Ἢ ἔσχατη κατάπτωση τῆς Παιδείας ν ἔχει κανεὶς τὴν ὑπομονὴ νὰ διαβάσει μιὰ εἰσαγωγικὴ ἔκθεση., ποὺ προτάσσεται στὸ νόμο γιὰ τὴ δομὴ καὶ λειτουργία τῶν ἀνωτάτων ἐκ- παιδευτικῶν ἱδρυμάτων, χωρὶς νὰ εἶναι βαθὺς γνώστης τῶν ἐκπαιδευτι- κῶν πραγμάτων, θὰ διαπιστώσει ἀμέσως τὴν ἀναίσχυντη ὑποκρισία καὶ ἰδίως τὴν λογικὴ σύγχυση αὐτῶν, ποὺ συνέταξαν τὸ κείµενο. Ο νόμος λειτουρ- γίας τῶν πανεπιστημίων εἶναι πρωτοφανὲς μνημεῖο παραλογισμοῦ. τὸ ὁποῖο νομιμοποιεῖ ἀπαράδεκτες συνδικαλιστικὲς ἐπιδιώξεις, ποὺ καλλιεργοῦν ἕνα ὀνενδοίαστο ἀρριβισμό. Η δομὴ τοῦ νόµου χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπὸ τὴν βάναυση κακοποίηση τῆς λογικῆς καὶ τὴν ἀποθέωση τοῦ παραλόγου. Δὲν χρειάζεται βαθειὰ µελέτη καὶ ἀνάλυση τῶν παραγράφων τοῦ νομοθετικοῦ αὖ- τοῦ ἐξαμβλώματος, γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ ἡ λαϊκίστικη ἀνευθυνότητα τοῦ ἀδί- στακτου νομοθέτη. ᾽Εν ὀνόματι παραχαραγµένων ἀξιῶν, ὅπως τῆς ἔλευθε- ρίας σκέψεως καὶ τῆς δημοκρατίας, θεσπίζει τὴν ἀναξιοκρατία, τὸν κομμα- τισµό, τὴν συναλλαγὴ καὶ τὴν φαυλότητα, περιφρονῶντας καὶ τὶς στοιχειώ- δεις ἀρχὲς τῆς κοινῆς λογικῆς. πειδὴ ἡ λεπτομερὴς ἀνάλυση τῶν διατάξεων εἶναι τελείως ἀνιαρὴ καὶ δὲν προσφέρει τίποτα τὸ οὐσιαστικό, θὰ περιορισθοῦμε στὴν ἀναφορὰ συγκεκριμένων χαρακτηριστικῶν παραδειγμάτων, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν συγχύση φρενῶν. α) Η δομὴ τοῦ ἐκλεκτορικοῦ σώματος θεσπίζει τὴν ἐξάρτηση τῶν ἐκλεκτό- ρων ἀπὸ τοὺς ἐκλεγομένους, πρᾶγμα ποὺ καθιστᾶ διάτρητο τὸ κῦρος τῶν ἐκλογῶν, γιατί δὲν ἐξασφαλίζει τὸ ἀδιάβλητο τῆς κρίσεως! π.χ. οἱ καθη- γητὲς προάγουν τοὺς λέκτορες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ σειρά τους ἐγκρίνουν τὰ ἐρευνητικὰ κονδύλια, τὶς ἐκπαιδευτικὲς καὶ ἐρευνητικὲς ἄδειες, τὶς ἀναθέ- σεις τῶν µαθηµάτων καὶ τὰ συγγράμματα τῶν καθηγητῶν. ϱ) Οἱ εἰσηγητικὲς ἐπιτροπὲς τῶν ἐκλογῶν ἢ προαγωγῶν καθηγητῶν ψηφίζο- νται καὶ ἀπὸ τοὺς ὑποψηφίους, οἱ ὁποῖοι μαζὺ μὲ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν φοιτητῶν (δηλαδὴ κομματικῶν ὀργάνων) ἀποτελοῦν τὴν πλειοψηφία. Πρᾶγμα ἀπαράδεκτον, γιατί συνήθως οἱ ἐπιτροπὲς γίνονται σύμφωνα μὲ κομματικὰ κριτήρια καὶ ὄχι μὲ ἐπιστημονικά]! γ) Στὴν ἔγκριση καὶ σύνταξη τῶν προγραμμάτων σπουδῶν καὶ ἔρευνας συµ- μετέχουν καὶ ψηφίζουν οἱ φοιτητὲς καὶ μάλιστα ἀποτελοῦν τὸ 5060 τῶν ψηφοφόρων τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ. Δηλαδὴ οἱ ἐκπαιδευόμενοι γνω- ρίζουν ἐκ τῶν προτέρων ἐπακριβῶς τὸ τί πρέπει νὰ μάθουν καὶ ἀποφασί-. ζουν. Βεβαίως αὐτὸ γιὰ τὸν κοινὸν νοῦν εἶναι ἀντιφατικό, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τοὺς σοφοὺς λαϊκιστές, οἱ ὁποῖοι παρεχώρησαν αὐτὸ τὸ ἐπικίνδυνο δικαίωµα στὴν ἄκριτη µάζα τῶν κακῶν φοιτητῶν, ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ὑποδούλωσή τους στὸ κομματικό ὄργανο. δ) Οἱ λέκτορες, ἄπειροι ἐρευνητὲς καὶ δάσκαλοι, ἔχουν τὸ δικαίωµα νὰ διδά- σκουν αὐτοδυνάμως καὶ νὰ γράφουν βιβλία ἀμφιβόλου ποιότητος, καὶ τὸ χειρότερο νὰ διευθύνουν καὶ νὰ ψηφίζουν διδακτορικὲς διατριβές. ε) Ἢ ἐκλογὴ τῶν πανεπιστημιακῶν διοικήσεων εἶναι ἕνα τρελλὸ πανηγύρι.