Ἡ νέα πρόκληση Ἡ ἀχαλίνωτη ἐξέλιξη μιᾶς ὠφελιμιστικῆς ἐπιστήμης καὶ μιᾶς. ἀνεξέλεγκτης πεχνολογίας, σὲ συνάρτηση μὲ τὴν παγκόσμια ἐξουσιαστικὴ κοι; Ννωνία τῶν διαφόρων κατοστημένων (ποὺ ἀντλοῦν ἀπὸ τὴν ἴδια πηγἡ τὴν ὑπαρξή πους), ἔχουν ὁδηγήσει τὴν ἀνθρωπότητα σὲ ἀδιέξοδο. Ἡ παραγωγὴ μέσων ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς, ἡ ἐπέμδαση (μὲ κίνδυνο ἀνατροπῆς τῆς φυσικῆς ἰσορροπήας) στὸ περιθάλλον, στὴ 6ιολογία, στὴ γενετικἠ κλΠ., ἡ ἐξάνπιληση τῶν πηγῶν ἐνεργείας καὶ πρώτων ὑλῶν καὶ ἡ πνευματικὴ δηλητηρίαση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τοὺς διάφορους --ισμούς, κάθε μέρα ποὺ περνάει μπάόουν καὶ πιὸ θαθειὰ σ ̓ αὐτὸ τὸ ἀδιέξοδο. Γιὰ νὰ ἀγνοήσει κανξθὶς τὰ πάρα πάνω πρέπει ἢ νὰ ἔχει τελείως ἀποχαυνωθεῖ ἀπὸ τὴν καταναλωτικἡ κοινωνία καὶ νὰ ἐπαναπαύεται στὰ ἀγαθά της, φροντίζοντας πῶς θὰ τὰ ἐπαυξήσει, ἢ νὰ τοῦ ἔχει ἀφαιρέσει τὴν ἱκανότητα σκέψης τὸ δόγμα τοῦ κάθε μορφῆς --ισμοῦ, προσφέροντάςο του τὴ «μοναδικὴ ἀλήθεια», τὴ «μοναδικὴ λύση», τὴ «μοναδικὴ φιλοσοφία», ὑπιοσχόμενο ἐπίγειους ἢ οὐράνιουςο πιαράδεισους καὶ δημιουργώντας μεσαίωνες. Ἴσως καὶ νὰ μὴν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα: μέσω μιᾶς ἀλόγιστης ἐξέλιξης φτάνει στὴν ὑπορτέλεια καὶ τὴν καταστροφή, γιὰ νὰ περάσει μέσα ἀπ ̓ αὐτὴν καὶ νὰ ξαναιρχίσει, πάλι ἀπ ̓ τὴν ἀρχή, μὲ μόνη σύνδεση μὲ τὸ παρελθὸν λίγες ὁμιχλώδεις ἀναμνήσεις μέσα στοὺς θρύλους καὶ στὶς θρησκομυθολογίες τῶν λαῶν. ΘᾺ ἦταν, ὅμως, εἴτε ἁπλοποίηση εἴτε μοιρολατρία ἡ παροδοχὴ, ὅτι ἡ μοίρα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁπωσδήποτε ἡ ὑπερτέλεια ἢ, ὅτι δυνάμεις «ὑπερφυσικές» δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἐξέλιξη. καὶ τὴν πρόοδο πέραν ἀπὸ ὁρισμένα ὅρια καὶ ὁδηγοῦν στὴν καταστροφή. Ἡ σκέψη, ποὺ γεννήθηκε σ ̓ αὐτὸ τὸν τόπο, ὅσο κι ἂν ἔχει ἀποπροσανατολιστεῖ ἐπὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια, ὅσο κι ἂν τὴν ἔχουν σκιάσει νέφη καὶ νέφη, ὅσο κι ἂν προσπάθησαν νὰ τὴν ἐξοστρακίσουν ἡ μοιρολατρία, ἡ ἁπλοποίηση καὶ ὁ ὠφελιμισμός, εἶναι Τοῦ Δ. ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗ Πλοιάρχου Ε. Ν. πάντα ἕτοιμη νὰ δεχτεῖ τὴν πρόκληση, ἔχιε συνηθίσει νὰ παλεύει μὲ τὸ θάνατο. Καὶ στὶς χειρότερες στιγμὲς τῆς ἱστορίάς μας, μέσα! στὰ σκοτάδια τῆς θεοκρατίας, παλεύαμε μὲ τὸ θάνατο «σὲ μαρμαρένι ̓ ἁλώνια». Καὶ ἐπειδὴ τὸ ἀδιόξοδο εἶναι θάνατος (καὶ μάλιστα ὁ ἀπόλυτος καὶ συλλογικὸς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα καὶ ὄχι ὁ μέχρι τώρα γνωστὸς τοῦ ἀτόμου ἢ τῆς ὁμάδας), μιὰ καινούργια πρόκληση γεννιέται γιὰ τὴν ἑλληνικὴ σκέψη. Θεωρῶ ἁπαραίτητο νὰ κάνω σαφές, ὅτι ἀναφερόμενος σέ Ἑλληνικὴ Σκόψη -- Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, μεταχειρίζομαι τὸν ὅρο μὲ τὴν πραγματική του. διάσταση, τὴν Οἰκουμενική, ἔξω ἀπὸ κάθε ἐθνικισμὸ ἢ σωθινισμό, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ἐθνότητα, φυλή, χρῶμα, γλώσσα, ἐλεύθερο καὶ ἀ-