ζ----ᾱ Ξ ΑΚΡΟΒΟΛΑΛΙΣΜΟΙ ε ͵ “9 ; Η πυραμίδα τῶν ᾿Αναξίων ᾿Εὰν τὰ συμπεράσματα στηρίζονταν, καθώς θὰ ἔπρεπε, στὰ συμβαίνοντα γύ- ρω µας σήμερα, καὶ τὰ συμβαίνοντα σὲ ὅσα προηγήθηκαν αὐτῶν, τότε τὰ φαινό- μενα ποὺ παρακολουθοῦμε καὶ ποὺ καταλήγουν σὲ κοινωνικὲς ἀναταραχές, μὲ ὅ- λες τὶς συνέπειες τῶν καταστροφικῶν στροβίλων ποὺ ἀκολουθοῦν (πεῖνα, ἀρρώ- στια, ρύπανση, ἀνεργία, βία κάθε μορφῆς, πόλεμοι, ὑπερκατανάλωση. διαστρο- φές, διαμαρτυρίες, αστυνόμευση, θρησκευτικὴ µισαλλοδοξία, δογματισμοὶ καὶ ἄλλα πολλά), ἀποτελοῦν τὴν ἀδιάψευστη ἀπάντηση στὴν ἀποτυχία τῶν συστηµά- των διοικήσεως ποὺ πηγάζουν ἀπ᾿ τὴν σύγχρονη πολιτικὴ σκέψη. Εἶναι δὲ φανερό, ὅτι: ὅλα τὰ συστήµατα διοικήσεων τῶν λαῶν συγκροτοῦνται σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας ἀπὸ ἀνθρώπους «ἐπι- λεγμένους» ἀπ᾽ τὴν ἐξουσία, γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἐξουσία. χ κὰκ Αὐτὴν τὴν ἁπλῆ ἀλήθεια ὅλοι μας τὴν βρίσκουμε σὰν κάτι τὸ πολὺ φυσικό, ἀσχέτως ἄν συνεχῶς διαμαρτυρόμεθα, ὅταν δὲν ἀνήκουμε στοὺς «ἐπιλεγμέ- νους»!.. ᾿Εδῶ ὅμως στηρίζει τὴν δύναμή της ἡ πολύμορφη ἐξουσία: Γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι «ὅποιος τρώει δὲν φωνάζει»: καὶ ἐπειδὴ ὅλοι δὲν μπορεῖ νὰ μοιρά- ζονται τὴν ἐξουσία, δημιουργεῖ μιὰ νέα διοικητικὴ πυραμίδα ὄχι πιὰ τῶν ἱκανῶν, τῶν ἀρίστων, ἀλλὰ τῶν ἐμπίστω ν πρὸς αὐτήν. Αὐτούς, λοιπόν, ταΐζει καὶ μ᾽ αὐτοὺς κυβερνᾶ. "Όταν λέω «ταΐζει», μπορεῖ καὶ νὰ κυριολεκτῶ ἡ καὶ νὰ ἐκλαμ- βάνω τὸ ρῆμα στὴ μεταφορική του σημασία. Ἢ ἀνθρώπινη πεῖνα εἶναι πολλῶν εἰδῶν: ἀρχίζει ἀπ᾿ τὴν λογικὴ ἀνάγκη ἐ- πιβιώσεως καὶ διαιωνίσεως τοῦ εἴδους, γιὰ νὰ φθάσῃ στὴν ἀναζήτηση ἱκανοποιή- σεως ὅλων τῶν ὑποστασιακῶν του στοιχείων δι᾽ ὅλων τῶν μέσων. ᾿Εδῶ ἀκριβῶς ἀρχίζει ἡ κοινωνικὴ λογική, ἡ ὁποία στηρίζει τὴν συμβίωση διὰ τῆς αἰδοῦς καὶ νεμέσεως. Εἶναι δηλαδὴ ἀδύνατο τὸ ὄν ἄνθρωπος νὰ ἐπιβιώσει, ἐὰν δὲν ὑπο- τάξει τὶς ὀρέξεις του σὲ κάποιο σύστημα διοικήσεως, ποὺ θὰ στηρίζεται σὲ κά- ποια ἀρχή. Αὐτὴ ἡ ἀρχὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἄλλη μορφή ἀπὸ τὴν πυραμίδα, κο- ρυφὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ ἄριστος. ΄Αριστος δὲ εἶναι ὁ σὲ κάθε βαθμῖδα πολιτι- σμοῦ ἱκανὸς νὰ συγκρατεῖ τὴν ἐντροπία διὰ τῆς νεμέσεως. ᾿Εντροπία δὲ εἷ- ναι ἡ τάση διαλύσεως ἤ ἐκτροπῆς τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι διὰ τῆς ὑποταγῆς αὐ- τοῦ σὲ κανόνες ἐκτὸς αὐτῆς τῆς κοινωνικῆς λογικῆς. Η οὐσία ἑπομένως τῆς διοικήσεως εἶναι ἡ λογική, ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύει τὶς αἰτίες τῶν πραγμάτων καὶ τὶς σχέσεις αὐτῶν πρὸς ἄλληλα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξάγει ἐξ αὐτῶν συμπεράσματα γιὰ τὰ μέλλοντα νὰ συμβοῦν. κ κ Χ Ἢ σημερινὴ ὅμως ἐποχὴ ἀποτελεῖ τρανὴν ἀπόδειξη, ὅτι ὁλόκληρη ἡ πολι- τικὴ σκέψη βρίσκεται ἐκτὸς τῆς οὐσίας τῆς κοινωνικῆς λογικῆς. Γιὰ τὸ λόγον αὐτὸ καὶ τὴν ἀποκαλοῦμε συνεχῶς ἐξ-ουσία. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ παραλογι- σμὸς ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ καὶ αὐτὸς ἔχει δημιουργήσει τὴν «πυραμίδα τῶν ἀ- ναξίων».