ἕ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ, Καταφύγιο ̓Ιδεῶν 'Ο καθηγητὴς τῆς Φιλοσοφίας τῆς Παντείου Χρῆστος Γιανανρᾶς εἶναι ἀπὸ τοὺς ἐξέχοντες διανοητὲς τῆς ἐποχῆς μας (καὶ γνωστὸς στὸ Πανελλήνιο ἀπὸ τὴν τηλεόραση, τὸν τύπο, τὰ βιβλία του, τὶς ὁμιλίες του κ.λπ.) πάνω σὲ ποικίλα σοβαρὰ κοινωνικοπολιτικὰ καὶ θρησκευτικἁ θέματα. Καὶ γιὰ νὰ ξεκαθαρίσω ἐξαρχῆς τὴ θέση μου, πιστεύω, ὅτι ὁ Γιανναρᾶς εἶναι ἕνας ἔντιμος ἀγωνιστὴς γιὰ τὸ καλύτερο, τολμηρὸς καὶ ὀξὺς ἀρθρογράφος πού δὲν φοβᾶται νὰ πεῖ τὴν ἀλήθεια πρὸς πᾶσαν κατεύθυνση μὲ προσωπικὸ τίμημα ἆκριβό. Μὲ τὰ δεδομένα αὐτὰ θεωρῶ, ὅτι ἡ ἀνὰ χεῖρας αὐτοβιογραφική ἐξομολόγηση ἀποτελεῖ πολύτιμο τεκμήριο γνώσης καὶ ἀξιόπιστη πηγὴ πληροφοριῶν γιὰ γεγονότα μιᾶς τρικυμιώδους ἐποχῆς, ποὺ σημαδεύτηκε ἀπὸ τὴν Κατοχή, τὰ Δεκεμβριανά, τὸν ἐμφύλιο, κ.λπ. καὶ βέβαια συνιστᾶ ντοκουμέντο ἰδιαίτερης βαρύτητας γιὰ τὸ εἰδικὸ θέμα τῶν θρησκευτικῶν σωματείων «Ζωή», «Σωτήρ» καὶ τὴν «κίνηση» τοῦ καθηγητῆ ̓ Αλέξανδρου Τσιριντάνη, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τυλιγμένος ἀπὸ μυστήριο καὶ ἀπορίες στὰ ὅρια τοῦ μύθου καὶ τῆς σύγχυσης. Προσωπικὰ δὲν ἔχω δυσκολία νὰ παρακολουθήσω τὸ ὁδοιπορικὸ τῆς τραγικῆς ζωῆς τοῦ συγγραφέα στὶς τρεῖς πρῶτες δεκαετίες τοῦ βίου του, μιᾶς καὶ τὰ βήματα μας ἦσαν σχεδὸν πλάι-πλάι. Στήν ἴδια γειτονιά, σχολεῖα καὶ κατηχητικά, στὸν ἴδιο «καθηγητή», στά ἴδια πολιτικά γεγονότα. ̓ Η διαφορὰ εἶναι μία καὶ σημαντική: Αὐτός στρατεύτηκε ὡς παίκτης ἐντὸς τοῦ στημένου καὶ παγιδευμένου γηπέδου τῶν θρησκευτικῶν σωματείων, ἐνῶ οἱ ἄλλοι εἴμαστε στὴν ἐξέδρα, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸς νὰ ἀφοσιωθεῖ στὸν Χριστιανικὸ «ἀγῶνα» γιὰ μία καινούργια ̓ Ἑλλάδα, ἐνῷ οἱ τῆς ἐξέδρας μυριστήκαμε τὸ παιχνίδι τῆς ἐ- Τί μᾶς λείπει; Στὴν ̓Αγγλία 8092 ἀπὸ τοὺς ἐρωτηθέντες ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Νταίηλυ ̓Εξπρές» ἀπεφάνθησαν ὑπὲρ τῆς ἐπαναφορᾶς τῆς «κρεμάλας θανάτου τῶν κακούργων». Εὐχάριστο «γκάλλοπ» γιὰ τοὺς σαδιστές!.. Ως Δυτικὸς Χριστιανικὸς Πολιτισμὸς δὲν ἔχομε προοδεύσει ἀρκετὰ στὸν ἠθικό τομέα; Προοδεύσαμε μόνον στὴ βιομηχανία καὶ τεχνολογία καὶ ὄχι ὅσο πρέπει στὴν ἐσωτερικήν ἐξημέρωση τοῦ ἀτόμου; Ἢ ἐπιστροφὴ στὴν «κρεμάλα τῶν κακούργων» πρέπει νὰ μᾶς θέτει πολλὰ ἀγωνιώδη ἐρωτήματα γύρω ἀπὸ τὴν ἠθικὴν εὐθύνη τοῦ ἀτόμου γιὰ τὶς πράξεις του. ̓Η Κοινωνία δημιουργεϊ τὸ ἔγκλημα ἢ τὸ ἄτομο τὸ φέρει μέσα του: Μήπως πρέπει μὲ καθαρὸ μυαλὸ νὰ πᾶμε καὶ στὴ βιοχημεία πρὸς ἐξήγησιν πολλῶν πράξεων τοῦ ἀνθρώπου; Νομίζω ὅτι καταβάλαμε πολλὴ καὶ θερμὴ προσπάθεια στὴ βιομηχανία καὶ ὄχι ὅση πρέπει στὴν αἰσθηματικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἀτόμου πρὸς διάπλασίν του σὲ ἄνθρωπο μὲ λογικὴ καὶ ἠθικὴ συνείδηση. Καὶ ἐνῶ τὸ στομάχι του εἶναι γεμᾶτο, ἡ ψυχή του κλαίει, γιατὶ αὐτὴ ΠΕΙ͂ΝΑ ΕΙ! Τί θὰ ἀπολογηθοῦμε γιὰ τὴν ἀδιαφορία μας πρὸς τὸν προβληματικὸ συνάνθρωπό μας; Πῶς θὰ δικαιολογήσωμε ὅτι «ἐδῶ στὴν πάμπλουτη ̓Αμερική, 400 φυλακισμένοι περιμένουν νὰ τοὺς θανατώσουν, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο καὶ τὸν περασμένο χρόνο μόνον 22 ἐκτελέσθηκαν»: Τί μᾶς λείπει; Πολιτεία, ̓Εκκλησία καὶ Σχολεῖο, βρέστε τὸν προορισμό σας. Ζᾶνος Γουγούτας