ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ᾿Εμπρός, τολμῆστε, κ.κ, Φοινικιστές! «Οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες εἶχαν μιὰ πολὺ συγκεχυμένη ἰδέα γιὰ τὸ μυκηναϊκὸ καὶ ἀπώτερο παρελ- θόν...». Σύμφωνοι, ἂν ἡ εὐρωπαϊκὴ αὐτὴ κλασσικιστικὴ «θέση» σημαί- νει ὅτι ἡ φοβερὴ αἰτία ποὺ ἔλυσε ᾱ- πότομα τὴ συνέχεια τοῦ μεγάλου πολιτισμοῦ τῶν πανάρχαιων χρό- νων (αἰτία μετεωρολογικὴ --- κατα- κλυσμός ---. γεωλογικὴ -- σεισμοὶ καὶ καταβυθίσεις --- κλιματολογικὴ -παγετῶνες κ.λπ. - ἢ ὁποιαδήπο- τε ἄλλη) κάλυψε μὲ τὴν ἀχλὺ τῆς ἆ- µυδρότητας τὴν ἑλληνικὴ ἱστορικὴ μνήμη. ᾿Αλλὰ οἱ κλασσικοὶ "Ελ- ληνες - γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Ὅμη- ρος ἦταν «ὁ» ποιητής, οἱ μεγάλοι ἵ- στορικοὶ πρωταγωνιστὲς τῶν πα- ναρχαίων χρόνων «θεοὶ» καὶ ἥρωες ἦταν ἀντικείμενο λατρείας, ἡ γλῶσσα ποὺ κληρονόμησαν ἀπ᾽ αὐ- τοὺς ἦταν καύχημα τους (σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ μὴν καταδέχωνται κατὰ κα- νόνα νὰ μαθαίνουν καμμιὰ ξένη γλῶσσα), ἡ συναίσθησή τους ὅτι ὑ- περτεροῦσαν σὲ πολιτισμὸ ὅλου τοῦ βαρβαρικοῦ περιγύρου τοὺς ὠδηγοῦ- σε σὲ πλήρη ἀποκλεισμὸ κάθε «θε- ωρίας» ὅτι ἔλαβαν τὸ φῶς ἀπὸ πολι- τισμοὺς τῆς Μέσης ᾿Ανατολῆς- - δὲν εἶχαν καμμιὰ ἀντίληψη ἱστορι- κὴ παρόμοια μὲ τὴ νεώτερη εὐρω- παϊκὴ «ἰδέα» περὶ τοῦ ἀπώτερου ἕλ- ληνικοῦ παρελύοντος. « Ιὀδα», ποὺ στηρίζεται σὲ τέτοιες καὶ τόσες αὐ- θαιρεσίες καὶ διαστρεβλώσεις [ὅ- πως ἐκεῖνες περὶ καθόδου τῶν ἑλ- ληνικῶν «φύλων» ἀπό... τὶς πεδιάδες καὶ τὶς στέππες τῆς κεντρικῆς καὶ ᾱ- νατολικῆς Εὐρώπης, σέ... συγκε- Κριµένες χρονολογίες μάλιστα (ἂν κατήλθαν τὰ ἑλληνικὰ φῦλα τότε ποὺ ἰσχυρίέονται οἱ «δεινοὶ» τῆς ἕ- στορίας, πῶς οἱ Μινωΐτες, οἱ Πύ- λιοι, οἱ ᾿Ορχομένιοι κ.λπ., ποὺ ἤκ- µασαν σὲ ἐποχὲς προγενέστερες τῆς «καθόδου τῶν Ελλήνων» -- κατὰ τὶς χρονολογήσεις πάντοτε τῶν ἴδι- ων αὐτῶν «δεινῶν» --- μιλοῦσαν κι ἔ- γραφαν ἑλληνικά, ὅπως ἀπέδειξαν τὰ τελευταῖα ἀρχαιολογικὰ εὑρήμα- τα;...), περὶ «μητέρας-γλώσσας» τῆς... «ἰνδοευρωπαϊκῆς ὁμογλωσ- σίας» (μιὰ ἀπὸ τὶς θυγατέρες της δῆ- θεν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἑλληνική...), περὶ προὐπάρξεως κατὰ χιλιετίες δῆθεν τῶν ἀνατολικῶν πολιτισμῶν] καὶ σὲ τόσα ἄλλα κατασκευάσματα τῆς ἐ- ξουσιαστικῆς σκοπιμότητας, «ἰ- δέα», λέγω, ποὺ στηρίζεται σὲ τέ- τοιες παραχαράξεις, ὥστε, ἂν οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες τὴν ἐπληρο- φοροῦντο, θὰ ἔβγαιναν ἔξω ἀπὸ τὰ ροῦχα τους... Ἢ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ἀδυσώπῃ]- τος τιμωρὸς ἐκείνων ποὺ τὴν κακο- ποιοῦν. ᾿Αναφέρομαι στὴν κατα- πληκτικἡ ἔρευνα τοῦ κ. ᾿Ηλία Λ. Ίσατσόμοιρου, ποὺ μὲ µεθοδικότη- τα ἀλλὰ καὶ συντριπτικότητα ἕετυ- λίγεται στὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ», καὶ σκέπτομαι -- ξέρετε τί; Σκέπτο- μαι τοὺς φίλους µας τοὺς Φοινικι- στές, αὐτούς, ντέ, τοὺς µεγαλοσχή- µονες κορυφαίους τῆς Παιδείας µας καὶ τῆς ᾿Επιστήμης µας, ποὺ ὄχι µό- νο ἐξακολουθοῦν νὰ διδάσκουν στοὺς ἄτυχους Ἕλληνες φοιτητὲς καὶ μαθητὲς ὅτι τὸ ἀλφάβητο εἶναι φοινικικό, ἀλλὰ καὶ κατακεραύνω-