ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΝΘΟΔΟΓΙΑ ΤΟΥ «ΔΑΥΛΟΥ» “Ἑλένη ̓Αγγελῆ ̓Αθώα (πρῶτο ποίημα τῆς ̓ Ανθολογίας) Εἶμαι ἀθώα. Τέλος πάντων, ὄχι ἀθώα, ἀφελής, ἀφοῦ ὅ,τι νὰ γείρω μὲ ἄφησε πάνω του, ὅ,τι ἀγκαλιὰ καὶ γείλη ὀνόμασα ἀνοίγματα σὲ πέτρινα ἦταν πηγάδια. Ρίγνω πεντάρες καὶ κάνω εὐχή. Δὲν βγαίνει καμμία. --ὀ Ὄχι πὼς θα ̓βγαινε. Τὴ μέσα πέτσα σου μοῦ δείχνεις, ζωή, . τὸ γέλιο σου σὲ στόμα, ποὺ δόντια καὶ γλῶσσα κι ἀνάσα τοῦ λείπουν. Χαμογελάω. Φόβο δὲν ἔχω. Τρόμος κανείς. Μνήσθητί μου, Κύριε, τὸ ἴδιο νὰ ̓χουν γνώρισμα τοῦ Θεοῦ τὰ βόδια, οἱ ἀθῶοι καὶ οἱ ἀφελεῖς. ΧΧΧ ̓Απὸ τὸν συνεργάτη μας κ. Σ.Γ.Γ. Παναγιωτᾶτο πήραμε τὴν ἀκόλουθη ἔπιστολή: ̓Αξιότιμε κύριε Διευθυντάᾶ, ̓Επιτρέψτε μου νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς ̓Ετήσιας ̓Ανθολογίας τοῦ «Δαυλοῦ» --- στὶς σελίδες της ἐκκολάπτονται σκύμνοι καὶ κορυδαλλοί. Θὰ ἤθελα νὰ μιλήσω γιὰ ὅλα τὰ ἀνθολογηθέντα ποιήματα, ἀλλ ̓ αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον. Θὰ περιορισθῶ συνεπῶς στὸ πρῶτο (πάντοτε πρῶτο πρὸς ἀποφυγὴν ὑποψίας...), γιὰ νὰ εἰπῶ πὼς ἀντανακλᾶ εὐτυχῆ τὴ σύνολη ἀνθολογηθεῖσα ὕλην. ̓Απόδειξιν τοῦ πόσον μὲ συγκίνησε αὐτὸ τὸ πρῶτο ποίημα (τὸ «ΑΘΩΑ» τῆς κ. ̓Ελένης ̓Αγγελῆ) συνιστᾶ τὸ ὅτι ὑποχρεώθηκα (παλιά μου ἀρρώστια...), μπαίνοντας στὸ «πετσὶ» τῆς ποιήτριας, νὰ γράψω τὸ ἴδιο ποίημα. Γιὰ τὸ ὁποῖον,