ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4105 «Θερμοπυλῶν» συνέχεια Κύριε Λάμπρου, Διάβασα τὶς ἀσύμπτωτες γιὰ τὴ νεοελληνικὴ παράνοια «Θερμοπῦλες» τοῦ κ. Παναγιωτάτου (τεῦχος 63). Καὶ τὶς ξαναδιάβασα ἀρκετὲς φορὲς, καὶ πάλι προχθές, μὲ τὸ ἴδιο ἐνδιαφέρον. ̓Αλλά ἐξακολουθοῦν νὰ μὲ βασανίζουν κάποια ἐρωτηματικά, κάποιες ἀπορίες. Ἔτσι, καθώς λ.χ. ἔχουμε μάθει, ἀπ ̓ τὸ σχολεῖο ἀκόμη, ὅτι ἡ αὐτοκτονία εἶναι δειλία (ποτὲ δὲν πίστεψα κάτι τέτοιο, ἀλλὰ καὶ ποτὲ δὲν εἶχα τὸ ἔρεισμα...). νομίζω πώς ὁ κ. Παναγιωτᾶτος θὰ ἔπρεπε Ἱσως νὰ προσκομίσει «πλείονες ἐξηγήσεις», προκειμένου γιὰ τὸ θάνατο τοῦ Σπαρτιάτη πολεμιστῆ. ̓ Επίσης: Καθώς μάθαμε πώς ἡγέτες τέτοιου ἤθους προκρίνουν ἐν παντὶ τὸ συμφέρον τῆς πατρίδος (ὁπότε ἡ θυσία τεσσάρων χιλιάδων ἐπιλέκτων καὶ ψιλῶν στὶς Θερμοπύλες θ ̓ ἀποφεύγονταν, καθό μάταιη, ὅτι ἐπιζῶντες θὰ προσέφεραν ἕαυτοὺς στὴν πατρίδα εἰς «εὐθετωτέραν περίστασιν», ὅπως λέγει καὶ ὁ ἱστορικός), ἐδῶ βλέπουμε νὰ προκρίνεται ἡ (ἁλαζονικής) δίχως ὄφελος ἀπώλεια ἑνὸς ἄνευ προηγουμένου σὲ γενναιότητα-ἀποφασιστικότητα δυναμικοῦ! Πῶς συμβαίνει αὐτό; Καὶ πῶς συμβαίνει οἱ ἴδιοι, ποὺ μποροῦν νὰ καταδικάζουν καὶ ἐκτελοῦν ξαυτοὺς (τέτοιο ἦθος!) νὰ «μὴ ἐξαιροῦνται ἀπ ̓ τὶς αἰτίες ποὺ χάλασαν καὶ διέφθειραν τὴ Σπάρτη»; Χαλαστές καὶ διαφθορεῖς τῆς Σπάρτης οἱ τριακόσιοι; Γίνεται; . Βέβαιη, πὼς «στὰ Θερμοπύλια τοῦ κόσμου» ὁ «Δαυλός» καὶ οἱ συνεργάτες σας (περιορίζομαι στὸ ἀσυμβίβαστο τοῦ περιοδικοῦ σας, πῶς ἀλλιῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἀναπάντητη παρρησία του. τὸ ὅτι καταγγελλόμενοι ἐπωνύμως κωφεύουν κάποιοι, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἄξιοι τοῦ κοινοῦ σεβασμοῦ;), δὲν θὰ ὑπάρξει ἀντίρρηήηση, ἐπιτρέψτε μου νὰ περιμένω κάποια συνέχεια στὸ πολὺ ἐνδιαφέρον θέμα. Μὲ τὶς ευχαριστίες μου ̓Ιωάννα Π. Σιώζιου Λυών (Γαλλία) ̓Απάντηση τοῦ κ. Σπ. Γ.Γ. Παναγιωτάτου ̓Αξιότιμη Κυρία, |) Δὲν ἀποκλείω πλάνην ἢ ὑπερβολὴ στὶς ἐργασίες μου. ̓ Αντιθέτως: ἰσχυρίζομαι ᾱΚρως πιθανό τὸ ὀλίσθημα καὶ ἁμάρτημα παντός, πού. πέραν τῶν ἀσφαλῶν, «καθημερινῶν», «ἀνώδυνων», δευτερευόντων (ὅτι αὐτὰ δὲν ἀφήνουν περιθώρια σὲ λάθη . ἄντε νὰ εἰπεῖς πώς ὁ Παπαδιαμάντης προτιμοῦσε τή... μπύρα), καταπιάνεται τῷ οὐσιώδη, σοβαρά, πρωτεύοντα, μεγάλα... Φρονῶ συνεπῶς σεβαστό-τιμημένο κάθε λογικό σφάλμα ἐδῶ, στὰ μεγάλα. προτιμῶ τὸ λάθος σὲ τοῦτο τὸ χῶρον, ἀπ ̓ τὸ σωστὸ σὲ κεϊνον!.. Προτιμῶ τὴν ἠττα ἐδῶ, παρὰ τὴ νίκη ἐκεῖ! Οἱ Τσίτσεστερ δὲν εἶναι νὰ πνίγονται σὲ δυὸ σπιθαμάδες γιαλὸ τοὺς περιμέν ̓ ἡ ὀργισμένη Μπισκάγια, ὁ ἔξω Πόντος (α)! 2) Ἂν τὸ «κακό» εἶναι ἡ φύσις τοῦ ἀνθρώπου, ἤτοι ἡ «ἄλλη φύσις μέσα στὴ φύσι», ἡ ἴδια της διφυΐα ἔστω, εἶναι αὐτονόητο πώς ἡ ΕΝΟΧΗ δὲν λέγεται Ξέρξης, Μῆδοι, Θηβαῖοι, ̓Εφιάλτης. Οχι συνεπῶς ἡ ἐνοχὴ καθ ̓ ἑαυτήν ἀλλ ̓ ἡ συνείδησί της (τὸ νὰ ἔχω συνείδησιν τῆς ἐνοχῆς μου) μὲ ὁρίζει ἐγκαλεστὴν κ ̓ ἐγκαλούμενον, ἔνοχον καὶ τιμωρὸν ἑαυτοῦ στὸ βαθμὸ ποὺ μὲ φέρει ἐπέκεινα, ἀπωτέρω τῶν κοινῶν μέτρων ἡ ἴδια αὐτή... 3) Τὰ περὶ δειλίας τῶν αὐτοκτόνων (μιλᾶμε γιὰ τοὺς ἐν ὑγεία -ὄχι τοὺς ἐν νοσηρότητι, διαστροφῇ, ἐκστάσει) -- εἶναι ὅλως ἀνεδαφικά: ̓Απ ̓ τὴ στιγμὴν ποὺ ὁ ἄνθρωπος φθάνει στὸ ἐπίπεδο νὰ ἐπισημαίνει τὴν ἔλλογη Ζωὴ ἔνοχη καὶ νὰ τὴν φέρει εἰς κάθαρσιν, νὰ τὴν τιμωρεῖ χωρὶς νὰ τὴν πονᾶ (ἑαυτὸν ἀναιρῶν), ἀπ ̓ τὴ στιγμὴν δηλαδὴ ποὺ βεβαιώνεται πέραν τῶν κοινῶν μέτρων, δὲν τὸν ἀπασχολοῦν “Ἕλληνες, Πέρσες, Ξέρξης, ̓Εφιάλτης, ἐνοχή, ἀθωότης. Οὔτε ἡ «σωτηρία» πατρίδων, λαῶν, βωμῶν, ἑστιῶν (β)..