ζ----ᾱ Ξ ΑΚΡΟΒΟΛΑΛΙΣΜΟΙ ε ͵ “9 ; Η πυραμίδα τῶν ̓Αναξίων ̓Εὰν τὰ συμπεράσματα στηρίζονταν, καθώς θὰ ἔπρεπε, στὰ συμβαίνοντα γύρω μας σήμερα, καὶ τὰ συμβαίνοντα σὲ ὅσα προηγήθηκαν αὐτῶν, τότε τὰ φαινόμενα ποὺ παρακολουθοῦμε καὶ ποὺ καταλήγουν σὲ κοινωνικὲς ἀναταραχές, μὲ ὅλες τὶς συνέπειες τῶν καταστροφικῶν στροβίλων ποὺ ἀκολουθοῦν (πεῖνα, ἀρρώστια, ρύπανση, ἀνεργία, βία κάθε μορφῆς, πόλεμοι, ὑπερκατανάλωση. διαστροφές, διαμαρτυρίες, αστυνόμευση, θρησκευτικὴ μισαλλοδοξία, δογματισμοὶ καὶ ἄλλα πολλά), ἀποτελοῦν τὴν ἀδιάψευστη ἀπάντηση στὴν ἀποτυχία τῶν συστημάτων διοικήσεως ποὺ πηγάζουν ἀπ ̓ τὴν σύγχρονη πολιτικὴ σκέψη. Εἶναι δὲ φανερό, ὅτι: ὅλα τὰ συστήματα διοικήσεων τῶν λαῶν συγκροτοῦνται σ ̓ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας ἀπὸ ἀνθρώπους «ἐπιλεγμένους» ἀπ ̓ τὴν ἐξουσία, γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἐξουσία. χ κὰκ Αὐτὴν τὴν ἁπλῆ ἀλήθεια ὅλοι μας τὴν βρίσκουμε σὰν κάτι τὸ πολὺ φυσικό, ἀσχέτως ἄν συνεχῶς διαμαρτυρόμεθα, ὅταν δὲν ἀνήκουμε στοὺς «ἐπιλεγμένους»!.. ̓Εδῶ ὅμως στηρίζει τὴν δύναμή της ἡ πολύμορφη ἐξουσία: Γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι «ὅποιος τρώει δὲν φωνάζει»: καὶ ἐπειδὴ ὅλοι δὲν μπορεῖ νὰ μοιράζονται τὴν ἐξουσία, δημιουργεῖ μιὰ νέα διοικητικὴ πυραμίδα ὄχι πιὰ τῶν ἱκανῶν, τῶν ἀρίστων, ἀλλὰ τῶν ἐμπίστω ν πρὸς αὐτήν. Αὐτούς, λοιπόν, ταΐζει καὶ μ ̓ αὐτοὺς κυβερνᾶ. "Όταν λέω «ταΐζει», μπορεῖ καὶ νὰ κυριολεκτῶ ἡ καὶ νὰ ἐκλαμβάνω τὸ ρῆμα στὴ μεταφορική του σημασία. Ἢ ἀνθρώπινη πεῖνα εἶναι πολλῶν εἰδῶν: ἀρχίζει ἀπ ̓ τὴν λογικὴ ἀνάγκη ἐπιβιώσεως καὶ διαιωνίσεως τοῦ εἴδους, γιὰ νὰ φθάσῃ στὴν ἀναζήτηση ἱκανοποιήσεως ὅλων τῶν ὑποστασιακῶν του στοιχείων δι ̓ ὅλων τῶν μέσων. ̓Εδῶ ἀκριβῶς ἀρχίζει ἡ κοινωνικὴ λογική, ἡ ὁποία στηρίζει τὴν συμβίωση διὰ τῆς αἰδοῦς καὶ νεμέσεως. Εἶναι δηλαδὴ ἀδύνατο τὸ ὄν ἄνθρωπος νὰ ἐπιβιώσει, ἐὰν δὲν ὑποτάξει τὶς ὀρέξεις του σὲ κάποιο σύστημα διοικήσεως, ποὺ θὰ στηρίζεται σὲ κάποια ἀρχή. Αὐτὴ ἡ ἀρχὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἄλλη μορφή ἀπὸ τὴν πυραμίδα, κορυφὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ ἄριστος. ́Αριστος δὲ εἶναι ὁ σὲ κάθε βαθμῖδα πολιτισμοῦ ἱκανὸς νὰ συγκρατεῖ τὴν ἐντροπία διὰ τῆς νεμέσεως. ̓Εντροπία δὲ εἷναι ἡ τάση διαλύσεως ἤ ἐκτροπῆς τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι διὰ τῆς ὑποταγῆς αὐτοῦ σὲ κανόνες ἐκτὸς αὐτῆς τῆς κοινωνικῆς λογικῆς. Η οὐσία ἑπομένως τῆς διοικήσεως εἶναι ἡ λογική, ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύει τὶς αἰτίες τῶν πραγμάτων καὶ τὶς σχέσεις αὐτῶν πρὸς ἄλληλα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξάγει ἐξ αὐτῶν συμπεράσματα γιὰ τὰ μέλλοντα νὰ συμβοῦν. κ κ Χ Ἢ σημερινὴ ὅμως ἐποχὴ ἀποτελεῖ τρανὴν ἀπόδειξη, ὅτι ὁλόκληρη ἡ πολιτικὴ σκέψη βρίσκεται ἐκτὸς τῆς οὐσίας τῆς κοινωνικῆς λογικῆς. Γιὰ τὸ λόγον αὐτὸ καὶ τὴν ἀποκαλοῦμε συνεχῶς ἐξ-ουσία. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ παραλογισμὸς ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ καὶ αὐτὸς ἔχει δημιουργήσει τὴν «πυραμίδα τῶν ἀναξίων».