ ̓Ιουδαϊσμὸς δέχεται τὸ Μονοπρόσωπο ἑνὸς προσωπικοῦ φυλετικοῦ Θεοῦ. Μάλιστα ἡ ̓Ορθοδοξία (Γρηγόριος Παλαμᾶς) δέχεται ὅτι ἡ πλήρης γνῶσις ἢ θέασις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνέφικτος καὶ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἄμορφος, ἐνῶ ὁ ̓Ιουδαϊσμὸς ἀναφέρει (Παλαιὰ Διαθήκη) ὅτι ἄνθρωποι εἶδαν τὸν Θεὸ καὶ ὁ Δανιὴλ τὸν περιγράφει, ἐνῶ ὁ ̓Ιακὼβ ἐπάλαισε μαζί του καὶ τόν... ἐνίκησε! β. ̓Ο Χριστιανισμός, καὶ ἰδιαίτερα ἡ ̓Ορθοδοξία, δέχεται τὴν ἔννοια τῶν Θείὧν ̓Ενεργειῶν, τοῦ Θείου Λόγου καὶ τοῦ Θείου Πνεύματος, ἔννοιες ἄγνωστες στὸν ̓Ιουδαϊῖσμό. ̓Επίσης δέχεται ὅτι ὁ ἕνας Παγκόσμιος Νόμος τοῦ Σύμπαντος διέπει ὁλόκληρη τὴν Δημιουργία καὶ τὴν ἐξέλιξη ὅλων τῶν μορφῶν ζωῆς καὶ εἶναι στὴν πραγματικότητα ἔκφρασις τῆς Θείας Βουλήσεως καὶ τῆς Θείας Σοφίας. Οἱ ἔννοιες αὐτὲς εἶναι ἐπίσης ἄγνωστες στὸν ̓Ϊουδαϊσμό, ὁ ὁποῖος μόνον δέχεται ὅτι ὁ «Νόμος τοῦ Θεοῦ» ἔχει χῶρο ἐφαρμογῆς τὴν Παλαιστίνη καὶ φορεῖς ἐφαρμογῆς τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Μωσαϊσμοῦ, κατόπιν «συμφωνίας» μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἐκείνου. γ. ὋΟ Χριστιανισμὸς δέχεται ὅτι ἡ πραγματικὴ συνείδησις τοῦ ̓Ανθρώπου, σήμερα ἀνενεργός, κεῖται σὲ ἀνώτερες διαστάσεις καὶ δὲν ὑπόκειται στὴν κυκλικὴ πορεία τοῦ Χρόνου ( ̓Αθανασία τῆς Ψυχῆς). 'Ο ̓Ιουδαϊσμὸς δέχεται ὅτι ὁ ”Ανθρωπος εἶναι ἁπλῆ ἐκδήλωσις τῆς ὕλης (Χοϊκὸς Ανθρωπος). δ. Ο Χριστιανισμὸς δέχεται τὴν ̓Ανωτάτη Θηλυκἡ ̓Αρχὴ «Μητέρα Θεοῦ» --- ἡ ὁποία παρέχει τὸ ὑλικὸ μέρος μὲ τὸ Φίλε κ. Λάμπρου, Τυγχάνω καὶ ἐγὼ ὀπαδὸς τῆς ̓Αλήθειας καὶ συγχαίρω ἐσᾶς προσωπικῶς καὶ τοὺς συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὸν ᾱγῶνα σας ὑπὲρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς θέσεώς μου ὡς ἀναγνώστου τοῦ περιοδικοῦ σας. Θὰ ἤθελα διὰ τῆς παρούσης νὰ διατυπώσω μερικὲς παρατηρήσεις μὲ κριτικὸ πνεῦμα ἐπὶ τοῦ ὄντως περιέργου ἄρθρου τοῦ Νοιπιᾶη (οἱῦ σχετικῶς μὲ τὰ χειρόγραφα τοῦ Κουμρᾶὰν καὶ τοὺς ̓Εσσαίους, ποὺ ἐδημοσιεύθη στὸ τεῦχος τοῦ ̓Οκτωβρίου 1987. Τὸ «περίεργο» στοιχεῖο στὸ ἄρθρο αὐτό, καὶ τοῦτο ὀφείλομε νὰ ἔντοπίσουμε ἐφ ̓ ὅσον μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἁλήθεια καὶ μόνον αὐτή, εἶναι μία σειρὰ βεβιασμένων συμπερασμάτων, μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς ἄγει ἐπίσης βεβιασμένα στὸ «συμπέρᾶασμα» ὅτι ἡ συγγένεια δύο γνωστῶν μας θρησκειῶν, τοῦ Μωσαϊσμοῦ ἢ ̓Ιουδαῖσμοῦ ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀφ ̓ ἑτέρου, ἂν καὶ «δεδομένη», εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ ὅ,τι ἐνομίζετο, καὶ ἑπομένως ὅσοι αἰσθανόμεθα Χριστιανοὶ θὰ πρέπει νὰ συμπαθοῦμε τοὺς ̓Εβραίους περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι μέχρι τώρα! (Η συμπάθεια μεταξὺ ἀνθρώπων, κατὰ τὴν ἀντίληψη αὐτή, θὰ ἔπρεπε νὰ βασίζεται μόνον στὴν ἐνδεχομένη συγγένεια τῶν θρησκευμάτων τους! --νὰ ἡ ρίζα μιᾶς δογματιστικῆς, σεκταριστικῆς, μισαλλοδόξου τοποθετήσεως). ̓Αφοῦ ἐντοπίσαμε λοιπὸν εὔκολα τὸ τόσο διαφανῶς προκατεσκευασμένο «συμπέρασμα» τοῦ ἄρθρου, θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν τὰ ἐπίσημα κείμενά τους καὶ τὶς θέσεις τους καὶ ἐξ αὐτῶν μπορεῖ κανεὶς εὔκολα νὰ προβεῖ σὲ συγκρίσεις καὶ νὰ ἐντοπίσει συγγένειες ἢ μή, καὶ αὐτὸ ἀδιαφόρως τῆς πατρότητος τῶν κειμένων. Μία σύγκρισις Χριστιανισμοῦ̓ Ἰουδαϊσμοῦ θὰ ἦταν ἡ ἴδια, ἀσχέτως πρὸς τὸ ποῖος ἔγραψε τὰ χειρόγραφα τοῦ Κουμράν, ἢ ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὰ δὲν ὑπῆρ-