ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ᾿Απόψεις τοῦ «Νέου Κύκλου Κε Διευθυντά, ᾿Αναφέρομαι εἰς ὑπ᾽ ἀριθ. 7] τεῦχος τοῦ ἐγκρίτου «Δαυλοῦ». Προκειμένου ν᾿ ᾱ- ξιολογήσωμεν τὴν ἐργασίαν τοῦ φίλου Δικ. Π. Κυραγγέλου σχετικῶς μὲ τὸ περὶ ἀλφα- βήτου θέµα, θὰ πρέπει νὰ ὑποβάλωμεν τὸ ἐ- ρώτημα: ᾿Επὶ τίνος ἐποχῆς συστήµατος ἀλφαβήτου ἀναφέρεται; δεδομένου ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀπαντήσῃ ὅτι ἀναφέρεται ἢ εἰς τὸ τελικῶς διαμορφωθὲν ἐξ εἰκοσιτεσσά- ρων ψηφίων, ὁπότε ἡ ἐργασία του οὐδόλως ἀνταποκρίνεται, ἢ εἰς τὸ ἀρχικὸν ἐς εἰκο- σιοκτώ ψηφίων ὡς ἀναφερόμενον εἰς τὸ ἀρχαιοελληνικὸν σύστημα ἀριθμήσεως αΞΙ, βΞ2, ΥΞ3,εΞ5, Γξό (Σταυρὸς τῶν Φιλο- λόγων) καθώς καὶ εἰς τὰ αορρα, σὰν [δωρι- κὸν καὶ σανπῖ] καὶ εἰς ὅ σύστημα ἡ ἔργα- σία του ἐπίσης οὐδόλως ἀνταποκρίνεται, καὶ προσέτι χαρακτηρίζεται ὡς ἐλλιπὴς ὡς μὴ περιλαµβάνουσα καὶ τὰ εἴκοσι ὀκτώ γράμματα. Καὶ τὸ μὲν ἐξ εἰκοσιτεσσάρων ψηφίων σύστημα τελεῖ ἐν συσχετισμῷ πρὸς τὴν ἀ- ριθμολογικὴν ἀξίαν τῶν διαφόρων ἔνσυ- νειδήτων ὄντων ἐν τῷ Σύμπαντι ἢ ἐν τῇ σμικρογραφίᾳ τῶν κοινωνιῶν αὐτῶν" π.χ. ᾿Απλανεῖς: Μακυριότης τῶν Θεῶν διὰ τοῦ ἀριθμοῦ τῆς Δεκάδος (τῶν Ορφικῶν-Πυ- θσγορείων), τὸ δὲ ἀρχικὸν πλῆρες ἐξ εἴκο- σι ὀκτώ ψηφίων πλήρως ἀποδίδον πᾶσαν δονητικὴν δημιουργίαν τοῦ Λόγου (ἢ λό- γου). Εἶναι γεγονός ὅτι ἅπασαι αἱ πανάρχοιοι Μεσογειακαὶ φυλαὶ ὑπήκουον εἰς τὸν γνω- στὸν κανόνα τῆς ῥυθμίσοως τῶν τοῦ βίου ἐ- πὶ τῇ βάσει τῶν ἐπικρατουσῶν, πάντοτε, συνθηκῶν. ΄Ο κανών οὗτος κατὰ τὴν πα- ναρχαίαν ἐκείνην ἐποχὴν εἶναι περισσότε- ρὸν ἔντονος μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὅτε κοσμοϊστορικὰ γεγονότα ἐν διαρκεῖ ὀξελί- ξει ὑποβάλλουν τὸν ἄπειρον ἄνθρωπον εἰς διαρκῆ ἀναπροσαρμογὴν τῶν πεποιθήσεών του. ἐνῷ συγχρόνως ταῦτα (τὰ γεγονότα) ὑ- ποτάσσονται εἰς τὸν πλήρη ἔλεγχον τοῦ τό- τε νεοεμφανισθέντος ὑπερανθρωπίνου ὅ- ντος τοῦ Χρυσέου Γένους, τοῦ Ησιόδου. Πρόκειται διὰ τὸν Ἠποπιο, τιἔ. ὅρον δι᾽ 4109 ᾿Ορφικῶν» γιὰ τὸ ᾽Αλϕάβητο οὗ ἀποδίδομεν συμβατικῶς τὸν ἄπειρον γή- ἴνον, ὡς ἄνω ἀναφέρομεν καὶ διὰ τὸν Μαη- ηιις, τ.ξ. ὅρον δι᾽ οὗ ἀποδίδομεν συµβατι- κῶς τὸν ὑπεράνθρωπον λαὸν κατελθόντα ἐ- πὶ γῆς, ἵνα διδάξῃ τούς γηΐνους. Καὶ διὰ μὲν τὸν ὅρον βοπιο συσχ. τὸν ὅρον μὲ τὴν λ. χῶμα, βιπιις (γῆν), διὰ δὲ τὸν ὅρον Μαηηις (ἐκ τῆς τευτονικῆς Μυθολογίας) συσχ. τὸν ὅρον μὲ τὴν λ. Μνήμη τῆς θείας Μονᾶδος. 'Ωσαύτως ὁ ὡς ἄνω ὅρος Μαη- πις ἀποδίδεται καὶ ὡς Ὀευς (λατ.) ἢ Ώεξος (μεσογ. ῥίζα) σχ. πρός: δαίω Ξ φωτίζω καὶ δάω, ἄοεεο Ξ μανθάνω (ῥίζα Μ-Ν). φω- τίζοµαι (δεδ. ὅτι ῥίζα Μ-Ν συσχ. πρὸς τὴν γνῶσιν τῶν ὑποσεληναίων πεδίων). θαυμα- τοποιῶ. ᾿Η ρίζα δα-, δε/- ἀναφέρεται ἐνταῦ- θα πρὸς διαχωρισμὸν τοῦ φωτὸς απὸ τοῦ σκότους. τοῦ '"Ποπιο” τῆς ὕλης ἀπὸ τὸν Μαππις τῆς Μνήμης, ἢ τοῦ Όεις τοῦ δαίειν͵ ἤτοι τοῦ ὑποσυνειδότος, ἀπὸ τοῦ ὑ- περσυνειδότος, ἐν οἷς πεδία γνώσεως δια- κρίνονται, καὶ εἰς τὰ μέν. ταῦτα εἶναι ἀσύ- στατα καὶ τολοῦν ἐν ῥευστότητι μικρᾶς τα- χύτητος, εἰς δέ, τὰ δεύτερα ὡς καταρρα- κτώδη ὕδατα χεόμενα ἐντὸς τοῦ ὠκεανοῦ τῆς ἐν Σοφίᾳ Μακαριότητος τῶν ᾿Ολυμπί- ων. ᾿ΩὩσαύτως ἡ ὡς ἄνῳ ἀποδιδομόνῃ ἕν- νοιὰ τῶν ὑπερανθρώπων ἀποντᾶται μέν, τῇ Ρωμαϊκῇ παραδόσει ὡς [αγ- (ἐκ τοῦ δαίω- δαί-μων ὡς δα([)ειν-μα). Μεθ᾿ ὅ κοσμοϊστορικαὶ ὀνακατατάξεις ἐπὶ τοῦ πλανήτου ἐπηρεάζουσαι τὰς ἕκά- στοτο πεποιθήσεις ἀποδίδονται. ἐξηγοῦ- νται ὑπὸ τῶν γηΐνων βάσει τῶν κοινωνικο- θρησκευτικῶν δοξασιῶν τῆς ἐποχῆς, οὐδέ- ποτε ὅμως ἄνευ τῆς ἐπεμβόσεως τῶν οὐρα- νιώνων. «Θεοί εἰσιν νοητικαὶ φυσικαὶ ἑ- ψέργειαι ἐπὶ δικαιοδοσίας τινος ὠρισμέ- νης» διοικοῦσαι ὡρισμένον βασίλειον. Ὅμως πολὺ πρὸ τῆς ἐποχῆς τῆς τελι- κῆς ὀναπτύξεως τῆς Ορησκείας τῆς Λα- τρείας τοῦ φωτός (πρόκειται ἐνταῦθα διὰ τὰς ᾿Ηλιακὰς Θρησκείας, ἐν αἷς συγκόοτα- λέγεται καὶ ὁ Χριστιανισμός, οὐχὶ ὅμως ὁ ᾿Ιουδαϊσμὸς καὶ ὁ Μωαμεθανισμός) ἐπι- κρατεῖ ἡ λατρεία τῆς Γῆς (Όσα, ΓεΙ/μ5-ωγίς.