ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΝΘΟΔΟΓΙΑ ΤΟΥ «ΔΑΥΛΟΥ» “Ἑλένη ᾽Αγγελῆ ᾿Αθώα (πρῶτο ποίημα τῆς ᾿ Ανθολογίας) Εἶμαι ἀθώα. Τέλος πάντων, ὄχι ἀθώα, ἀφελής, ἀφοῦ ὅ,τι νὰ γείρω μὲ ἄφησε πάνω του, ὅ,τι ἀγκαλιὰ καὶ γείλη ὀνόμασα ἀνοίγματα σὲ πέτρινα ἦταν πηγάδια. Ρίγνω πεντάρες καὶ κάνω εὐχή. Δὲν βγαίνει καμμία. --ὀ Ὄχι πὼς θα ᾿βγαινε. Τὴ μέσα πέτσα σου μοῦ δείχνεις, ζωή, . τὸ γέλιο σου σὲ στόμα, ποὺ δόντια καὶ γλῶσσα κι ἀνάσα τοῦ λείπουν. Χαμογελάω. Φόβο δὲν ἔχω. Τρόμος κανείς. Μνήσθητί µου, Κύριε, τὸ ἴδιο νὰ ᾿χουν γνώρισμα τοῦ Θεοῦ τὰ βόδια, οἱ ἀθῶοι καὶ οἱ ἀφελεῖς. ΧΧΧ ᾿Απὸ τὸν συνεργάτη µας κ. Σ.Γ.Γ. Παναγιωτᾶτο πήραμε τὴν ἀκόλουθη ἔπι- στολή: ᾿Αξιότιµε κύριε Διευθυντάᾶ, ᾿Επιτρέψτε µου νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς ᾿Ετήσιας ᾿Ανθο- λογίας τοῦ «Δαυλοῦ» --- στὶς σελίδες της ἐκκολάπτονται σκύμνοι καὶ κο- ρυδαλλοί. Θὰ ἤθελα νὰ μιλήσω γιὰ ὅλα τὰ ἀνθολογηθέντα ποιήματα, ἀλλ᾽ αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον. Θὰ περιορισθῶ συνεπῶς στὸ πρῶτο (πάντοτε πρῶτο πρὸς ἀποφυγὴν ὑποψίας...), γιὰ νὰ εἰπῶ πὼς ἀντανακλᾶ εὐτυχῆ τὴ σύνολη ἀνθολογηθεῖσα ὕλην. ᾿Απόδειξιν τοῦ πόσον μὲ συγκίνησε αὐτὸ τὸ πρῶτο ποίημα (τὸ «ΑΘΩΑ» τῆς κ. ᾿Ελένης ᾿Αγγελῆ) συνιστᾶ τὸ ὅτι ὑποχρεώθη- κα (παλιά µου ἀρρώστια...), μπαίνοντας στὸ «πετσὶ» τῆς ποιήτριας, νὰ γρά- ψω τὸ ἴδιο ποίημα. Γιὰ τὸ ὁποῖον,