ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

73ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1988

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 4115 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
50 ἀπό 65
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Ακροβολισμοί: Πυραμίς και "Erasmus" — ΕΡΙΝΥΣ
    ἀρχή: σελ. 4115 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 73

Κείμενο φύλλου

ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Πυραμὶς καὶ “Εκτασπιας”” [Μὲ ἀφορμὴ τὸ πρόγραμμα 'Ἑτασπιυς” ποὺ ἐπιδιώκει νὰ συμβάλη στὴν ἀνάπτυξη προγραμμάτων διεπιστημονικῆς συνεργασίας ἐντὸς τῶν χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος]. ] Τὸ θέμα τῆς Παιδείας κατὰ τὶς ἀπόψεις τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι θέμα ἀρρήκτως συνδεδεμένο μὲ τὴν πολιτικὴ σκέψη ποὺ διαμορφώνει τὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι, τόσο ἐντὸς τοῦ κρατικοῦ χώρου κάθε λαοῦ, ὅσο καὶ στὸν εὐρύτατο χῶρο τῆς οἱκουμένης. ̓Επομένως εἶναι φανερὸ, ὅτι ἡ Παιδεία εἶναι ἐξαρτημένη ἀπ ̓ τὴν κρατικὴ διοίκηση, ποὺ σήμερα ἐκφράζει τὴν ἐξουσία --- μία ἐξουσία, ποὺ συντηρεῖται δι ̓ ἑνὸς πλέγματος συνεχῶν συμβιβασμῶν καὶ συγκρούσεων τῶν δογμάτων ποὺ τὴν συγκροτοῦν σ ̓ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ὀργάνωσης αὐτῆς. Σκοπὸς, κατ ̓ ἐπέκταση, αὐτῆς τῆς Παιδείας δέν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλος παρὰ ἡ συντήρηση τοῦ ἐκτρώματος τῆς ἐξ-ουσίας. 1 Ἂν θέλαμε νὰ ἐκφρασθοῦμε μὲ σχήματα, στὴν Παιδεία ποὺ ἔπρεπε νὰ ἐπιδιώκουμε ὅλοι οἱ λαοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ δώσουμε τὴ μορφὴ Πυραμίδας. Τὶ σημαίνει ὅμως «Πυραμὶς»; Ἢ λέξη βεβαίως εἶναι σύνθετη ἀπ ̓ τὴν «πυρὰ» καὶ τὸ «ὁμοία», καὶ σημαίνει τὴν ἔχουσα τὸ οὐτὰ ἢ παραπλήσια γνωρίσματα πρὸς τὴν «πυρὰ». Ἢ φωτιά, τὸ «ἀείζωον πῦρ» κατὰ τὸν ̓Ηράκλειτο, ἐκφράζει μεταφορικῶς τὸ συμπαντικὸ γίγνεσθαι καὶ ἐν ταυτῷ τὸ ἀδιαίρετο, ἄτμητο, τοῦ «εἶναι», αὐτῆς τῆς συνεχιζόμενης δημιουργίας. . Ἢ Πυραμὶς ἐν προκειμένω ὡς σχῆμα ὅμοιο πρὸς τὴν φωτιὰ ἐκφράζει τὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι. Ὅπως δὲ οἱ φλόγες προσδιορίζουν τὴν ἀνωτάτη αἰχμὴ τῆς κορυφῆς τῆς πυρᾶς ἀλλὰ καὶ τὶς χαμηλότερες ἐπίσης κορυφὲς μέχρι καὶ αὐτῆς τῆς βάσεως (τῆς πυρᾶς), ἔτσι καὶ ἡ πυραμὶς ἀνυψώνεται διὰ συγκλινόντων ἐπιπέδων σὲ μιὰ νοητὴ ἑκάστοτε κορυφή. Τὸ πρόβλημα ἑπομένως τῆς Παιδείας εἶναι ταυτόσημο μὲ τὸ εὐρύτερο πρόβλημα πού ἐζαρτᾶται ἀπό τὴν πολιτικὴ σκέψη, ἡ ὁποία διαμορφώνει τὴ μορφὴ τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι. Αὐτός εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ ἡ Παιδεία ἔχει τὴν τάση νὰ ἐμφανίζει τὴν δισδιάστατη μορφή της κάτω ἀπὸ τὸ λαϊκίστικο καὶ παραπλανητικὸ τίτλο τῆς «ἰσότητας στὴν Παιδεία». ΠΙ Ἔτσι τὰ συμπιεζόμενα διδακτικὰ προγράμματα στὰ «ὅρια ἱκανότητας» τῶν ἀσθενεστέρων διανοητικῶς σπουδαστῶν δὲν σκοπεύουν στὴν φυσικὴ ἀνάδειξη τῶν ἱκανῶν καὶ στὸ σχηματισμὸ δι ̓ αὐτῶν τῆς διοικητικῆς Πυραμίδας, ἀλλὰ σ ̓
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →