”Αθλημα ἀριστείας -- ὄχι ἀριστο-κρατίας Ὃ «Δαυλός» στὰ ἑπτὰ χρόνια ποὺ κυἝνας μαρξιστὴς θὰ μποροῦσε νὰ ἑρκλοφορεῖ ἀφήνει τοὺς ἄλλους νὰ τὸν κρίμηνεύση ὑλιστικὰ τὸ φαινόμενο: Η σημενουν, δὲν μιλεῖ ποτὲ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἔρινὴ «εὐημεροῦσα» κοινωνία γεννᾶ ὡς «ἐχουν ἀποκοπῆ ἀπὸ τὴ γραφίδα του ὡς παποικοδόμημα» δημιουργήματα πνευματικῆς ρελκόμενα σκοποθηρικὰ καί, ἐν τέλει, ἐζωῆς. ̓Αλλά, φίλοι ἀναγνῶστες, ὑπάρχουν ξουσιαστικὰ ὁ κόμπος καὶ ἡ φυσίωση. Δὲν δεκάδες χιλιάδες ἄνθρωποι ἐδῶ μὲ εἰσοδήμπορεῖ, ἄρα, τὸ παρὸν σημείωμα νὰ παρεματα πολὺ μεγαλύτερα ἐκείνων τοῦ ἐκδότη ξηγηθῆ, ἂν λεχθοῦν ἐδῶ δυὸ λόγια ποὺ ἀτοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ μᾶλλον δὲν τὰ χρησιναφέρονται στὸ « ̓Εγώ» τοῦ Περιοδικοῦ: μοποιοῦν γιὰ τὴ δημιουργία κάποιου πνευΧρειάζονται ἁπλῶς, γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήματικοῦ «ἐποικοδομήματος». [Πόσο ἐλλιση, ἂν θέλη, ὁ ἀναγνώστης γιὰ ὡρισμένες . πής, πόσο αὐθαίρετη, πόσο παραπλανητιγενικώτερες, ὠὡρισμένες «περαιτέρω» σκέκή, ἐν τέλει, εἶναι, ἂν τὴν ἀνατάμη κανεὶς σὲ βάθος, αὐτὴ ἡ διαλεκτικοῦλιστική-μαρΨψεις. Εἶναι λοιπὸν ὁ «Δαυλός» ἔργο, εἶναι ξιστικὴ ἑρμηνεία τῆς κοινωνίας!..]. Κι ἕνας προϊὸν ἀποκλειστικὰ τοῦ περισσεύματος οἰκονομιστὴς τῆς ἀντίθετης πλευρᾶς (ἄρα τῆς καρδίας ἐκείνων ποὺ τὸν συνθέτουν. τῆς «αὐτῆς», κατὰ τὸ νόμο τῆς ταυτότητας Ὅ,τι σχετίζεται μὲ τὸν ἐπαγγελματισμό, τῶν ἀντιθέσεων...) θὰ μποροῦσε νὰ φαντατὸν οἰκονομισμό, τὴν ὁρμὴ ἐπιβολῆς καὶ σθῆ, ὅτι ---ἐδῶ θὰ μιλήσω ἀλληγορικά--- ὁ προβολῆς, ἔχει ἐξοβελισθῆ ἀπὸ ἐμᾶς: Ὃ βρώμικος ναὸς τοῦ οἰκονομισμοῦ ἐπιστεγά«Δαυλός» εἶχε ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια καί ἔχει πάζεται καὶ μὲ κάποιους ἄσπιλους ρόδακες ντοτε παθητικὸ οἰκονομικὸ (ποὺ καλύπτεκαὶ ἀνθέμια στὰ ἀετώματά του. ̓ Αλλά, φίται ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸ εἰσόδημα τοῦ ὑλοι ἀναγνῶστες, κρατηθῆτε στὴν κριτική πογράφοντος) στὸ ἰσοζύγιο εἰσπράξεων ἀσας σκέψη, «μὴ ρίπτετε ἀδάμαντας τοῖς ὑπὸ τὶς πωλήσεις του (δὲν δημοσιεύει, ὡς σίν» - κι ἐδῶ μίλησα ἀλληγορικα... γνωστόν, ποτὲ διαφημίσεις) -- ἐξόδων ἐΔίψα γιὰ τὴν ἀλήθεια. ἁπλῶς καὶ ἀπλό, κτυπώσεως καὶ ἀγορᾶς χαρτιοῦ (οὐδείς ποἁπλούστατο «ὀρέγεσθαι τοῦ εἰδέναι», μὲ τὴ τε ἀμείφθηκε γιὰ τὴ συμμετοχή του στὴν συμφυῆ πρὸς αὐτὸ εὐγενῆ ἐπιθυμία νὰ συπροσπάθεια τοῦ Περιοδικοῦ, πλὴν μιὰς ὑζητήσουμε μ ̓ ἄλλους, νὰ διασταυρώσουμε, παλλήλου γραφείου) καὶ βέβαια, ἂν κάἀγωνιστικὰ ἔστω, τὰ πορίσματά μας καὶ μ ̓ ποιος θὰ ἐπεδίωκε νὰ πραγματοποιήση ἄλλους--- χωρὶς καμμιὰ ἐπιδίωξη ἐπιβολῆς οἱαδήποτε σκοποθεσία ἐπιβολῆς του, ἐπιτους, πάντοτε! εἶναι τὸ ποιητικὸ καὶ τὸ στημονικῆς, πνευματικῆς ἢ γενικώτερα ἐτελικὸ αἴτιο τῆς ὑπάρξεως τοῦ «Δαυλοῦ». ξουσιαστικῆς, τὸ μόνο ποὺ δὲν θὰ ἔπραττε, Δίψα γιὰ ἀριστεία, ὄχι γιὰ ἀριστο-κρατία τὸ μόνο ποὺ θὰ ἀπέφευγε, ὅπως «ὁ διάβομὲ τὴν ἔκτροπη καὶ διάστροφη πρακτικὴ λος τὸ λιβάνι», θὰ ἦταν τὸ νὰ συμμετέχη μορφή τῆς, εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς συνειδήσ ̓ ἕνα περιοδικό, ποὺ ὄχι μόνο δὲν ἔχει σεως τοῦ Περιοδικοῦ, ὡς πνευματικοῦ ἀκανενὸς εἴδους συνάρτηση μὲ οἰαδήποτε ἑθλήματος--ναί, εἶναι ἄθλημα στοὺς ̓Αγῶνες κατὰ τῆς βαρβαρότητας καὶ τοῦ ψεύστία δυνάμεως, πνευματικῆς, ἐπιστημονιδους, αὐτὸς ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ ταιριάκῆς, ἰδεολογικῆς ἢ πολιτικῆς, ἀλλά, ἀντίθετα, στὴν ἐλεύθερη πορεία τῆς ἀναζητήζει. ̓Αθλούμεθα. Οὐδὲν ἕτερον. σεώς του καὶ τῆς προβληματικῆς του συΟἱ ἐπιδόσεις μας δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν, γκρούσθηκε καὶ συγκρούεται μοιραῖα --ὅπως δὲν ἐνδιαφέρουν ὅλους τοὺς γνήσιους χωρὶς αὐτὸ νὰ ἀποτελῆ σκοπό του/--- μὲ ὅἀθλητές. Γιατί, ἂν ἀρχίζαμε νὰ τὶς καταγράλα τὰ ὑφιστάμενα μοντέλα ἢ πυρῆνες ἰφουμε, ἴσως δὲν θὰ μπορούσαμε ν ̓ ἀποφύσχύος. Ὅ,τι συνεπῶς ὀνομάζουμε «ἐπιχείγουμε αὐτά, στὰ ὁποῖα δὲν θέλουμε νὰ ὑπορηση», «ὄργανο», «μέσο» ἐνημερώσεως, πέσουμε: στὸν κόμπο καὶ τὴ φυσίωση -«σκαλοπάτι», «βῆμα» καὶ ὅ,τι τέλος πάντων καὶ ἐν τέλει στὴν ἐξουσιαστικότητα. εἶναι συνήθως ἕνα ἔντυπο, δὲν μπορεῖ νὰ ᾱΔ.Ι.Λ. ποδοθῆ ὡς χαρακτηρισμὸς τοῦ «Δαυλοῦ».