ΕΤΠΔΟΤΗ ΕΠΙΣΤΟΔΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ̓Επιστήμη καὶ ἀλήθεια Κύριε διευθυντά, "Ὅλοι γνωρίζουμε σήμερα, πὼς δὲν ὑπάρχει πιὰ ἐπιστήμη ἀνεξάρτητη καὶ ᾱπαλλαγμένη ἀπὸ ὁποιαδήποτε σκοπιμότητα. Εχει μεταῤληθεῖ σ ̓ ἕνα ἐπιστημονικὸ ἀκαδημαϊσμό, ἕνα καθεστὼς ἀξιῶν ποὺ διέπουν τὴ σύγχρονη ἐπιστήμη σὰν λειτούργημα καὶ σὰν κάτι τὸ ἀναγκαῖο. ̓Η νόθευση τοῦ ἰδανικοῦ τῆς ἀλήθειας σὰν μοναδικοῦ σκοποῦ τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας καὶ ζωῆς ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴ συγκεκριμένη μορκφὴ ποὺ παίρνει στὴν ἐπιστημονικὴ δεοντολογία καὶ πράξη ὀπώλειας τῆς ἔπιστημονικῆς ἀνεξαρτησίας. Προσδιοριστικὸ σύμπτωμα τοῦ ἐπιστημονισμοῦ - ἆκαδημαϊσμοῦ εἶναι τὸ φαινόμενο τῆς σύνδεσης δύο πραγμάτων ἀπὸ τὴ φύση τους ξένὼν μεταξύ τους καὶ ἀσυμβίβαστων: τῆς ἓπιστήμης καὶ τῆς ἐξουσίας. Γιατί, ἐνῶ τῆς πρώτης κορυφαῖο χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ δίπτυχο ἐλευθερία-άλήθεια, τῆς δεύτερης εἶναι τὸ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετο δύναμηδόγμα. Ἢ μετάπτωση τῆς ἐπιστήμης σὲ θεραπαινίδα τῆς ἐξουσίας ἐκφράζεται μὲ τὴν εἰσαγωγὴ στὸ χῶρο τοῦ ἐπιστητοῦ τῆς οἱκονομικῆς καὶ ὀργανωτικῆς σκοπιμότητας -- - δύο στοιχείων καθαρὰ ἐξουσιαστικῶν. Στὸ φαινόμενο τῆς ἐπιστήμης ἡ ὀργάνωση ἐκφράζεται μὲ τὸ σχολαστικισμό, δηλαδὴ τὴν ἀναγκαστικὴ καὶ ὁλοκληρωτικὴ ὑποταγὴ τῆς ἐπιστημονικῆς σκέψης, ἔρευνας καὶ πράξης, ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου στὰ διάφορα «δόγματα» καὶ «σχολές». Ἔτσι ἡ κοινωνιολογία, ἡ φιλοσοφία, ἡ βιολογία, ἡ ἰατρικὴ καὶ ἡ τεχνολογία γενικὰ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ ἁπλᾶ πνευματικὰ συμπληρώματα ἢ ἐπιστημονικοφανεῖς ἑδραιώσεις πολιτικῶν ἰδεολογιῶν ἢ κοσμοθεωριῶν καὶ γενικὰ τῶν κατεστημένων ἀντιλήψεων γιὰ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὸ σύμπαν. "Ὑπάρχουν σύγχρονα κορυφαῖα ἔργα ἐ- πιστημονικῆς φιλοσοφίας, στὰ ὁποῖα καὶ ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία ἐκμηδενίζονται καὶ καταργοῦνται ἀπὸ τὸ πολιτικο-κοινῶνικὸ δόγμα ποὺ ὑπηρετοῦν. ' Υποταγμένη λοιπὸν καὶ κατασπλακωμένη ἡ ἐπιστήμη ἀπ ̓ αὐτὸ τὸν ὀγκόλιθο τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας, ἀποκόπτεται τελικὰ ἀπὸ τὸν ὀμφάλιο λῶρο της, τὴν ἀλήθεια, καὶ χάνει τὴν ἴδια τὴν φύση της. Μέσα στὰ καταθλιπτικἁ πλαίσια τοῦ «δόγματος» καὶ τῆς «σχολῆς» ἡ ἐλευθερία τῆς ἀπεριόριστης ᾱναζήτησης συντρίβεται καὶ χάνεται. Τὰ περισσότερα ἐπιστημονικὰ ἔργα τῆς ἐποχῆς, «πρωτοποριακά» καὶ μή. στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ ἔπαναλήψεις μέσα στὸν ἴδιο καμβᾶ. ̓Ασφυκτιᾶ ἡ ἐπιστήμη, καθὼς συναντᾷ στὸ δρόμο τῆς τὸ ἀξεπέραστο φράγμα τῆς ἐξουσίας. ̓Ασφυκτιᾶ, σταματᾶ, ἀκινητοποιεῖται, ἀναρχοποιεῖται μπροστὰ στὸ ἐξουσιαστικὸ δόγμα’ καὶ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ξαντό της. περιοχὴ τῆς γνώσης ποὺ ἀφορᾶ στὴν οὐσία. τὴν ἀλήθεια καθολικοῦ κύρους καὶ γενικότερης ἰσχύος, ἡ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ κάθε περιορισμό, ἡ ἀπολύτως ἐλεύθερη ἀλήθεια εἶναι ἀπαγορευμένος καρπὸς γιὰ τὸν σύγχρονο ἐπιστημονισμὸ-ἀκαδημαῖσμό. Καὶ οἱ ἐπιστήμονες μετατρέπονται σταδιακὰ σὲ παράσιτα τοῦ πνεύματος χωρὶς καμμία δυνατότητα καὶ προῦπόθεση δικιᾶς τους πρωτότυπης δημιουργίας" σὲ πνευματικὰ ἀπολιθώματα, ποὺ θὰ ἔπιβιώνουν καὶ θὰ ̓δικαιώνονται ὄχι γιατὶ θὰ συνεχίζουν τὸ δρόμο τους πρὸς τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ γιατὶ θὰ τρέφονται πνευματικὰ ᾱπὸ τὸ μόχθο τῶν παλιότερων, τῶν ἐλεύθερων πνευμάτων. Μετὰ τιμῆς Κώστας Δημόπουλος ̓Ιατρὸς Χαλκίδα