4190 ρισε ψέκτας; ᾿Εξ ἄλλου τὸν ὅρον «ἀφροδισία ἄλλως» ἐκόμισς τὸ ἴδιο αὐτὸ περιοδικὸ . τίας, τεῦχος 36ο. 2) '᾿Ὑπογραμμιζομένης τῆς διαφορᾶς μεταξὺ «ἀφροδισίας ΕΠΙΔΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΔΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ πρὸ τετραε- γενετησίου ἐνστίκτου» καὶ «ἀφροδι- σίας-παθολογικῆς (ἤ οἱονεί παθολογικῆς) ἀνάπτυξης τῶν φιληδόνων αἰσθήσεων», σημειώνεται ἡ ἐμ- φερὴς (αὐτῆς τῆς κατὰ φύσιν ἀφροδισίας) λειτουργικἡ τῆς δεύτερης. 3) Σημειώνεται ἐντόνως ὅτι ὁ ἑτεραφροδισιακὸς δὲν αὐνανίζεται μὲ τό...αὐτί του. ᾿Αφ᾽ ἑτέρου, πρέπει, θαρρῶ, νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ λοιπὲς μορφὲς ἑτεραφροδισίας (ὁ αὐνανισμὸς περιέχεται ἐδῶ) βε- βαιώνονται ἀμελητέες, καθὸ σπανιότατες. 4) Τὰ τελευταῖα δεκαεπτὰ χρόνια εἰκοσιπέντε χιλιάδες 'Ἑλληνόπουλα δὲν ἐστρατεύθηκαν λόγω «Ψυχολογικῶν προβλημάτων» («Τὸ Βῆμα» εἰκοσιπέντε Δεκεμβρίου Ι987). Κι αὐτό: Ντίμης Δ. Συνά- δελφός µου ἔφεδρος ἀξιωματικός. Φοβούμενος ὅτι ἀποκαλύπτεται, ἔβαλε τὸ περίστροφο στὸν κρότα- φο καὶ πάτησε τὴν σκανδάλη. Νεκρός. Πρὶν ἀπὸ τριάντα τόσα χρόνια. Δ.Γ.Π. Τὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς γλώσσας Κύριε διευθυντά, Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν χαρὰν νὰ σᾶς συγχαρῶ διὰ τὸ δημοσιευθὲν («Δαυλός τ. 72) ἐμπεριστατωμένον σχό- λιον τοῦ κ. ᾿Ηλία Δ. Τσατσοµοίρου τὸ ᾱ- ναφερόμενον εἰς τὰ «᾿Εκπαιδευτικὰ Ση- μειώματα» τοῦ κ. Π. Γεωργούντζου. “Η ἐ- πισήµανσις καὶ ἡ προβολὴ τῶν ἑλληνικῶν θέσεων τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν ἕλληνι- κὴν γλῶσσαν εἶναι ὑποχρέωσις καὶ τιμὴ διὰ κάθε ὑγιῶς σκεπτόµενον Ἕλληνα. Πα- ρατηρήσεις ὡς ἐκεῖναι τοῦ κ. Π.Λ.Τ. προά- γουν ἀναμφισβητήτως τὸν ἀγῶνα, εἰς ὅν- περ οἱ πλεῖστοι τῶν διανοουμένων, οἱ τῆς ἑλληνικότητος μετέχοντες, ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἔχουν ἐπιδοθῆ. Πέραν τῆς ἔπιτυ- χοῦς ἀναφορᾶς εἰς τὸν «Κρατύλον» (435 Ὁ), θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ προσθέσω, ὅτι εἰσέτι ἡ ἐπακριβὴς σημασιολογία κάθε ἕλ- ληνικῆς λέξεως, ἔστω καὶ ἀφηρημένης, ἡ τελεία ἐξειδίκευσις τοῦ προσδιορισμοῦ τῶν ἐννοιῶν της, εἶναι ἐκείνη ἥτις ἀνύψωσε τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν εἰς τὴν παγκό- σµιον συνείδησιν, ὥστε νὰ θεωρεῖται ἡ ἀρ- τιωτέρα καὶ ὑπερέχουσα πάσης ἄλλης γλώσσης καὶ ὅτι τὸ ἄρτιον αὐτὴ: εἴν! τὸ μεγαλούργημα, τὸ ὑπὸ πάντων τῶν διανοη- τῶν ἀναγνωρισθέν, ὡς τὸ ἐπιστέγασμα μιᾶς ὑψηλῆς νοητικῆς ἱκανότητος τῶν ἀρχαίων προγόνων. "Ας ἐνθυμηθῶμεν τὸ ὑπὸ τοῦ μεγάλου τῶν γαλλικῶν γραμμάτων Μολλιέ- ρου ἀναφερόμενον εἰς τὸ ἔργον του «᾿Αρ- χοντοχωριαᾶτης» διὰ στόματος ἑνὸς τῶν πρωταγωνιστῶν του: «Εἶναι πολὺ μορφωμέ- νος, γνωρίζει νὰ γράφη καὶ νὰ ὁμιλῆ ἑλλη- νικά». Αὕτη ἦτο ἡ ἀντίληψις περὶ τῆς γλώσσης μας ἀπὸ τοῦ Μεσαίωνος εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ εἰς ὅλον τὸν πολιτισμένον κό- σμον. Ἢ στηλίτευσις τῶν γενομένων ἐγκλη- μάτων εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὁ- μοῦ μὲ τὴν ἀντικειμενικότητα τὴν ὁποίαν τῆς προσδώσατε, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τὸ Ι976, σᾶς τιμᾶ ὅλως ἰδιαιτέρως, διότι πράγματι ἡ ἡμερομηνία αὐτὴ θὰ εἶναι τὸ μαῦρον στῖγμα εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς παι- δείας μας. . Φιλικώτατα Νίκος Μπενῆ- Ψάλτης ᾿Εκδότης ἐφημερίδος «Η ᾿ Ἑλληνικὴ» Πειραιῶς 10