Ὶ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΠΑΝ. Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΝΖΟΣ, ᾿Εκπαιδευτικὰ Σημειώματα ἱ. Ο ἡγηθεὶς τῆς «γλωσσικῆς µεταρρυθµίσεως», κ. Γ. Ράλλης (ὅπως τὴν ὁραματί- στηκε αὐτό καὶ οἱ συνεργάτες του) διὰ δημοσίων δηλώσεών του, ὅταν βεβαίως τὸ χτύ- πηµα στὴ γλῶσσα, δηλαδή στὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας, εἶχε καταφερθεῖ μὲ σκοπὸ τὸν θάνα- τό τους, παραδέχθηκε ὅτι ἦταν «ἄνθρωπίνως ἀδύνατον νὰ προβλεθφοῦν οἱ ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματα ποὺ θὰ παρουσίαζε ἡ μεταρρύθμισιο καὶ ὅτι «ἐπιβάλλεται νὰ γίνει ἐπανόρθωσιο»!. ᾿Αλλὰ καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ δήλωση ἀποφεύγει νὰ ξεκαθαρίσῃ τὸ ἔγκλημα καὶ νὰ ζητή- ση τὴν κάθαρση. ᾿Ομιλεῖ γιὰ ἐλλείψεις καὶ ἐλαττώματα, ὡς νὰ ἐπρόκειτο γιὰ τὸ μάθημα τῆς χειροτεχνίας. Καὶ ἔτσι φθάσαµε στὸ ὑβριστικὸ γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ µας αἴτημα τῆς ἀναζητήσεως ἐν εἰκοστῷ αἰῶνι, τῆς ταυτότητάς µας: Ἕλλην ἢ Ρωμιός; ᾿Ιδοὺ τὶ γράφει ὁ πρόεδρος τῆς ᾿Ἑταιρείας τῶν "Ελλήνων Φιλολόγων κ. Παν. Κ. Γεωργοῦντζος στὸ «ἀνάτυπον» ἐκ τοῦ δελτίου τῆς ἑταιρείας τοῦ ἔτους [986: «᾿Οφείλουν ὅλοι οἱ ΄Ἓλληνες νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν ταυτότητά των καὶ νὰ λᾶ- βουν σαφῆ προσωπικἠν θέσιν. Περὶ τῆς ταυτότητός µας ὑπάρχει σαφὴς ἡ ἐπιστημονι- κῶς βασισμένη, ἀντίληψις, τῆς ὁποίας ὅλοι ἔχομεν συνείδησιν. Ὅλοι πιστεύομεν ὅτι εἴμεθα γνήσιοι κατ᾽ εὐθεῖαν ἀπόγονοι τοῦ ᾿Ομήρου, τοῦ ᾿Αχιλλέως καὶ ᾿Οδυσσέως, τοῦ Θουκυδίδου, τοῦ Περικλέους, τοῦ Αἰσχύλου καὶ τοῦ Εὐριπίδου, τοῦ Λεωνίδα καὶ τοῦ ᾿Αλεξάνδρου, τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας, τῶν ἁγίων καὶ τῶν μαρτύρων. τοῦ Μανου- ἡλ Κομνηνοῦ καί τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τοῦ Νικοτσάρα καὶ τοῦ Κολοκοτρώ- νη, τοῦ Παπαφλέσσα καὶ τοῦ Κανάρη. Ἢ πεποίθησίς µας μᾶς φαίνεται αὐταπόδεικτος, ἀφοῦ ἔχομεν τὰς ἰδίας λέξεις μὲ τὸν ἀρχαιότατον “Ὅμηρον: κεφαλή, νοῦς, γλῶσσα, ὁδό- ντες, σιαγών, λαιμός, στόμαχος, ἔντερα, κοιλία, πόδες καὶ χεῖρες καὶ δάκτυλα, καὶ τὰς λέξεις ποὺ δηλοῦν τὰς λειτουργίας τοῦς σώματός. Φυσικὰ ἡ γλῶσσα ἐπῆρε κάποιαν ἐξέ- λιξιν μὲ τὸν χρόνον, ὄχι ὅμως ἀλλαγῶν. Μόνον ἡ μακροχρόνιος ἀγραμματοσύνη τῆς Τουρκικῆς δουλείας: μᾶς ἀπεμάκρυνε ἀπὸ τὸν πλοῦτον τοῦ λόγου μας, ἡ δὲ συμβίωσις μετὰ κυριάρχων, συνδούλων λαῶν καὶ γειτονικῶν ἐπλούτισε μὲ ξένας ἀνεπιθυμήτους βαρβάρους λέξεις τὸν λόγον μας, τοῦ ὁποίου μὲ τὴν σοφὴν συμβουλὴν καὶ ὁδηγίας τοῦ Κοραῆ περὶ ἀποβολῆς αὐτῶν καὶ ἀντικαταστάσεώς των μὲ ἑλληνικὰς ἐθέσαμεν εἰς δια- δικασίαν ὁμαλῆς ἐξελίξεως ἀφίνοντες τὸν χρόνον νὰ κάμει τὸ καθῆκον του. »Αὐτὴ ἦτο ἡ βούλησις καὶ ἡ ἀπόφασις τῶν πάππων μας ἀγωνιστῶν. Καὶ ἡ γραπτὴ γλῶσσα μας ἐξελίχθη μόνη της καὶ μετεμορφώθη εἰς μορφὴν διαφέρουσαν τὸ [976 ἀπὸ ἐκείνην τοῦ 1821. Ι. Τὴν εὐθύνη αὐτὴ τὴν φέρει στοὺς ὤμους της καὶ ὁλόκληρη ή παράταξη τῆς Ν.Δ. καὶ ὅλων τῶν ἐν τῇ Βουλῇ κομμάτων, ποὺ ψήφισαν αὐτὴν τὴν ἐπιτροπή. Καλεῖται δὲ ὁ σημερινὸς τουλάχιστον ἡγέτης τῆς Ν.Λ. νὰ ἀπαντήσῃ: Τὴν καταδικάζει, ΝΑΙ ἢ ΟΧΙ; καὶ τὶ προτείνει. Πρέπει νὰ τὸ μάθουμε. 2. Βέβαια οἱ διωγμοὶ τῆς ᾿Ελληνικῆς γλώσσας ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς-Ρωμαίους-Χριστιανοὺς δὲν πρέπει νὰ ἀποσιωπῶνται, διότι ἀπ᾿ αὐτοὺς φθάσαμε στὴν ὑποδούλωση τῶν Τούρκων. Οἱ Τοῦρκοι αὐτοὺς πολέμησαν καὶ νίκησαν καὶ ὁ εὑρύτερος ᾿ Ελληνικὸς χῶρος ἦταν τό γέρας τῆς νίκης τους.