ΕΤΠΔΟΤΗ ΕΠΙΣΤΟΔΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ᾿Επιστήμη καὶ ἀλήθεια Κύριε διευθυντά, "Ὅλοι γνωρίζουμε σήµερα, πὼς δὲν ὑ- πάρχει πιὰ ἐπιστήμη ἀνεξάρτητη καὶ ᾱ- παλλαγμένη ἀπὸ ὁποιαδήποτε σκοπιµότη- τα. Εχει μεταῤληθεῖ σ᾽ ἕνα ἐπιστημονικὸ ἀκαδημαϊσμό, ἕνα καθεστὼς ἀξιῶν ποὺ διέ- πουν τὴ σύγχρονη ἐπιστήμη σὰν λειτούρ- γηµα καὶ σὰν κάτι τὸ ἀναγκαῖο. ᾿Η νόθευ- ση τοῦ ἰδανικοῦ τῆς ἀλήθειας σὰν µοναδι- κοῦ σκοποῦ τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας καὶ ζωῆς ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴ συγκεκριμένη µορκφὴ ποὺ παίρνει στὴν ἐπιστημονικὴ δε- οντολογία καὶ πράξη ὀπώλειας τῆς ἔπι- στημονικῆς ἀνεξαρτησίας. Προσδιοριστι- κὸ σύμπτωμα τοῦ ἐπιστημονισμοῦ - ἆκα- δημαϊσμοῦ εἶναι τὸ φαινόμενο τῆς σύνδε- σης δύο πραγμάτων ἀπὸ τὴ φύση τους ξέ- νὼν μεταξύ τους καὶ ἀσυμβίβαστων: τῆς ἓ- πιστήµης καὶ τῆς ἐξουσίας. Γιατί, ἐνῶ τῆς πρώτης κορυφαῖο χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ δίπτυχο ἐλευθερία-άλήθεια, τῆς δεύτερης εἶναι τὸ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετο δύναμη- δόγμα. Ἢ μετάπτωση τῆς ἐπιστήμης σὲ θερα- παινίδα τῆς ἐξουσίας ἐκφράζεται μὲ τὴν εἰσαγωγὴ στὸ χῶρο τοῦ ἐπιστητοῦ τῆς οἱ- κονομικῆς καὶ ὀργανωτικῆς σκοπιμότητας -- - δύο στοιχείων καθαρὰ ἐξουσιαστικῶν. Στὸ φαινόμενο τῆς ἐπιστήμης ἡ ὀργάνωση ἐκφράζεται μὲ τὸ σχολαστικισμό, δηλαδὴ τὴν ἀναγκαστικὴ καὶ ὁλοκληρωτικὴ ὑπο- ταγὴ τῆς ἐπιστημονικῆς σκέψης, ἔρευνας καὶ πράξης, ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τοῦ ἐπι- στημονικοῦ κόσμου στὰ διάφορα «δόγμα- τα» καὶ «σχολές». Ἔτσι ἡ κοινωνιολογία, ἡ φιλοσοφία, ἡ βιολογία, ἡ ἰατρικὴ καὶ ἡ τεχνολογία γενικὰ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀ- πὸ ἁπλᾶ πνευματικὰ συμπληρώματα ἢ ἐπι- στημονικοφανεῖς ἑδραιώσεις πολιτικῶν ἰ- δεολογιῶν ἢ κοσμοθεωριῶν καὶ γενικὰ τῶν κατεστημένων ἀντιλήψεων γιὰ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὸ σύμπαν. "Ὑπάρχουν σύγχρονα κορυφαῖα ἔργα ἐ- πιστημονικῆς φιλοσοφίας, στὰ ὁποῖα καὶ ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία ἐκμηδενίζονται καὶ καταργοῦνται ἀπὸ τὸ πολιτικο-κοινῶ- νικὸ δόγμα ποὺ ὑπηρετοῦν. ' Υποταγμένη λοιπὸν καὶ κατασπλακωμένη ἡ ἐπιστήμη ἀπ᾽ αὐτὸ τὸν ὀγκόλιθο τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας, ἀποκόπτεται τελικὰ ἀπὸ τὸν ὀμφάλιο λῶρο της, τὴν ἀλήθεια, καὶ χάνει τὴν ἴδια τὴν φύση της. Μέσα στὰ καταθλι- πτικἁ πλαίσια τοῦ «δόγματος» καὶ τῆς «σχολῆς» ἡ ἐλευθερία τῆς ἀπεριόριστης ᾱ- ναζήτησης συντρίβεται καὶ χάνεται. Τὰ περισσότερα ἐπιστημονικὰ ἔργα τῆς ἐποχῆς, «πρωτοποριακά» καὶ μή. στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ ἔπα- ναλήψεις µέσα στὸν ἴδιο καμβᾶ. ᾿Ασφυ- κτιᾶ ἡ ἐπιστήμη, καθὼς συναντᾷ στὸ δρό- μο τῆς τὸ ἀξεπέραστο φράγμα τῆς ἐξου- σίας. ᾿Ασφυκτιᾶ, σταματᾶ, ἀκινητοποιεῖ- ται, ἀναρχοποιεῖται μπροστὰ στὸ ἐξουσια- στικὸ δόγμα’ καὶ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ξαντό της. περιοχὴ τῆς γνώσης ποὺ ἀφορᾶ στὴν οὐσία. τὴν ἀλήθεια καθολικοῦ κύρους καὶ γενικότερης ἰσχύος, ἡ ἀπαλ- λαγμένη ἀπὸ κάθε περιορισμό, ἡ ἀπολύτως ἐλεύθερη ἀλήθεια εἶναι ἀπαγορευμένος καρπὸς γιὰ τὸν σύγχρονο ἐπιστημονισμὸ-ἀ- καδημαῖσμό. Καὶ οἱ ἐπιστήμονες μετατρέ- πονται σταδιακὰ σὲ παράσιτα τοῦ πνεύμα- τος χωρὶς καμμία δυνατότητα καὶ προῦπό- θεση δικιᾶς τους πρωτότυπης δημιουργίας" σὲ πνευματικὰ ἀπολιθώματα, ποὺ θὰ ἔπιβι- ώνουν καὶ θὰ ᾿δικαιώνονται ὄχι γιατὶ θὰ συνεχίζουν τὸ δρόµο τους πρὸς τὴν ἀλή- θεια, ἀλλὰ γιατὶ θὰ τρέφονται πνευματικὰ ᾱ- πὸ τὸ µόχθο τῶν παλιότερων, τῶν ἐλεύθε- ρων πνευμάτων. Μετὰ τιμῆς Κώστας Δημόπουλος ᾿Ιατρὸς Χαλκίδα