Ἢ ἔσχατη κατάπτωση τῆς Παιδείας ν ἔχει κανεὶς τὴν ὑπομονὴ νὰ διαβάσει μιὰ εἰσαγωγικὴ ἔκθεση., ποὺ προτάσσεται στὸ νόμο γιὰ τὴ δομὴ καὶ λειτουργία τῶν ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων, χωρὶς νὰ εἶναι βαθὺς γνώστης τῶν ἐκπαιδευτικῶν πραγμάτων, θὰ διαπιστώσει ἀμέσως τὴν ἀναίσχυντη ὑποκρισία καὶ ἰδίως τὴν λογικὴ σύγχυση αὐτῶν, ποὺ συνέταξαν τὸ κείμενο. Ο νόμος λειτουργίας τῶν πανεπιστημίων εἶναι πρωτοφανὲς μνημεῖο παραλογισμοῦ. τὸ ὁποῖο νομιμοποιεῖ ἀπαράδεκτες συνδικαλιστικὲς ἐπιδιώξεις, ποὺ καλλιεργοῦν ἕνα ὀνενδοίαστο ἀρριβισμό. Η δομὴ τοῦ νόμου χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπὸ τὴν βάναυση κακοποίηση τῆς λογικῆς καὶ τὴν ἀποθέωση τοῦ παραλόγου. Δὲν χρειάζεται βαθειὰ μελέτη καὶ ἀνάλυση τῶν παραγράφων τοῦ νομοθετικοῦ αὖτοῦ ἐξαμβλώματος, γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ ἡ λαϊκίστικη ἀνευθυνότητα τοῦ ἀδίστακτου νομοθέτη. ̓Εν ὀνόματι παραχαραγμένων ἀξιῶν, ὅπως τῆς ἔλευθερίας σκέψεως καὶ τῆς δημοκρατίας, θεσπίζει τὴν ἀναξιοκρατία, τὸν κομματισμό, τὴν συναλλαγὴ καὶ τὴν φαυλότητα, περιφρονῶντας καὶ τὶς στοιχειώδεις ἀρχὲς τῆς κοινῆς λογικῆς. πειδὴ ἡ λεπτομερὴς ἀνάλυση τῶν διατάξεων εἶναι τελείως ἀνιαρὴ καὶ δὲν προσφέρει τίποτα τὸ οὐσιαστικό, θὰ περιορισθοῦμε στὴν ἀναφορὰ συγκεκριμένων χαρακτηριστικῶν παραδειγμάτων, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν συγχύση φρενῶν. α) Η δομὴ τοῦ ἐκλεκτορικοῦ σώματος θεσπίζει τὴν ἐξάρτηση τῶν ἐκλεκτόρων ἀπὸ τοὺς ἐκλεγομένους, πρᾶγμα ποὺ καθιστᾶ διάτρητο τὸ κῦρος τῶν ἐκλογῶν, γιατί δὲν ἐξασφαλίζει τὸ ἀδιάβλητο τῆς κρίσεως! π.χ. οἱ καθηγητὲς προάγουν τοὺς λέκτορες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ σειρά τους ἐγκρίνουν τὰ ἐρευνητικὰ κονδύλια, τὶς ἐκπαιδευτικὲς καὶ ἐρευνητικὲς ἄδειες, τὶς ἀναθέσεις τῶν μαθημάτων καὶ τὰ συγγράμματα τῶν καθηγητῶν. ρ) Οἱ εἰσηγητικὲς ἐπιτροπὲς τῶν ἐκλογῶν ἢ προαγωγῶν καθηγητῶν ψηφίζονται καὶ ἀπὸ τοὺς ὑποψηφίους, οἱ ὁποῖοι μαζὺ μὲ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν φοιτητῶν (δηλαδὴ κομματικῶν ὀργάνων) ἀποτελοῦν τὴν πλειοψηφία. Πρᾶγμα ἀπαράδεκτον, γιατί συνήθως οἱ ἐπιτροπὲς γίνονται σύμφωνα μὲ κομματικὰ κριτήρια καὶ ὄχι μὲ ἐπιστημονικά]! γ) Στὴν ἔγκριση καὶ σύνταξη τῶν προγραμμάτων σπουδῶν καὶ ἔρευνας συμμετέχουν καὶ ψηφίζουν οἱ φοιτητὲς καὶ μάλιστα ἀποτελοῦν τὸ 5060 τῶν ψηφοφόρων τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ. Δηλαδὴ οἱ ἐκπαιδευόμενοι γνωρίζουν ἐκ τῶν προτέρων ἐπακριβῶς τὸ τί πρέπει νὰ μάθουν καὶ ἀποφασί-. ζουν. Βεβαίως αὐτὸ γιὰ τὸν κοινὸν νοῦν εἶναι ἀντιφατικό, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τοὺς σοφοὺς λαϊκιστές, οἱ ὁποῖοι παρεχώρησαν αὐτὸ τὸ ἐπικίνδυνο δικαίωμα στὴν ἄκριτη μάζα τῶν κακῶν φοιτητῶν, ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ὑποδούλωσή τους στὸ κομματικό ὄργανο. δ) Οἱ λέκτορες, ἄπειροι ἐρευνητὲς καὶ δάσκαλοι, ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ διδάσκουν αὐτοδυνάμως καὶ νὰ γράφουν βιβλία ἀμφιβόλου ποιότητος, καὶ τὸ χειρότερο νὰ διευθύνουν καὶ νὰ ψηφίζουν διδακτορικὲς διατριβές. ε) Ἢ ἐκλογὴ τῶν πανεπιστημιακῶν διοικήσεων εἶναι ἕνα τρελλὸ πανηγύρι.