Ποιὸς «ἔπιασε» τὸ μήνυμα; Εἶναι τομὴ νυστεριοῦ στὸ ὑπάρχον σῶμα ΄ τῶν ἱστορικῶν ἐπιστημῶν - καὶ ὄχι μόνον αὐ- τῶν ἡ ἱστορικὴ καὶ πραγματικὴ ἑρμηνεία τῆς γραφῆς, ποὺ ἄρχισε νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ τὸ παρελθόν τεῦχος τοῦ «Δαυλόῦ» μὲ τὶς ἀνα- κοινώσεις τοῦ κ. ᾿Ηλία Λ. Ἱσατσόμοιρου. 'Η ἀπόδειξη τῆς τελέσεως τοῦ γεγονότος ὅτι σὲ ἑ- ποχές πανάρχαιες, χαμένες ἐντελῶς µέσα στὴν ἀχλὺ τῆς λήθης, ὑπῆρξαν ἄνθρωποι, ποὺ ὡς ἀτομικότητες καὶ ὡς ὁμάδες, ἐνωτιζόμενοι αὐθεντικὰ τὴν ἠχητικὴ ἁρμονία τοῦ περιβάλ- λοντος σύμπαντος, µετέπλαθαν μὲ ἀσύλληπτη δύναμη νοητικῆς ἐπεξεργασίας καὶ ἄκατανόη- της σ᾽ ἐμᾶς πολυσήµαντης λογικῆς --- δοκιμᾶ- στε νὰ δημιουργήσετε μίαν ἔστω νέα λέξη, γιὰ νὰ καταλάβετε τί σηµαίνει ἡ ἀνακάλυψη καὶ ὁ- νοµάτιση χιλιάδων ἐννοιῶν.... --σὲ τέλειες μορφὲς Λόγου τὴν σύνολη πραγματικότητα, συμπυκνώνοντας µέσα στὴ λέξη δεκάδες τέ- λεια κατακτηµένες ἀπ᾿ αὐτοὺς κυριολεκτικὲς καὶ μεταφορικὲς ἰδιότητες τοῦ σηµαινοµένου, ἰσοδυναμεῖ μέ. καὶ δὲν διστάζω καθόλου νά χρησιμοποιήσω τὸν χαρακτηρισμὸν αὐτό τὴν ἴδια τὴν αὐθεντικὴ ἐξιστόρηση τῆς µεγα- λύτερης ᾿Εποποιῖας τῆς ᾿Ανθρωπότητας. ἸἹ]- σοδυναμεῖ μὲ τὴν μόνη καὶ πραγματικὴ “ἴστο- ρία τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν περιγραφὴ τοῦ ρήγματος πού ἐ- πέφερε ἕνα ἄλογο ζῶο στὸ γιγάντιο φράγμα τῆς ἀλογίας, γιά νὰ ἀρθῆ στὰ φωτεινᾶ ὑψίπε- δα τοῦ Λόγου. Αν δοῦμε ἔτσι τὸ ἀνθρώπινο παρελθόν, καταλαβαίνουμε πολὺ καλά, πόσο ἀνόητη, πό- σο κρετινικὴ, πόσο μικρονοίκὴ εἶναι ἡ ἐπί- δοσὴ τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου σ᾽ αὐτὰ ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν ὡς «ἐπιστήμονα», ὡς «παιδα- γωγό», ὡς «διανοούμενο», ὡς «ἔλλογον ὄν» ἐ- πιτέλους. Καταλαβαίνουμε ἐπίσης πολὺ καλά, πόσο ψεῦδος κρύπτεται στά «πιστεύω» μας γιὰ τὸν Πολιτισμό, ποὺ ἐπέβαλαν ἡ γλωσσολο- γία, ἡ φιλολογία, ἡ ἱστορία, ἀλλὰ καὶ τόσοι ἄλλοι τομεῖς τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς ᾿Επιστή- μῆς. Καταλαβαίνουμε, τέλος, γιὰ νὰ μιλήσω πιὸ συγκεκριµένα, πολὺ καλά, πόσὀ ἀπατηλὲς εἶναι «ἐπιστημονικὲς θεωρίες» ὅπως ἡ περὶ ᾿Ινδοευρωπαίων καὶ «ἰνδοευρωπαϊκῆς ὁμο- γλωσσίας», ἡ περὶ «φοινικικοῦ» ἤ οἱωνδήποτε ἄλλων ἀλφαβήτων, οἱ περὶ χρονολογικῆς σει- ρᾶς τῶν πολιτισμῶν «ἐκδοχές», οἱ περὶ τῆς ἐ- ξελίξεως τῆς γνώσεως καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ «ἆ- πόψεις» καὶ τόσα ἄλλα ἄχυρα, μὲ τὰ ὁποῖα ἐπὶ αἰῶνες διατρέφεται πνευματικὰ ὁ κόσμος μας... Εἶναι πρόωρο νὰ προκαλέσωμε τοὺς τὰ πρῶτα φέροντας τῆς ᾿Επιστήμης καὶ τῆς Παι- δείας στὸν τόπον αὐτὸν --ἤ ὅπου ἀλλοῦ-- νὰ λάβουν θέση πάνω σ᾽ αὐτὴ τὴ συνταρακτικὴ πράγματι διαπίστωση γιὰ τὴ γένεση καὶ ἐνὴ- λικίωση τοῦ ᾿Ανθρῳπίνου Λόγου, νὰ προβλέ- ψουν τὶς ἁλυσωτὲς ἀντιδράσεις ποὺ προκαλεῖ καὶ νὰ ἀξιοποιήσουν τοὺς νέους τεράστιους ὁ- ρίζοντες ποὺ διανοίγει στὴν ᾿Επιστήμη, τὸ Στοχασμὀ καὶ γενικὰ στὸ Λόγο. ᾿Εμεῖς προε- ξοφλοῦμε τὴ στάση τους, ἀλλὰ ἄς μὴ µιλή- σουµε τώρα γι᾿ αὐτό... Βλέπουμε ὅμως μὲ ἔκ- πληξη, ὅτι πλῆθος ἀνθρώπων ἀγνώστων σ᾽ ἑ- μᾶς. ὑποτιθεμένων θυμάτων τῆς διαπραχθεί- σης καὶ διαπραττόµενης ἕως σήµερα «ἐπιστη- µονικῆς» καὶ «ἱστορικῆς» ἀπάτης, μποροῦν καὶ διψοῦν γιὰ τὸ ἀληθινό, μποροῦν καὶ «μυ- ρίζονται» τὸ ἀληθινό, μποροῦν καὶ διασποῦν τὸ φράγμα τοῦ ψεύδους μέσα στὸ ὁποῖο τοὺς ἔ- χουν περικλείσει καὶ ἀναζητοῦν- ἄρα εἶναι ὑ- ποψιασμένοι, εἶναι προχωρημένοι στὴν ἀμφι- σβήτησή τους: Τὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ἔγινε ἀνάρπαστο καὶ ἐξαντλήθηκε ἀ- μέσως. ᾿Αν μέσα στὸ κατεσκληκὸς σῶμα τῆς ἐξ- ουσίας, τῆς «ἐπιστημονικῆς», «παιδευτικῆς» καὶ «πνευματικῆς» ἐξουσίας, ὑπάρχουν ἀκόμη χυμώδη καὶ μὴ ἐξαλλαχθέντα κύτταρα, ἄν δη- λαδὴ ὑπάρχουν ἀκόμη ἐπώνυμοι ἄνθρωποι καὶ «φορεῖς» ποὺ θέτουν ὑπεράνω τῆς σκοπιμότη- τας τὴν ἀλήθεια, θὰ πρέπει νὰ θεωρήσουμε ὅτι ἡ τομὴ νυστεριοῦ, γιὰ τὴν ὁποία μίλησα στὴν ἀρχὴ τοῦ παρόντος σχολίου, θὰ συντελέση ᾱ- ναπότρεπτα στὴν Ἰασή της. “Αν ὄχι, τὸ βάρος πέφτει στοὺς ὤμους τῶν μὴ ἐπωνύμων, τῶν μὴ ἐπισήμων, τῶν ἐκτὸς τῆς ἐξουσιαστικῆς κα- τασκευῆς στοχαστῶν, τῶν μὴ ἐπαγγελματιῶν, ποὺ συνέλαβαν τὸ μήνυμα. Μήνυμα ποὺ ἐξε- πέµφθη ἀπὸ ἐπίσης μὴ ἐπωνύμους, ἀπὸ ἐπίσης μὴ ἐπισήμους, ἀπὸ ἐπίσης ἐκτὸς ἐξουσιαστι- κῆς κατασκευῆς στοχαστές ἀπὸ ἁπλοῦς ἐ- ρὰασιτέχνες! Δ.Ι.4.