ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ̓Εμπρός, τολμῆστε, κ.κ, Φοινικιστές! «Οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες εἶχαν μιὰ πολὺ συγκεχυμένη ἰδέα γιὰ τὸ μυκηναϊκὸ καὶ ἀπώτερο παρελθόν...». Σύμφωνοι, ἂν ἡ εὐρωπαϊκὴ αὐτὴ κλασσικιστικὴ «θέση» σημαίνει ὅτι ἡ φοβερὴ αἰτία ποὺ ἔλυσε ᾱπότομα τὴ συνέχεια τοῦ μεγάλου πολιτισμοῦ τῶν πανάρχαιων χρόνων (αἰτία μετεωρολογικὴ --- κατακλυσμός ---. γεωλογικὴ -- σεισμοὶ καὶ καταβυθίσεις --- κλιματολογικὴ -παγετῶνες κ.λπ. - ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη) κάλυψε μὲ τὴν ἀχλὺ τῆς ἆμυδρότητας τὴν ἑλληνικὴ ἱστορικὴ μνήμη. ̓Αλλὰ οἱ κλασσικοὶ "Ελληνες - γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Ὅμηρος ἦταν «ὁ» ποιητής, οἱ μεγάλοι ἵστορικοὶ πρωταγωνιστὲς τῶν παναρχαίων χρόνων «θεοὶ» καὶ ἥρωες ἦταν ἀντικείμενο λατρείας, ἡ γλῶσσα ποὺ κληρονόμησαν ἀπ ̓ αὐτοὺς ἦταν καύχημα τους (σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ μὴν καταδέχωνται κατὰ κανόνα νὰ μαθαίνουν καμμιὰ ξένη γλῶσσα), ἡ συναίσθησή τους ὅτι ὑπερτεροῦσαν σὲ πολιτισμὸ ὅλου τοῦ βαρβαρικοῦ περιγύρου τοὺς ὠδηγοῦσε σὲ πλήρη ἀποκλεισμὸ κάθε «θεωρίας» ὅτι ἔλαβαν τὸ φῶς ἀπὸ πολιτισμοὺς τῆς Μέσης ̓Ανατολῆς- δὲν εἶχαν καμμιὰ ἀντίληψη ἱστορικὴ παρόμοια μὲ τὴ νεώτερη εὐρωπαϊκὴ «ἰδέα» περὶ τοῦ ἀπώτερου ἕλληνικοῦ παρελύοντος. « Ιὀδα», ποὺ στηρίζεται σὲ τέτοιες καὶ τόσες αὐθαιρεσίες καὶ διαστρεβλώσεις [ὅπως ἐκεῖνες περὶ καθόδου τῶν ἑλληνικῶν «φύλων» ἀπό... τὶς πεδιάδες καὶ τὶς στέππες τῆς κεντρικῆς καὶ ᾱνατολικῆς Εὐρώπης, σέ... συγκε- Κριμένες χρονολογίες μάλιστα (ἂν κατήλθαν τὰ ἑλληνικὰ φῦλα τότε ποὺ ἰσχυρίέονται οἱ «δεινοὶ» τῆς ἕστορίας, πῶς οἱ Μινωΐτες, οἱ Πύλιοι, οἱ ̓Ορχομένιοι κ.λπ., ποὺ ἤκμασαν σὲ ἐποχὲς προγενέστερες τῆς «καθόδου τῶν Ελλήνων» -- κατὰ τὶς χρονολογήσεις πάντοτε τῶν ἴδιων αὐτῶν «δεινῶν» --- μιλοῦσαν κι ἔγραφαν ἑλληνικά, ὅπως ἀπέδειξαν τὰ τελευταῖα ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα;...), περὶ «μητέρας-γλώσσας» τῆς... «ἰνδοευρωπαϊκῆς ὁμογλωσσίας» (μιὰ ἀπὸ τὶς θυγατέρες της δῆθεν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἑλληνική...), περὶ προὐπάρξεως κατὰ χιλιετίες δῆθεν τῶν ἀνατολικῶν πολιτισμῶν] καὶ σὲ τόσα ἄλλα κατασκευάσματα τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας, «ἰδέα», λέγω, ποὺ στηρίζεται σὲ τέτοιες παραχαράξεις, ὥστε, ἂν οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες τὴν ἐπληροφοροῦντο, θὰ ἔβγαιναν ἔξω ἀπὸ τὰ ροῦχα τους... Ἢ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ἀδυσώπῃ]τος τιμωρὸς ἐκείνων ποὺ τὴν κακοποιοῦν. ̓Αναφέρομαι στὴν καταπληκτικἡ ἔρευνα τοῦ κ. ̓Ηλία Λ. Ίσατσόμοιρου, ποὺ μὲ μεθοδικότητα ἀλλὰ καὶ συντριπτικότητα ἕετυλίγεται στὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ», καὶ σκέπτομαι -- ξέρετε τί; Σκέπτομαι τοὺς φίλους μας τοὺς Φοινικιστές, αὐτούς, ντέ, τοὺς μεγαλοσχήμονες κορυφαίους τῆς Παιδείας μας καὶ τῆς ̓Επιστήμης μας, ποὺ ὄχι μόνο ἐξακολουθοῦν νὰ διδάσκουν στοὺς ἄτυχους Ἕλληνες φοιτητὲς καὶ μαθητὲς ὅτι τὸ ἀλφάβητο εἶναι φοινικικό, ἀλλὰ καὶ κατακεραύνω-