Ἡ νέα πρόκληση Ἡ ἀχαλίνωτη ἐξέλιξη μιᾶς ὠφελι- µιστικῆς ἐπιστήμης καὶ μιᾶς. ἀνεξέ- λεγκτης πεχνολογίας, σὲ συνάρτηση μὲ τὴν παγκόσμια ἐξουσιαστικὴ κοι; Ννωνία τῶν διαφόρων κατοστηµένων (ποὺ ἀντλοῦν ἀπὸ τὴν ἴδια πηγἡ τὴν ὑπαρξή πους), ἔχουν ὁδηγήσει τὴν ἀνθρωπότητα σὲ ἀδιέξοδο. Ἡ παραγωγὴ µέσων ὁλοκληρωτι- κῆς καταστροφῆς, ἡ ἐπέμδαση (μὲ κίνδυνο ἀνατροπῆς τῆς φυσικῆς ἰ- σορροπήας) στὸ περιθάλλον, στὴ 6ιο- λογία, στὴ γενετικἠ κλΠ., ἡ ἐξάνπιλη- ση τῶν πηγῶν ἐνεργείας καὶ πρώτων ὑλῶν καὶ ἡ πνευματικὴ δηλητηρίαση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τοὺς διάφορους --ισμούς, κάθε μέρα ποὺ περνάει µπάόουν καὶ πιὸ θαθειὰ σ᾽ αὐτὸ τὸ ἀδιέξοδο. Γιὰ νὰ ἀγνοήσει κανξθὶς τὰ πάρα πάνω πρέπει ἢ νὰ ἔχει τελείως ἀ- ποχαυνωθεῖ ἀπὸ τὴν καταναλωτικἡ κοινωνία καὶ νὰ ἐπαναπαύεται στὰ ἀγαθά της, φροντίζοντας πῶς θὰ τὰ ἐπαυξήσει, ἢ νὰ τοῦ ἔχει ἀφαιρέσει τὴν ἱκανότητα σκέψης τὸ δόγμα τοῦ κάθε μορφῆς --ισμοῦ, προσφέ- ροντάςο του τὴ «μοναδικὴ ἀλήθεια», τὴ «μοναδικὴ λύση», τὴ «μοναδικὴ φι- λοσοφία», ὑπιοσχόμενο ἐπίγειους ἢ οὐράνιουςο πιαράδεισους καὶ δηµι- ουργώντας µεσαίωνες. Ἴσως καὶ νὰ μὴν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα: µέσω μιᾶς ἀλόγιστης ἐξέλιξης φτάνει στὴν ὑ- πορτέλεια καὶ τὴν καταστροφή, γιὰ νὰ περάσει µέσα ἀπ᾿ αὐτὴν καὶ νὰ ξαναιρχίσει, πάλι ἀπ᾿ τὴν ἀρχή, μὲ μόνη σύνδεση μὲ τὸ παρελθὸν λί- γες ὁμιχλώδεις ἀναμνήσεις µέσα στοὺς θρύλους καὶ στὶς θρησκοµυ- θολογίες τῶν λαῶν. ΘᾺ ἦταν, ὅμως, εἴτε ἁπλοποίηση εἴτε μοιρολατρία ἡ παροδοχὴ, ὅτι ἡ μοίρα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁπωσδή- ποτε ἡ ὑπερτέλεια ἢ, ὅτι δυνάμεις «ὑπερφυσικές» δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἐξέλιξη. καὶ τὴν πρόοδο πέραν ἀπὸ ὁρισμένα ὅρια καὶ ὁδηγοῦν στὴν κα- ταστροφή. Ἡ σκέψη, ποὺ γεννήθηκε σ᾽ αὐτὸ τὸν τόπο, ὅσο κι ἂν ἔχει ἀποπροσα- νατολιστεῖ ἐπὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια, ὅσο κι ἂν τὴν ἔχουν σκιάσει νέφη καὶ νέφη, ὅσο κι ἂν προσπάθησαν νὰ τὴν ἐξοστρακίσουν ἡ μοιρολατρία, ἡ ἁπλοποίηση καὶ ὁ ὠφελιμισμός, εἶναι Τοῦ Δ. ΜΑΡΜΑΤΣΟΥΡΗ Πλοιάρχου Ε. Ν. πάντα ἕτοιμη νὰ δεχτεῖ τὴν πρόκλη- ση, ἔχιε συνηθίσει νὰ παλεύει μὲ τὸ θάνατο. Καὶ στὶς χειρότερες στι- γμὲς τῆς ἱστορίάς µας, μέσα! στὰ σκο- τάδια τῆς θεοκρατίας, παλεύαµε μὲ τὸ θάνατο «σὲ μαρμαρένι᾽ ἁλώνια». Καὶ ἐπειδὴ τὸ ἀδιόξοδο εἶναι θά- νατος (καὶ μάλιστα ὁ ἀπόλυτος καὶ συλλογικὸς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα καὶ ὄχι ὁ µέχρι τώρα γνωστὸς τοῦ ἀτό- µου ἢ τῆς ὁμάδας), μιὰ καινούργια πρόκληση γεννιέται γιὰ τὴν ἑλληνι- κὴ σκέψη. Θεωρῶ ἁπαραίτητο νὰ κάνω σα- φές, ὅτι ἀναφερόμενος σέ Ἑλληνικὴ Σκόψη -- Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, µετα- χειρίζοµαι τὸν ὅρο μὲ τὴν πραγµα- τική του. διάσταση, τὴν Οἰκουμενική, ἔξω ἀπὸ κάθε ἐθνικισμὸ ἢ σωθινι- σμό, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ἐθνότητα, φυ- λή, χρῶμα, γλώσσα, ἐλεύθερο καὶ ἀ-