Ὶ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΠΑΝ. Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΝΖΟΣ, ̓Εκπαιδευτικὰ Σημειώματα ἱ. Ο ἡγηθεὶς τῆς «γλωσσικῆς μεταρρυθμίσεως», κ. Γ. Ράλλης (ὅπως τὴν ὁραματίστηκε αὐτό καὶ οἱ συνεργάτες του) διὰ δημοσίων δηλώσεών του, ὅταν βεβαίως τὸ χτύπημα στὴ γλῶσσα, δηλαδή στὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας, εἶχε καταφερθεῖ μὲ σκοπὸ τὸν θάνατό τους, παραδέχθηκε ὅτι ἦταν «ἄνθρωπίνως ἀδύνατον νὰ προβλεθφοῦν οἱ ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματα ποὺ θὰ παρουσίαζε ἡ μεταρρύθμισιο καὶ ὅτι «ἐπιβάλλεται νὰ γίνει ἐπανόρθωσιο»!. ̓Αλλὰ καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ δήλωση ἀποφεύγει νὰ ξεκαθαρίσῃ τὸ ἔγκλημα καὶ νὰ ζητήση τὴν κάθαρση. ̓Ομιλεῖ γιὰ ἐλλείψεις καὶ ἐλαττώματα, ὡς νὰ ἐπρόκειτο γιὰ τὸ μάθημα τῆς χειροτεχνίας. Καὶ ἔτσι φθάσαμε στὸ ὑβριστικὸ γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ μας αἴτημα τῆς ἀναζητήσεως ἐν εἰκοστῷ αἰῶνι, τῆς ταυτότητάς μας: Ἕλλην ἢ Ρωμιός; ̓Ιδοὺ τὶ γράφει ὁ πρόεδρος τῆς ̓Ἑταιρείας τῶν "Ελλήνων Φιλολόγων κ. Παν. Κ. Γεωργοῦντζος στὸ «ἀνάτυπον» ἐκ τοῦ δελτίου τῆς ἑταιρείας τοῦ ἔτους [986: « ̓Οφείλουν ὅλοι οἱ ́Ἓλληνες νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν ταυτότητά των καὶ νὰ λᾶβουν σαφῆ προσωπικἠν θέσιν. Περὶ τῆς ταυτότητός μας ὑπάρχει σαφὴς ἡ ἐπιστημονικῶς βασισμένη, ἀντίληψις, τῆς ὁποίας ὅλοι ἔχομεν συνείδησιν. Ὅλοι πιστεύομεν ὅτι εἴμεθα γνήσιοι κατ ̓ εὐθεῖαν ἀπόγονοι τοῦ ̓Ομήρου, τοῦ ̓Αχιλλέως καὶ ̓Οδυσσέως, τοῦ Θουκυδίδου, τοῦ Περικλέους, τοῦ Αἰσχύλου καὶ τοῦ Εὐριπίδου, τοῦ Λεωνίδα καὶ τοῦ ̓Αλεξάνδρου, τῶν Πατέρων τῆς ̓Εκκλησίας, τῶν ἁγίων καὶ τῶν μαρτύρων. τοῦ Μανουἡλ Κομνηνοῦ καί τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τοῦ Νικοτσάρα καὶ τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Παπαφλέσσα καὶ τοῦ Κανάρη. Ἢ πεποίθησίς μας μᾶς φαίνεται αὐταπόδεικτος, ἀφοῦ ἔχομεν τὰς ἰδίας λέξεις μὲ τὸν ἀρχαιότατον “Ὅμηρον: κεφαλή, νοῦς, γλῶσσα, ὁδόντες, σιαγών, λαιμός, στόμαχος, ἔντερα, κοιλία, πόδες καὶ χεῖρες καὶ δάκτυλα, καὶ τὰς λέξεις ποὺ δηλοῦν τὰς λειτουργίας τοῦς σώματός. Φυσικὰ ἡ γλῶσσα ἐπῆρε κάποιαν ἐξέλιξιν μὲ τὸν χρόνον, ὄχι ὅμως ἀλλαγῶν. Μόνον ἡ μακροχρόνιος ἀγραμματοσύνη τῆς Τουρκικῆς δουλείας: μᾶς ἀπεμάκρυνε ἀπὸ τὸν πλοῦτον τοῦ λόγου μας, ἡ δὲ συμβίωσις μετὰ κυριάρχων, συνδούλων λαῶν καὶ γειτονικῶν ἐπλούτισε μὲ ξένας ἀνεπιθυμήτους βαρβάρους λέξεις τὸν λόγον μας, τοῦ ὁποίου μὲ τὴν σοφὴν συμβουλὴν καὶ ὁδηγίας τοῦ Κοραῆ περὶ ἀποβολῆς αὐτῶν καὶ ἀντικαταστάσεώς των μὲ ἑλληνικὰς ἐθέσαμεν εἰς διαδικασίαν ὁμαλῆς ἐξελίξεως ἀφίνοντες τὸν χρόνον νὰ κάμει τὸ καθῆκον του. »Αὐτὴ ἦτο ἡ βούλησις καὶ ἡ ἀπόφασις τῶν πάππων μας ἀγωνιστῶν. Καὶ ἡ γραπτὴ γλῶσσα μας ἐξελίχθη μόνη της καὶ μετεμορφώθη εἰς μορφὴν διαφέρουσαν τὸ [976 ἀπὸ ἐκείνην τοῦ 1821. Ι. Τὴν εὐθύνη αὐτὴ τὴν φέρει στοὺς ὤμους της καὶ ὁλόκληρη ή παράταξη τῆς Ν.Δ. καὶ ὅλων τῶν ἐν τῇ Βουλῇ κομμάτων, ποὺ ψήφισαν αὐτὴν τὴν ἐπιτροπή. Καλεῖται δὲ ὁ σημερινὸς τουλάχιστον ἡγέτης τῆς Ν.Λ. νὰ ἀπαντήσῃ: Τὴν καταδικάζει, ΝΑΙ ἢ ΟΧΙ; καὶ τὶ προτείνει. Πρέπει νὰ τὸ μάθουμε. 2. Βέβαια οἱ διωγμοὶ τῆς ̓Ελληνικῆς γλώσσας ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς-Ρωμαίους-Χριστιανοὺς δὲν πρέπει νὰ ἀποσιωπῶνται, διότι ἀπ ̓ αὐτοὺς φθάσαμε στὴν ὑποδούλωση τῶν Τούρκων. Οἱ Τοῦρκοι αὐτοὺς πολέμησαν καὶ νίκησαν καὶ ὁ εὑρύτερος ̓ Ελληνικὸς χῶρος ἦταν τό γέρας τῆς νίκης τους.