Ποιὸς «ἔπιασε» τὸ μήνυμα; Εἶναι τομὴ νυστεριοῦ στὸ ὑπάρχον σῶμα ́ τῶν ἱστορικῶν ἐπιστημῶν - καὶ ὄχι μόνον αὐτῶν ἡ ἱστορικὴ καὶ πραγματικὴ ἑρμηνεία τῆς γραφῆς, ποὺ ἄρχισε νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ τὸ παρελθόν τεῦχος τοῦ «Δαυλόῦ» μὲ τὶς ἀνακοινώσεις τοῦ κ. ̓Ηλία Λ. Ἱσατσόμοιρου. 'Η ἀπόδειξη τῆς τελέσεως τοῦ γεγονότος ὅτι σὲ ἑποχές πανάρχαιες, χαμένες ἐντελῶς μέσα στὴν ἀχλὺ τῆς λήθης, ὑπῆρξαν ἄνθρωποι, ποὺ ὡς ἀτομικότητες καὶ ὡς ὁμάδες, ἐνωτιζόμενοι αὐθεντικὰ τὴν ἠχητικὴ ἁρμονία τοῦ περιβάλλοντος σύμπαντος, μετέπλαθαν μὲ ἀσύλληπτη δύναμη νοητικῆς ἐπεξεργασίας καὶ ἄκατανόητης σ ̓ ἐμᾶς πολυσήμαντης λογικῆς --- δοκιμᾶστε νὰ δημιουργήσετε μίαν ἔστω νέα λέξη, γιὰ νὰ καταλάβετε τί σημαίνει ἡ ἀνακάλυψη καὶ ὁνομάτιση χιλιάδων ἐννοιῶν.... --σὲ τέλειες μορφὲς Λόγου τὴν σύνολη πραγματικότητα, συμπυκνώνοντας μέσα στὴ λέξη δεκάδες τέλεια κατακτημένες ἀπ ̓ αὐτοὺς κυριολεκτικὲς καὶ μεταφορικὲς ἰδιότητες τοῦ σημαινομένου, ἰσοδυναμεῖ μέ. καὶ δὲν διστάζω καθόλου νά χρησιμοποιήσω τὸν χαρακτηρισμὸν αὐτό τὴν ἴδια τὴν αὐθεντικὴ ἐξιστόρηση τῆς μεγαλύτερης ̓Εποποιῖας τῆς ̓Ανθρωπότητας. ἸἹ]σοδυναμεῖ μὲ τὴν μόνη καὶ πραγματικὴ “ἴστορία τοῦ ̓Ανθρώπου, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν περιγραφὴ τοῦ ρήγματος πού ἐπέφερε ἕνα ἄλογο ζῶο στὸ γιγάντιο φράγμα τῆς ἀλογίας, γιά νὰ ἀρθῆ στὰ φωτεινᾶ ὑψίπεδα τοῦ Λόγου. Αν δοῦμε ἔτσι τὸ ἀνθρώπινο παρελθόν, καταλαβαίνουμε πολὺ καλά, πόσο ἀνόητη, πόσο κρετινικὴ, πόσο μικρονοίκὴ εἶναι ἡ ἐπίδοσὴ τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου σ ̓ αὐτὰ ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν ὡς «ἐπιστήμονα», ὡς «παιδαγωγό», ὡς «διανοούμενο», ὡς «ἔλλογον ὄν» ἐπιτέλους. Καταλαβαίνουμε ἐπίσης πολὺ καλά, πόσο ψεῦδος κρύπτεται στά «πιστεύω» μας γιὰ τὸν Πολιτισμό, ποὺ ἐπέβαλαν ἡ γλωσσολογία, ἡ φιλολογία, ἡ ἱστορία, ἀλλὰ καὶ τόσοι ἄλλοι τομεῖς τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς ̓Επιστήμῆς. Καταλαβαίνουμε, τέλος, γιὰ νὰ μιλήσω πιὸ συγκεκριμένα, πολὺ καλά, πόσὀ ἀπατηλὲς εἶναι «ἐπιστημονικὲς θεωρίες» ὅπως ἡ περὶ ̓Ινδοευρωπαίων καὶ «ἰνδοευρωπαϊκῆς ὁμογλωσσίας», ἡ περὶ «φοινικικοῦ» ἤ οἱωνδήποτε ἄλλων ἀλφαβήτων, οἱ περὶ χρονολογικῆς σει- ρᾶς τῶν πολιτισμῶν «ἐκδοχές», οἱ περὶ τῆς ἐξελίξεως τῆς γνώσεως καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ «ἆπόψεις» καὶ τόσα ἄλλα ἄχυρα, μὲ τὰ ὁποῖα ἐπὶ αἰῶνες διατρέφεται πνευματικὰ ὁ κόσμος μας... Εἶναι πρόωρο νὰ προκαλέσωμε τοὺς τὰ πρῶτα φέροντας τῆς ̓Επιστήμης καὶ τῆς Παιδείας στὸν τόπον αὐτὸν --ἤ ὅπου ἀλλοῦ-- νὰ λάβουν θέση πάνω σ ̓ αὐτὴ τὴ συνταρακτικὴ πράγματι διαπίστωση γιὰ τὴ γένεση καὶ ἐνὴλικίωση τοῦ ̓Ανθρῳπίνου Λόγου, νὰ προβλέψουν τὶς ἁλυσωτὲς ἀντιδράσεις ποὺ προκαλεῖ καὶ νὰ ἀξιοποιήσουν τοὺς νέους τεράστιους ὁρίζοντες ποὺ διανοίγει στὴν ̓Επιστήμη, τὸ Στοχασμὀ καὶ γενικὰ στὸ Λόγο. ̓Εμεῖς προεξοφλοῦμε τὴ στάση τους, ἀλλὰ ἄς μὴ μιλήσουμε τώρα γι ̓ αὐτό... Βλέπουμε ὅμως μὲ ἔκπληξη, ὅτι πλῆθος ἀνθρώπων ἀγνώστων σ ̓ ἑμᾶς. ὑποτιθεμένων θυμάτων τῆς διαπραχθείσης καὶ διαπραττόμενης ἕως σήμερα «ἐπιστημονικῆς» καὶ «ἱστορικῆς» ἀπάτης, μποροῦν καὶ διψοῦν γιὰ τὸ ἀληθινό, μποροῦν καὶ «μυρίζονται» τὸ ἀληθινό, μποροῦν καὶ διασποῦν τὸ φράγμα τοῦ ψεύδους μέσα στὸ ὁποῖο τοὺς ἔχουν περικλείσει καὶ ἀναζητοῦν- ἄρα εἶναι ὑποψιασμένοι, εἶναι προχωρημένοι στὴν ἀμφισβήτησή τους: Τὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ἔγινε ἀνάρπαστο καὶ ἐξαντλήθηκε ἀμέσως. ̓Αν μέσα στὸ κατεσκληκὸς σῶμα τῆς ἐξουσίας, τῆς «ἐπιστημονικῆς», «παιδευτικῆς» καὶ «πνευματικῆς» ἐξουσίας, ὑπάρχουν ἀκόμη χυμώδη καὶ μὴ ἐξαλλαχθέντα κύτταρα, ἄν δηλαδὴ ὑπάρχουν ἀκόμη ἐπώνυμοι ἄνθρωποι καὶ «φορεῖς» ποὺ θέτουν ὑπεράνω τῆς σκοπιμότητας τὴν ἀλήθεια, θὰ πρέπει νὰ θεωρήσουμε ὅτι ἡ τομὴ νυστεριοῦ, γιὰ τὴν ὁποία μίλησα στὴν ἀρχὴ τοῦ παρόντος σχολίου, θὰ συντελέση ᾱναπότρεπτα στὴν Ἰασή της. “Αν ὄχι, τὸ βάρος πέφτει στοὺς ὤμους τῶν μὴ ἐπωνύμων, τῶν μὴ ἐπισήμων, τῶν ἐκτὸς τῆς ἐξουσιαστικῆς κατασκευῆς στοχαστῶν, τῶν μὴ ἐπαγγελματιῶν, ποὺ συνέλαβαν τὸ μήνυμα. Μήνυμα ποὺ ἐξεπέμφθη ἀπὸ ἐπίσης μὴ ἐπωνύμους, ἀπὸ ἐπίσης μὴ ἐπισήμους, ἀπὸ ἐπίσης ἐκτὸς ἐξουσιαστικῆς κατασκευῆς στοχαστές ἀπὸ ἁπλοῦς ἐρὰασιτέχνες! Δ.Ι.4.