δ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Ὃ ἐρασι-τέχνης καὶ ὁ ἐπαγγελματίας Σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπως ἡ σημερινή, ποὺ ἡ ἀνθρώπινη πνευματικτ δουλεία, ἡ ἀνθρώπινη διαγοητικὴ ἐξάρτηση, ἔχει μετατρέψει τὸ κέντρο τῆς λογικῆς, τὸν ἐγκέφαλο, σ ̓ ἕνα εἶδος σκωληκοειδοῦς ἀποφύσεως, ἕνὸς ὀργάνου δηλαδὴ ἄγνωστης χρησιμότητας, ἂν ὄχι περιττοῦ, ὁ «ἐπαγγελματίας» φαίνεται πιὸ «στέρεος», πιὸ συνεπὴς καὶ . προτιμότερος στὶς σχέσεις μεταξὺ ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν στερούμενο ἀκόμη καὶ τῆς ἰδιότητας τοῦ ἐπαγγελματισμοῦ δοῦλο. Καὶ τοῦτο, γιατὶ ἴσως ὁ ἐπαγγελματίας ὑπόκειται σὲ μιὰ κά- ̓ ποια ἄλλου μήκους κύματος «λογικὴ» --- προσοχή: χρησιμοποιῶ τὴ λέξη ἐντελῶς συμβατικά, μὲ τὴν ἔννοια τῆς «συνέπειας» καὶ ὄχι τοῦ καθαροῦ Λόγου --, πρᾶγμα ποὺ τὸν καθιστᾶ ἀνώτερο τοῦ πλέοντος μέσὰ στὸ ἔρεβος τοῦ παραλόγου σύγχρονο «ἄνθρωπο». ̓Αλλὰ ὁ «ἐπαγγελματίας» εἰναι ἀκριβῶς τὸ εἶδος ἐκεῖνο τοῦ ζωικοῦ βασιλείου ποὺ λειτουργεῖ μὲ τὰ συνήθη καὶ κοινὰ στοὺς ἔμβιους ὀργανισμοὺς ἔνστικτα αὐτοσυντηρήσεως, δηλαδὴ διαθέτει τὶς δυνατότητες τῆς ἐξευρέσεως τῶν μέσων ἐπιβιώσεως, τῆς ἀποφυγῆς τοῦ οἱκονομικοῦ, κρινωνικοῦ καὶ βιολογικοῦ (ἐν τέλει) κινδύνου καὶ τῆς ἱκανοποιήσεως τῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς μέσω τοῦ «ἐπογγελματισμοῦ» του - θέλει δη- λαδὴ καὶ μπορεῖ, μὲ δυὸ λόγια, νὰ ἐπιδιώκη καὶ νὰ ἐπιτυγχάνη ὅ,τι ἐπιδιώκει καὶ ἐπιτυγχάνει κάθε ζῶο. [Θά ἦταν ἴσως σκόπιμο νὰ σημειώσω, ὅτι στὶς ἀκραῖες ἐκφάνσεις του ὁ ἐπαγγελματισμὸς εἶναι κατώτερος καὶ τῆς φυσικῆς ζωικῆς ὁρμῆς, ἀφοῦ ἐπιδιώκει περιττοὺς --ἄλλα ζωικοὺς πάντοτε --- στόχους, δηλαδὴ «μέσα ἐπιβιώσεως» πέραν τῶν ἀναγκαίων, ᾱποφυγὴ «κινδύνων» φανταστικῶν καὶ «ἐπιβολὴ» ἐπίσης φαγταστικὴ ἢ τεχνητή ἀλλὰ δὲν θὰ ἐπιμείνω στὸ θέμα αὐτὸ ἐδῶ, μολονότι χαρακτηρίζει πιστὰ τὸν σημερινὸ νοσηρὸ κόσμο μας, γιατὶ ἀνάγεται στὴ σφαῖρα τῆς πανανθρώπινης τρέλλας ' τοῦ καιροῦ μας, ἐνῶ τὸ παρὸν σημείωμά μου ἀφορᾶ στὴν ἄξιολόγηση κάποιων κατὰ φύσιν ἀνθρωπίνων τύπων]. Μὲ ἄλλη διατύπωση λέγω, ὅτι ἀπὸ τὸν «ἐπαγγελματία» ὡς ὑποκείμενον σὲ μὴ χαρακτηριστικῶς ἀνθρώπινα ἀλλὰ «κτηνώδη κίνητρα καὶ σκοπούς, εἶναι λογικὸ καὶ πραγματικὸ σφάλμα νὰ προσδοκᾶ κανεὶς ἐπιδόσεις καὶ ἐπιτεύγματα «ὑπέρκτηνώδη», δηλαδὴ ἀνθρώπινα, τουτέστιν ὅ,τι συμπεριλαμβάνεται στὴν γενικὴ ἔννοια τοῦ ἱστορικοῦ γίΊνεσθαι . - τοῦ Πολιτισμοῦ. Ὃ ἐρασι-τέχνης, τὸ ἀνθρώπινο δηλαδὴ ὃν ποὺ ἐπιδιώκει στόχους καὶ πραγματοποιεῖ ἔργα ποὺ δὲν ὑπηρετοῦν ζωώδεις