ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4105 «Θερμοπυλῶν» συνέχεια Κύριε Λάμπρου, Διάβασα τὶς ἀσύμπτωτες γιὰ τὴ νεοελ- ληνικὴ παράνοια «Θερμοπῦλες» τοῦ κ. Πα- ναγιωτάτου (τεῦχος 63). Καὶ τὶς ξαναδιά- βασα ἀρκετὲς φορὲς, καὶ πάλι προχθές, μὲ τὸ ἴδιο ἐνδιαφέρον. ᾿Αλλά ἐξακολουθοῦν νὰ μὲ βασανίζουν κάποια ἐρωτηματικά, κά- ποιες ἀπορίες. Ἔτσι, καθώς λ.χ. ἔχουμε μά- θει, ἀπ᾿ τὸ σχολεῖο ἀκόμη, ὅτι ἡ αὐτοκτο- νία εἶναι δειλία (ποτὲ δὲν πίστεψα κάτι τέ- τοιο, ἀλλὰ καὶ ποτὲ δὲν εἶχα τὸ ἔρεισμα...). νομίζω πώς ὁ κ. Παναγιωτᾶτος θὰ ἔπρεπε Ἱ- σως νὰ προσκομίσει «πλείονες ἐξηγήσεις», προκειµένου γιὰ τὸ θάνατο τοῦ Σπαρτιάτη πολεμιστῆ. ᾿ Επίσης: Καθώς μάθαμε πώς ἡ- γέτες τέτοιου ἤθους προκρίνουν ἐν παντὶ τὸ συμφέρον τῆς πατρίδος (ὁπότε ἡ θυσία τεσσάρων χιλιάδων ἐπιλέκτων καὶ ψιλῶν στὶς Θερμοπύλες θ᾽ ἀποφεύγονταν, καθό μάταιη, ὅτι ἐπιζῶντες θὰ προσέφεραν ἕαυ- τοὺς στὴν πατρίδα εἰς «εὐθετωτέραν περί- στασιν», ὅπως λέγει καὶ ὁ ἱστορικός), ἐδῶ βλέπουμε νὰ προκρίνεται ἡ (ἁλαζονικής) δίχως ὄφελος ἀπώλεια ἑνὸς ἄνευ προηγου- μένου σὲ γενναιότητα-ἀποφασιστικότητα δυναμικοῦ! Πῶς συμβαίνει αὐτό; Καὶ πῶς συμβαίνει οἱ ἴδιοι, ποὺ μποροῦν νὰ καταδι- κάζουν καὶ ἐκτελοῦν ξαυτοὺς (τέτοιο ἦθος!) νὰ «μὴ ἐξαιροῦνται ἀπ᾽ τὶς αἰτίες ποὺ χά- λασαν καὶ διέφθειραν τὴ Σπάρτη»; Χαλα- στές καὶ διαφθορεῖς τῆς Σπάρτης οἱ τριακό- σιοι; Γίνεται; . Βέβαιη, πὼς «στὰ Θερμοπύλια τοῦ κό- σμου» ὁ «Δαυλός» καὶ οἱ συνεργάτες σας (περιορίζοµαι στὸ ἀσυμβίβαστο τοῦ περιο- δικοῦ σας, πῶς ἀλλιῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἀνα- πάντητη παρρησία του. τὸ ὅτι καταγγελλό- μενοι ἐπωνύμως κωφεύουν κάποιοι, ποὺ ὑ- ποτίθεται ὅτι εἶναι ἄξιοι τοῦ κοινοῦ σεβα- σμοῦ;), δὲν θὰ ὑπάρξει ἀντίρρηήηση, ἐπι- τρέψτε µου νὰ περιμένω κάποια συνέχεια στὸ πολὺ ἐνδιαφέρον θέμα. Μὲ τὶς ευχαριστίες µου ᾿Ιωάννα Π. Σιώζιου Λυών (Γαλλία) ᾽Απάντηση τοῦ κ. Σπ. Γ.Γ. Παναγιωτάτου ᾿Αξιότιμη Κυρία, |) Δὲν ἀποκλείω πλάνην ἢ ὑπερβολὴ στὶς ἐργασίες µου. ᾿ Αντιθέτως: ἰσχυρίζομαι ᾱ- Κρως πιθανό τὸ ὀλίσθημα καὶ ἁμάρτημα παντός, πού. πέραν τῶν ἀσφαλῶν, «καθηµερι- νῶν», «ἀνώδυνων», δευτερευόντων (ὅτι αὐτὰ δὲν ἀφήνουν περιθώρια σὲ λάθη . ἄντε νὰ εἰ- πεῖς πώς ὁ Παπαδιαμάντης προτιμοῦσε τή... μπύρα), καταπιάνεται τῷ οὐσιώδη, σοβαρά, πρωτεύοντα, μεγάλα... Φρονῶ συνεπῶς σεβαστό-τιμημένο κάθε λογικό σφάλμα ἐδῶ, στὰ μεγάλα. προτιμῶ τὸ λάθος σὲ τοῦτο τὸ χῶρον, ἀπ᾿ τὸ σωστὸ σὲ κεϊνον!.. Προτιμῶ τὴν ἠτ- τα ἐδῶ, παρὰ τὴ νίκη ἐκεῖ! Οἱ Τσίτσεστερ δὲν εἶναι νὰ πνίγονται σὲ δυὸ σπιθαμάδες γιαλὸ τοὺς περιµέν ᾿ ἡ ὀργισμένη Μπισκάγια, ὁ ἔξω Πόντος (α)! 2) Ἂν τὸ «κακό» εἶναι ἡ φύσις τοῦ ἀνθρώπου, ἤτοι ἡ «ἄλλη φύσις µέσα στὴ φύσι», ἡ ἴδια της διφυΐα ἔστω, εἶναι αὐτονόητο πώς ἡ ΕΝΟΧΗ δὲν λέγεται Ξέρξης, Μῆδοι, Θη- βαῖοι, ᾿Εφιάλτης. Οχι συνεπῶς ἡ ἐνοχὴ καθ᾽ ἑαυτήν ἀλλ᾽ ἡ συνείδησί της (τὸ νὰ ἔχω συνείδησιν τῆς ἐνοχῆς μου) μὲ ὁρίζει ἐγκαλεστὴν κ᾿ ἐγκαλούμενον, ἔνοχον καὶ τιμωρὸν ἑαυτοῦ στὸ βαθμὸ ποὺ μὲ φέρει ἐπέκεινα, ἀπωτέρω τῶν κοινῶν μέτρων ἡ ἴδια αὐτή... 3) Τὰ περὶ δειλίας τῶν αὐτοκτόνων (μιλᾶμε γιὰ τοὺς ἐν ὑγεία -ὄχι τοὺς ἐν νοσηρότη- τι, διαστροφῇ, ἐκστάσει) -- εἶναι ὅλως ἀνεδαφικά: ᾿Απ᾿ τὴ στιγμὴν ποὺ ὁ ἄνθρωπος φθά- νει στὸ ἐπίπεδο νὰ ἐπισημαίνει τὴν ἔλλογη Ζωὴ ἔνοχη καὶ νὰ τὴν φέρει εἰς κάθαρσιν, νὰ τὴν τιμωρεῖ χωρὶς νὰ τὴν πονᾶ (ἑαυτὸν ἀναιρῶν), ἀπ᾿ τὴ στιγμὴν δηλαδὴ ποὺ βεβαιώνεται πέραν τῶν κοινῶν μέτρων, δὲν τὸν ἀπασχολοῦν “Ἕλληνες, Πέρσες, Ξέρξης, ᾿Εφιάλτης, ἐ- νοχή, ἀθωότης. Οὔτε ἡ «σωτηρία» πατρίδων, λαῶν, βωμῶν, ἑστιῶν (β)..