4190 ΕΠΙΔΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΔΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ρισε ψέκτας; ̓Εξ ἄλλου τὸν ὅρον «ἀφροδισία ἄλλως» ἐκόμισς τὸ ἴδιο αὐτὸ περιοδικὸ . πρὸ τετραετίας, τεῦχος 36ο. 2) ' ̓Ὑπογραμμιζομένης τῆς διαφορᾶς μεταξὺ «ἀφροδισίας γενετησίου ἐνστίκτου» καὶ «ἀφροδισίας-παθολογικῆς (ἤ οἱονεί παθολογικῆς) ἀνάπτυξης τῶν φιληδόνων αἰσθήσεων», σημειώνεται ἡ ἐμφερὴς (αὐτῆς τῆς κατὰ φύσιν ἀφροδισίας) λειτουργικἡ τῆς δεύτερης. 3) Σημειώνεται ἐντόνως ὅτι ὁ ἑτεραφροδισιακὸς δὲν αὐνανίζεται μὲ τό...αὐτί του. ̓Αφ ̓ ἑτέρου, πρέπει, θαρρῶ, νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ λοιπὲς μορφὲς ἑτεραφροδισίας (ὁ αὐνανισμὸς περιέχεται ἐδῶ) βεβαιώνονται ἀμελητέες, καθὸ σπανιότατες. 4) Τὰ τελευταῖα δεκαεπτὰ χρόνια εἰκοσιπέντε χιλιάδες 'Ἑλληνόπουλα δὲν ἐστρατεύθηκαν λόγω «Ψυχολογικῶν προβλημάτων» («Τὸ Βῆμα» εἰκοσιπέντε Δεκεμβρίου Ι987). Κι αὐτό: Ντίμης Δ. Συνάδελφός μου ἔφεδρος ἀξιωματικός. Φοβούμενος ὅτι ἀποκαλύπτεται, ἔβαλε τὸ περίστροφο στὸν κρόταφο καὶ πάτησε τὴν σκανδάλη. Νεκρός. Πρὶν ἀπὸ τριάντα τόσα χρόνια. Δ.Γ.Π. Τὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς γλώσσας Κύριε διευθυντά, Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν χαρὰν νὰ σᾶς συγχαρῶ διὰ τὸ δημοσιευθὲν («Δαυλός τ. 72) ἐμπεριστατωμένον σχόλιον τοῦ κ. ̓Ηλία Δ. Τσατσομοίρου τὸ ᾱναφερόμενον εἰς τὰ « ̓Εκπαιδευτικὰ Σημειώματα» τοῦ κ. Π. Γεωργούντζου. “Η ἐπισήμανσις καὶ ἡ προβολὴ τῶν ἑλληνικῶν θέσεων τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν ἕλληνικὴν γλῶσσαν εἶναι ὑποχρέωσις καὶ τιμὴ διὰ κάθε ὑγιῶς σκεπτόμενον Ἕλληνα. Παρατηρήσεις ὡς ἐκεῖναι τοῦ κ. Π.Λ.Τ. προάγουν ἀναμφισβητήτως τὸν ἀγῶνα, εἰς ὅνπερ οἱ πλεῖστοι τῶν διανοουμένων, οἱ τῆς ἑλληνικότητος μετέχοντες, ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἔχουν ἐπιδοθῆ. Πέραν τῆς ἔπιτυχοῦς ἀναφορᾶς εἰς τὸν «Κρατύλον» (435 Ὁ), θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ προσθέσω, ὅτι εἰσέτι ἡ ἐπακριβὴς σημασιολογία κάθε ἕλληνικῆς λέξεως, ἔστω καὶ ἀφηρημένης, ἡ τελεία ἐξειδίκευσις τοῦ προσδιορισμοῦ τῶν ἐννοιῶν της, εἶναι ἐκείνη ἥτις ἀνύψωσε τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν εἰς τὴν παγκόσμιον συνείδησιν, ὥστε νὰ θεωρεῖται ἡ ἀρτιωτέρα καὶ ὑπερέχουσα πάσης ἄλλης γλώσσης καὶ ὅτι τὸ ἄρτιον αὐτὴ: εἴν! τὸ μεγαλούργημα, τὸ ὑπὸ πάντων τῶν διανοητῶν ἀναγνωρισθέν, ὡς τὸ ἐπιστέγασμα μιᾶς ὑψηλῆς νοητικῆς ἱκανότητος τῶν ἀρχαίων προγόνων. "Ας ἐνθυμηθῶμεν τὸ ὑπὸ τοῦ μεγάλου τῶν γαλλικῶν γραμμάτων Μολλιέρου ἀναφερόμενον εἰς τὸ ἔργον του « ̓Αρχοντοχωριαᾶτης» διὰ στόματος ἑνὸς τῶν πρωταγωνιστῶν του: «Εἶναι πολὺ μορφωμένος, γνωρίζει νὰ γράφη καὶ νὰ ὁμιλῆ ἑλληνικά». Αὕτη ἦτο ἡ ἀντίληψις περὶ τῆς γλώσσης μας ἀπὸ τοῦ Μεσαίωνος εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ εἰς ὅλον τὸν πολιτισμένον κόσμον. Ἢ στηλίτευσις τῶν γενομένων ἐγκλημάτων εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὁμοῦ μὲ τὴν ἀντικειμενικότητα τὴν ὁποίαν τῆς προσδώσατε, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τὸ Ι976, σᾶς τιμᾶ ὅλως ἰδιαιτέρως, διότι πράγματι ἡ ἡμερομηνία αὐτὴ θὰ εἶναι τὸ μαῦρον στῖγμα εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς παιδείας μας. . Φιλικώτατα Νίκος Μπενῆ- Ψάλτης ̓Εκδότης ἐφημερίδος «Η ̓ Ἑλληνικὴ» Πειραιῶς 10