ΕΙΠΠΛΔΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ιουδαϊσμός, ᾿Εσσαῖοι, Χριστιανισμὸς Φίλε κ. Λάμπρου, Τυγχάνω καὶ ἐγὼ ὀπαδὸς τῆς ᾽Αλή- θειας καὶ συγχαίρω ἐσᾶς προσωπικῶς καὶ τοὺς συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὸν ᾱ- γῶνα σας ὑπὲρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς θέσεώς μου ὡς ἀναγνώστου τοῦ περιοδικοῦ σας. Θὰ ἤθελα διὰ τῆς παρούσης νὰ διατυ- πώσω μερικὲς παρατηρήσεις μὲ κριτικὸ πνεῦμα ἐπὶ τοῦ ὄντως περιέργου ἄρθρου τοῦ Νοιπιᾶη (οἱῦ σχετικῶς μὲ τὰ χειρό- γραφα τοῦ Κουμρᾶὰν καὶ τοὺς ᾿Εσσαίους, ποὺ ἐδημοσιεύθη στὸ τεῦχος τοῦ ᾿Οκτω- βρίου 1987. Τὸ «περίεργο» στοιχεῖο στὸ ἄρθρο αὐτό, καὶ τοῦτο ὀφείλομε νὰ ἔντο- πίσουµε ἐφ᾽ ὅσον μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἁλή- θεια καὶ μόνον αὐτή, εἶναι μία σειρὰ βε- βιασμένων συμπερασμάτων, μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς ἄγει ἐπίσης βεβιασμένα στὸ «συμπέ- ρᾶασμα» ὅτι ἡ συγγένεια δύο γνωστῶν μας θρησκειῶν, τοῦ Μωσαϊσμοῦ ἢ ᾿Ιουδαῖ- σμοῦ ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀφ᾽ ἑτέρου, ἂν καὶ «δεδομένη», εἶναι μεγαλύ- τερη ἀπὸ ὅ,τι ἐνομίζετο, καὶ ἑπομένως ὅ- σοι αἰσθανόμεθα Χριστιανοὶ θὰ πρέπει νὰ συμπαθοῦμε τοὺς ᾿Εβραίους περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι μέχρι τώρα! (Η συμπάθεια μετα- ξὺ ἀνθρώπων, κατὰ τὴν ἀντίληψη αὐτή, θὰ ἔπρεπε νὰ βασίζεται μόνον στὴν ἐνδεχομέ- νη συγγένεια τῶν θρησκευμάτων τους! --- νὰ ἡ ρίζα μιᾶς δογματιστικῆς, σεκταρι- στικῆς, μισαλλοδόξου τοποθετήσεως). ᾿Αφοῦ ἐντοπίσαμε λοιπὸν εὔκολα τὸ τό- σο διαφανῶς προκατεσκευασμένο «συμπέ- ρασμα» τοῦ ἄρθρου, θὰ ἤθελα νὰ παρατη- ρήσω ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν τὰ ἐπί- σηµα κείμενά τους καὶ τὶς θέσεις τους καὶ ἐξ αὐτῶν μπορεῖ κανεὶς εὔκολα νὰ προβεῖ σὲ συγκρίσεις καὶ νὰ ἐντοπίσει συγγένειες ἢ μή, καὶ αὐτὸ ἀδιαφόρως τῆς πατρότητος τῶν κειμένων. Μία σύγκρισις Χριστιανι- σμοῦ-᾿ Ἰουδαϊσμοῦ θὰ ἦταν ἡ ἴδια, ἀσχέτως πρὸς τὸ ποῖος ἔγραψε τὰ χειρόγραφα τοῦ Κουμράν, ἢ ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὰ δὲν ὑπῆρ- χαν καθόλου. Γιὰ νὰ πείσω περὶ αὐτοῦ, θὰ ἀναφέρω ἐνδεικτικῶς τὰ κάτωθι συγκριτι- κὰ σημεῖα: α. Ὃ Χριστιανισμὸς δέχεται τὴν Τριαδικὴ ἐκδήλωση τῆς Μιᾶς ᾿Αρχῆς (καὶ σὲ τοῦτο ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ Νεο- πλατωνισμοῦ), ἐνῶ ὁ ᾿Ιουδαϊσμὸς δέχεται τὸ Μονοπρόσωπο ἑνὸς προσωπικοῦ φυλε- τικοῦ Θεοῦ. Μάλιστα ἡ ᾿Ορθοδοξία (Γρη- γόριος Παλαμᾶς) δέχεται ὅτι ἡ πλήρης γνῶσις ἢ θέασις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνέφικτος καὶ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἄμορφος, ἐνῶ ὁ ᾿Ιου- δαϊσμὸς ἀναφέρει (Παλαιὰ Διαθήκη) ὅτι ἄνθρωποι εἶδαν τὸν Θεὸ καὶ ὁ Δανιὴλ τὸν περιγράφει, ἐνῶ ὁ ᾿Ιακὼβ ἐπάλαισε μαζί του καὶ τόν... ἐνίκησε! β. ᾽Ο Χριστιανισμός, καὶ ἰδιαίτερα ἡ ᾿Ορθοδοξία, δέχεται τὴν ἔννοια τῶν Θεί- ὧν ᾿Ενεργειῶν, τοῦ Θείου Λόγου καὶ τοῦ Θείου Πνεύματος, ἔννοιες ἄγνωστες στὸν ᾿Ιουδαϊῖσμό. ᾿Επίσης δέχεται ὅτι ὁ ἕνας Παγκόσμιος Νόμος τοῦ Σύμπαντος διέπει ὁλόκληρη τὴν Δημιουργία καὶ τὴν ἐξέλι- ξη ὅλων τῶν μορφῶν ζωῆς καὶ εἶναι στὴν πραγματικότητα ἔκφρασις τῆς Θείας Βου- λήσεως καὶ τῆς Θείας Σοφίας. Οἱ ἔννοιες αὐτὲς εἶναι ἐπίσης ἄγνωστες στὸν ᾿Ϊου- δαϊσμό, ὁ ὁποῖος μόνον δέχεται ὅτι ὁ «Νό- μος τοῦ Θεοῦ» ἔχει χῶρο ἐφαρμογῆς τὴν Παλαιστίνη καὶ φορεῖς ἐφαρμογῆς τοὺς ὀ- παδοὺς τοῦ Μωσαϊσμοῦ, κατόπιν «συμφω- νίας» μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἐκείνου. γ. ὋΟ Χριστιανισμὸς δέχεται ὅτι ἡ πραγματικὴ συνείδησις τοῦ ᾿Ανθρώπου, σήμερα ἀνενεργός, κεῖται σὲ ἀνώτερες διαστάσεις καὶ δὲν ὑπόκειται στὴν κυκλι- κὴ πορεία τοῦ Χρόνου (᾿Αθανασία τῆς Ψυχῆς). 'Ο ᾿Ιουδαϊσμὸς δέχεται ὅτι ὁ ”Ανθρωπος εἶναι ἁπλῆ ἐκδήλωσις τῆς ὕ- λης (Χοϊκὸς Ανθρωπος). δ. Ο Χριστιανισμὸς δέχεται τὴν ᾿Α- νωτάτη Θηλυκἡ ᾿Αρχὴ - «Μητέρα Θεοῦ» --- ἡ ὁποία παρέχει τὸ ὑλικὸ μέρος μὲ τὸ