”Αθλημα ἀριστείας -- ὄχι ἀριστο-κρατίας Ὃ «Δαυλός» στὰ ἑπτὰ χρόνια ποὺ κυ- κλοφορεῖ ἀφήνει τοὺς ἄλλους νὰ τὸν κρί- νουν, δὲν μιλεῖ ποτὲ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἔ- χουν ἀποκοπῆ ἀπὸ τὴ γραφίδα του ὡς πα- ρελκόμενα σκοποθηρικὰ καί, ἐν τέλει, ἐ- ξουσιαστικὰ ὁ κόμπος καὶ ἡ φυσίωση. Δὲν μπορεῖ, ἄρα, τὸ παρὸν σημείωμα νὰ παρε- ξηγηθῆ, ἂν λεχθοῦν ἐδῶ δυὸ λόγια ποὺ ἀ- ναφέρονται στὸ «᾿Εγώ» τοῦ Περιοδικοῦ: Χρειάζονται ἁπλῶς, γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιή- ση, ἂν θέλη, ὁ ἀναγνώστης γιὰ ὡρισμένες γενικώτερες, ὠὡρισμένες «περαιτέρω» σκέ- Ψψεις. Εἶναι λοιπὸν ὁ «Δαυλός» ἔργο, εἶναι προϊὸν ἀποκλειστικὰ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας ἐκείνων ποὺ τὸν συνθέτουν. Ὅ,τι σχετίζεται μὲ τὸν ἐπαγγελματισμό, τὸν οἰκονομισμό, τὴν ὁρμὴ ἐπιβολῆς καὶ προβολῆς, ἔχει ἐξοβελισθῆ ἀπὸ ἐμᾶς: Ὃ «Δαυλός» εἶχε ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια καί ἔχει πά- ντοτε παθητικὸ οἰκονομικὸ (ποὺ καλύπτε- ται ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸ εἰσόδημα τοῦ ὑ- πογράφοντος) στὸ ἰσοζύγιο εἰσπράξεων ἀ- πὸ τὶς πωλήσεις του (δὲν δημοσιεύει, ὡς γνωστόν, ποτὲ διαφημίσεις) -- ἐξόδων ἐ- κτυπώσεως καὶ ἀγορᾶς χαρτιοῦ (οὐδείς πο- τε ἀμείφθηκε γιὰ τὴ συμμετοχή του στὴν προσπάθεια τοῦ Περιοδικοῦ, πλὴν μιὰς ὑ- παλλήλου γραφείου) καὶ βέβαια, ἂν κά- ποιος θὰ ἐπεδίωκε νὰ πραγματοποιήση οἱαδήποτε σκοποθεσία ἐπιβολῆς του, ἐπι- στημονικῆς, πνευματικῆς ἢ γενικώτερα ἐ- ξουσιαστικῆς, τὸ µόνο ποὺ δὲν θὰ ἔπραττε, τὸ µόνο ποὺ θὰ ἀπέφευγε, ὅπως «ὁ διάβο- λος τὸ λιβάνι», θὰ ἦταν τὸ νὰ συμμετέχη σ᾽ ἕνα περιοδικό, ποὺ ὄχι µόνο δὲν ἔχει κανενὸς εἴδους συνάρτηση μὲ οἰαδήποτε ἑ- στία δυνάμεως, πνευματικῆς, ἐπιστημονι- κῆς, ἰδεολογικῆς ἢ πολιτικῆς, ἀλλά, ἀντί- θετα, στὴν ἐλεύθερη πορεία τῆς ἀναζητή- σεώς του καὶ τῆς προβληματικῆς του συ- γκρούσθηκε καὶ συγκρούεται μοιραῖα --- χωρὶς αὐτὸ νὰ ἀποτελῆ σκοπό του/--- μὲ ὅ- λα τὰ ὑφιστάμενα µοντέλα ἢ πυρῆνες ἰ- σχύος. Ὅ,τι συνεπῶς ὀνομάζουμε «ἐπιχεί- ρηση», «ὄργανο», «μέσο» ἐνημερώσεως, «σκαλοπάτι», «βῆμα» καὶ ὅ,τι τέλος πάντων εἶναι συνήθως ἕνα ἔντυπο, δὲν μπορεῖ νὰ ᾱ- ποδοθῆ ὡς χαρακτηρισμὸς τοῦ «Δαυλοῦ». Ἕνας μαρξιστὴς θὰ μποροῦσε νὰ ἑρ- μηνεύση ὑλιστικὰ τὸ φαινόμενο: Η σηµε- ρινὴ «εὐημεροῦσα» κοινωνία γεννᾶ ὡς «ἐ- ποικοδόμημα» δημιουργήματα πνευματικῆς ζωῆς. ᾿Αλλά, φίλοι ἀναγνῶστες, ὑπάρχουν δεκάδες χιλιάδες ἄνθρωποι ἐδῶ μὲ εἰσοδή- ματα πολὺ μεγαλύτερα ἐκείνων τοῦ ἐκδότη τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ μᾶλλον δὲν τὰ χρησι- μοποιοῦν γιὰ τὴ δημιουργία κάποιου πνευ- ματικοῦ «ἐποικοδομήματος». [Πόσο ἐλλι- . πής, πόσο αὐθαίρετη, πόσο παραπλανητι- κή, ἐν τέλει, εἶναι, ἂν τὴν ἀνατάμη κανεὶς σὲ βάθος, αὐτὴ ἡ διαλεκτικοῦλιστική-μαρ- ξιστικὴ ἑρμηνεία τῆς κοινωνίας!..]. Κι ἕνας οἰκονομιστὴς τῆς ἀντίθετης πλευρᾶς (ἄρα τῆς «αὐτῆς», κατὰ τὸ νόμο τῆς ταυτότητας τῶν ἀντιθέσεων...) θὰ μποροῦσε νὰ φαντα- σθῆ, ὅτι ---ἐδῶ θὰ μιλήσω ἀλληγορικά--- ὁ βρώμικος ναὸς τοῦ οἰκονομισμοῦ ἐπιστεγά- ζεται καὶ μὲ κάποιους ἄσπιλους ρόδακες καὶ ἀνθέμια στὰ ἀετώματά του. ᾽ Αλλά, φί- λοι ἀναγνῶστες, κρατηθῆτε στὴν κριτική σας σκέψη, «μὴ ρίπτετε ἀδάμαντας τοῖς ὑ- σίν» - κι ἐδῶ μίλησα ἀλληγορικα... Δίψα γιὰ τὴν ἀλήθεια. ἁπλῶς καὶ ἀπλό, ἁπλούστατο «ὀρέγεσθαι τοῦ εἰδέναι», μὲ τὴ συμφυῆ πρὸς αὐτὸ εὐγενῆ ἐπιθυμία νὰ συ- ζητήσουμε μ᾽ ἄλλους, νὰ διασταυρώσουμε, ἀγωνιστικὰ ἔστω, τὰ πορίσματά µας καὶ μ᾽ ἄλλους--- χωρὶς καμμιὰ ἐπιδίωξη ἐπιβολῆς τους, πάντοτε! εἶναι τὸ ποιητικὸ καὶ τὸ τελικὸ αἴτιο τῆς ὑπάρξεως τοῦ «Δαυλοῦ». Δίψα γιὰ ἀριστεία, ὄχι γιὰ ἀριστο-κρατία μὲ τὴν ἔκτροπη καὶ διάστροφη πρακτικὴ μορφή τῆς, εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς συνειδή- σεως τοῦ Περιοδικοῦ, ὡς πνευματικοῦ ἀ- θλήµατος--- ναί, εἶναι ἄθλημα στοὺς ᾿Αγῶ- νες κατὰ τῆς βαρβαρότητας καὶ τοῦ ψεύ- δους, αὐτὸς ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ ταιριά- ζει. ᾿Αθλούμεθα. Οὐδὲν ἕτερον. Οἱ ἐπιδόσεις µας δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν, ὅπως δὲν ἐνδιαφέρουν ὅλους τοὺς γνήσιους ἀθλητές. Γιατί, ἂν ἀρχίζαμε νὰ τὶς καταγρά- φουμε, ἴσως δὲν θὰ μπορούσαμε ν᾿ ἀποφύ- γουμε αὐτά, στὰ ὁποῖα δὲν θέλουμε νὰ ὑπο- πέσουµε: στὸν κόµπο καὶ τὴ φυσίωση -- καὶ ἐν τέλει στὴν ἐξουσιαστικότητα. Δ.Ι.Λ.