ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4109 ̓Απόψεις τοῦ «Νέου Κύκλου ̓Ορφικῶν» γιὰ τὸ ̓Αλφάβητο Κε Διευθυντά, ̓Αναφέρομαι εἰς ὑπ ̓ ἀριθ. 7] τεῦχος τοῦ ἐγκρίτου «Δαυλοῦ». Προκειμένου ν ̓ ᾱξιολογήσωμεν τὴν ἐργασίαν τοῦ φίλου Δικ. Π. Κυραγγέλου σχετικῶς μὲ τὸ περὶ ἀλφαβήτου θέμα, θὰ πρέπει νὰ ὑποβάλωμεν τὸ ἐρώτημα: ̓Επὶ τίνος ἐποχῆς συστήματος ἀλφαβήτου ἀναφέρεται; δεδομένου ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀπαντήσῃ ὅτι ἀναφέρεται ἢ εἰς τὸ τελικῶς διαμορφωθὲν ἐξ εἰκοσιτεσσάρων ψηφίων, ὁπότε ἡ ἐργασία του οὐδόλως ἀνταποκρίνεται, ἢ εἰς τὸ ἀρχικὸν ἐς εἰκοσιοκτώ ψηφίων ὡς ἀναφερόμενον εἰς τὸ ἀρχαιοελληνικὸν σύστημα ἀριθμήσεως αΞΙ, βΞ2, ΥΞ3,εΞ5, Γξό (Σταυρὸς τῶν Φιλολόγων) καθώς καὶ εἰς τὰ αορρα, σὰν [δωρικὸν καὶ σανπῖ] καὶ εἰς ὅ σύστημα ἡ ἔργασία του ἐπίσης οὐδόλως ἀνταποκρίνεται, καὶ προσέτι χαρακτηρίζεται ὡς ἐλλιπὴς ὡς μὴ περιλαμβάνουσα καὶ τὰ εἴκοσι ὀκτώ γράμματα. Καὶ τὸ μὲν ἐξ εἰκοσιτεσσάρων ψηφίων σύστημα τελεῖ ἐν συσχετισμῷ πρὸς τὴν ἀριθμολογικὴν ἀξίαν τῶν διαφόρων ἔνσυνειδήτων ὄντων ἐν τῷ Σύμπαντι ἢ ἐν τῇ σμικρογραφίᾳ τῶν κοινωνιῶν αὐτῶν" π.χ. ̓Απλανεῖς: Μακυριότης τῶν Θεῶν διὰ τοῦ ἀριθμοῦ τῆς Δεκάδος (τῶν Ορφικῶν-Πυθσγορείων), τὸ δὲ ἀρχικὸν πλῆρες ἐξ εἴκοσι ὀκτώ ψηφίων πλήρως ἀποδίδον πᾶσαν δονητικὴν δημιουργίαν τοῦ Λόγου (ἢ λόγου). Εἶναι γεγονός ὅτι ἅπασαι αἱ πανάρχοιοι Μεσογειακαὶ φυλαὶ ὑπήκουον εἰς τὸν γνωστὸν κανόνα τῆς ῥυθμίσοως τῶν τοῦ βίου ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐπικρατουσῶν, πάντοτε, συνθηκῶν. ́Ο κανών οὗτος κατὰ τὴν παναρχαίαν ἐκείνην ἐποχὴν εἶναι περισσότερὸν ἔντονος μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὅτε κοσμοϊστορικὰ γεγονότα ἐν διαρκεῖ ὀξελίξει ὑποβάλλουν τὸν ἄπειρον ἄνθρωπον εἰς διαρκῆ ἀναπροσαρμογὴν τῶν πεποιθήσεών του. ἐνῷ συγχρόνως ταῦτα (τὰ γεγονότα) ὑποτάσσονται εἰς τὸν πλήρη ἔλεγχον τοῦ τότε νεοεμφανισθέντος ὑπερανθρωπίνου ὅντος τοῦ Χρυσέου Γένους, τοῦ Ησιόδου. Πρόκειται διὰ τὸν Ἠποπιο, τιἔ. ὅρον δι ̓ οὗ ἀποδίδομεν συμβατικῶς τὸν ἄπειρον γήἴνον, ὡς ἄνω ἀναφέρομεν καὶ διὰ τὸν Μαηηιις, τ.ξ. ὅρον δι ̓ οὗ ἀποδίδομεν συμβατικῶς τὸν ὑπεράνθρωπον λαὸν κατελθόντα ἐπὶ γῆς, ἵνα διδάξῃ τούς γηΐνους. Καὶ διὰ μὲν τὸν ὅρον βοπιο συσχ. τὸν ὅρον μὲ τὴν λ. χῶμα, βιπιις (γῆν), διὰ δὲ τὸν ὅρον Μαηηις (ἐκ τῆς τευτονικῆς Μυθολογίας) συσχ. τὸν ὅρον μὲ τὴν λ. Μνήμη τῆς θείας Μονᾶδος. 'Ωσαύτως ὁ ὡς ἄνω ὅρος Μαηπις ἀποδίδεται καὶ ὡς Ὀευς (λατ.) ἢ Ώεξος (μεσογ. ῥίζα) σχ. πρός: δαίω Ξ φωτίζω καὶ δάω, ἄοεεο Ξ μανθάνω (ῥίζα Μ-Ν). φωτίζομαι (δεδ. ὅτι ῥίζα Μ-Ν συσχ. πρὸς τὴν γνῶσιν τῶν ὑποσεληναίων πεδίων). θαυματοποιῶ. ̓Η ρίζα δα-, δε/- ἀναφέρεται ἐνταῦθα πρὸς διαχωρισμὸν τοῦ φωτὸς απὸ τοῦ σκότους. τοῦ '"Ποπιο” τῆς ὕλης ἀπὸ τὸν Μαππις τῆς Μνήμης, ἢ τοῦ Όεις τοῦ δαίειν͵ ἤτοι τοῦ ὑποσυνειδότος, ἀπὸ τοῦ ὑπερσυνειδότος, ἐν οἷς πεδία γνώσεως διακρίνονται, καὶ εἰς τὰ μέν. ταῦτα εἶναι ἀσύστατα καὶ τολοῦν ἐν ῥευστότητι μικρᾶς ταχύτητος, εἰς δέ, τὰ δεύτερα ὡς καταρρακτώδη ὕδατα χεόμενα ἐντὸς τοῦ ὠκεανοῦ τῆς ἐν Σοφίᾳ Μακαριότητος τῶν ̓Ολυμπίων. ̓ΩὩσαύτως ἡ ὡς ἄνῳ ἀποδιδομόνῃ ἕννοιὰ τῶν ὑπερανθρώπων ἀποντᾶται μέν, τῇ Ρωμαϊκῇ παραδόσει ὡς [αγ- (ἐκ τοῦ δαίωδαί-μων ὡς δα([)ειν-μα). Μεθ ̓ ὅ κοσμοϊστορικαὶ ὀνακατατάξεις ἐπὶ τοῦ πλανήτου ἐπηρεάζουσαι τὰς ἕκάστοτο πεποιθήσεις ἀποδίδονται. ἐξηγοῦνται ὑπὸ τῶν γηΐνων βάσει τῶν κοινωνικοθρησκευτικῶν δοξασιῶν τῆς ἐποχῆς, οὐδέποτε ὅμως ἄνευ τῆς ἐπεμβόσεως τῶν οὐρανιώνων. «Θεοί εἰσιν νοητικαὶ φυσικαὶ ἑψέργειαι ἐπὶ δικαιοδοσίας τινος ὠρισμένης» διοικοῦσαι ὡρισμένον βασίλειον. Ὅμως πολὺ πρὸ τῆς ἐποχῆς τῆς τελικῆς ὀναπτύξεως τῆς Ορησκείας τῆς Λατρείας τοῦ φωτός (πρόκειται ἐνταῦθα διὰ τὰς ̓Ηλιακὰς Θρησκείας, ἐν αἷς συγκόοταλέγεται καὶ ὁ Χριστιανισμός, οὐχὶ ὅμως ὁ ̓Ιουδαϊσμὸς καὶ ὁ Μωαμεθανισμός) ἐπικρατεῖ ἡ λατρεία τῆς Γῆς (Όσα, ΓεΙ/μ5-ωγίς.