ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

1ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1982

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 40 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
41 ἀπό 49
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Οι Έλληνες και ο αντισιωνισμός — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
    ἀρχή: σελ. 40 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 1

Κείμενο φύλλου

Οἱ Ἕλληνες καὶ ὁ ἀντισιωνισμός 0 ἀντισιωνισμὸς σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν ἀποτελεῖ ἰδεολογικὴ θέση τῶν Ἑλλήνων. Γιὰ πολλοὺς λόγους: Π ρῶ τον, διότι ὁ ἀντισιωνισμός, καθεαυτὀν, ἀποτελεῖ κλασσικὴ περίπτωη δουματισμοῦ καὶ μισαλλοδοξίας, ποὺ στὴν πράξη μεταφράζεται! σὲ φανατισμὀ. Λόγω τῆς ἀρνητικης ἰδεολογικῆς ἀφετηρίας. του, ἀναγκαοτικὰἁ ὁ ἀντισιωνιστὴς «στρέφεται πρὸς τὰ ἔξω», ἡ σκέψη του καὶ η δράση του [εἷναι καπεδαφιστικές, ὄχι ἀνοικοδομητικές, ὁ σκοπὸς τους εἷναι ἡ ἐξόντωση ἄλλου καὶ ὄχι ἡ ἀνύΨωση καὶ θολτίωση τοῦ ἑαυτοῦ του. Ὃ ἀντισιωνιστὴς εἶναι πάντοτε ἕνας ἐξωστρεφὴς φανατικὸς -- καὶ ἡ θεωρητικἡὴ αὐτὴ διαπίστωση ἐπαληθεύςται πρακτικὰ σ ̓ ὅλες τὶς περιπτώσεις ἀντισιωνισμοῦ ποὺ ἔχουν ἐμφανισθῆ ἕως τώρα. μέσαι στὴν ἱστορία. Ἡ ἰδεολογικὴ ἐξωστρέφεια: τοῦ ἀντισιωνιστῆ, ποὺ τὸν μεταθδάλλει ὑποχριεωτικὰ σὲ ἐξουσιαστικό, δογματικό, μισαλλόδοξο καὶ φανατικό, τὸν καταντᾷ ἰδεολογικὸν ἀντίποδα τοῦ Ἕλλην α, δεδομένου ὅτι ἡ ἐξουσιαστικότητα, ὁ δογματισμός, ἡ μισαλλοδοξία καὶ ὁ φανατισμὸς ἀποτελοῦν πνευματικὰ καὶ πολιτικὰ φαινόμενα. ἀπολύτως ξένα πρὸς τὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψη περὶ ζωῆς καὶ περὶ Κόσμου καὶ δὲν ἔχουν ἐμφανισθῆ ποτέ, οὔτε κἂν σὲ σπαργα- νώδη μορφή, στὴν πνευμματική, πολιτική, και θρησκευτικὴ ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐν ὅσω οἱ Ἕλληνες ἀκολουθοῦσαν δικό τους, αὐτόνομο ἰδεολογικὸ δρόμο. Δεύτερον, διότι ὁ ἀντισιωνισμὸς ἀποπελεῖ καθαρὰ ἆμυντικ ὁ «φαινόμενο. Ὁ ἀντισιωνιστὴς αἱσεάνεται ὑποδεόστερος, κατώτερος ἃ πόναντι στὴ Σιών, δὲν’ πιστεύει στὸ ἰδεολογικὸ «ἐγὼ» του -- διότι δὲν διαθέτει δικιά του σκέψη -- δεδομένου ὅτι ὁ ἀγώνας του ἐξελίσσεται σὲ συνάρτηση πρὸς ἕνα καὶ μοναδικὸν ἀντίπολο, τὸν σ'ιων!σιό. ”Αλλωστε, ὁ ἀντισκυνισμὸς χρησιμοποιεί πάντοτε τὶς ἴδιες μορφὲς πάλης μὲ τὸν σιωνισμό. Αν δὲν ὑπάρχη σιωνισμός, ὁ ἀντισιωνιστὴς δὲν ἔχει κανένα λόγο νὰ ἀγωνισθη. Δὲν μάχεται, λοιπόν, γιὰ νὰ κατακτήση κάτι, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπερασπισθήη ἀπέναν ! στὴ Σιὼν αὐτὰ ποὺ τοῦ ἀφαιρεῖ καὶ κατέχει ἡ τελευταία, καὶ γιὰ νὰ τὰ ἀνακαπαλάθη γιὰ λογαριασμό του. Αν κάποτε οἱ ἀντισιωνιστές, καθ ̓ ἑαυτούς, ἐπιθληθοῦν, εἶναι προφανὲς ὅτι θὰ παραμείνουν καὶ θὰ κινοῦνται μέσα στὸν ἰδεολογικὸ καὶ τὸν ἠθικὸ χῶρο (δηλαδὴ τὰ ἐξουσιαστικὰ δόγμαπα) ποὺ κατέχει ὁ σιωνισμμός, διότι τὸ ἰδεολογικό τους «θεληνεκές» μόνον αὐτὸ τὸν χῶρο μπορεῖ νὰ καλύψη, δὲν φθάνει ἔξω ἀπ ̓ αὐτόν. Τρίτον, διότι ὁ ἀντισιωνισμὸς ἰξῆᾶναι καθαρὰ σιωνιστικὸ
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →