ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ο ΤΟΥ «Δ» Τὶ τάχα νὰ ὀνειροπολοῦσε ἡ περικαλ- λὴς κόρη, καθὼς κάθε δειλινὸ ἀπλανῶς κοιτοῦσε τὸ Βόσπορο, ἀκουμπισμένη στὸν παρόχθιο βράχο κατάμονη; Ποιό πλοῖο καρτεροῦσε ἢ ποιό μήνυμα πρόσμενε νὰ. τῆς φέρουν οἱ Βορεάδες τῆς ἀφιλόξενης θά- λασσας ἢ οἱ εὐφρόσυνες Αἰγαῖες Αὐρες; Μὴν καὶ ἀφουγκραζόταν τὰ πνικτὰ ἀπόηχα τῶν ἱεροτελεστιῶν τῶν ᾿Ιλιέων στοὺς τά- φοὺυς τοῦ ᾿Αχιλλέα, τοῦ Πατρόκλου καὶ τοῦ Αἴαντα ἢ συνταίριαζε τὸ θρῆνο τῆς ἝἛλλης μὲ τὸ δικό της καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἀφήσει ἀνάδελφη; Αὐτὰ σκεπτόταν ὁ Γιαννάκης Παλαμί- δης, ὁ προεστὼς τῆς Καρύταινας τῆς Πε- λοποννήσου, ὅταν τὴν εἶδε ἐκεῖνο τὸ δει- λινὸ νὰ ἀγναντεύει τὸ Βόσπορο κατάμονη στὶς φλοίσβιές του ὀχθιές. Προσποιήθηκε, πὼς καὶ ᾽κεῖνος ἀγνάντευε ἀμέριμνος τὸ πέ- λαγος καὶ λίγο λίγο τὴ ζύγωνε. "Οταν πλησίασε, στάθηκε καὶ τὴν κοίταςὲ ἁτι- νῶς. Βρισκόταν μπροστὰ στὴν ἐνσώματη ὁ- µορφιά. Τὴ θαύμαζε, ὡς ὁ Φειδίας τὴ δορύ- φορη ᾿Αθηνᾶ του, μέχρι τὴν ὥρα ποὺ κί- νησε γιὰ τὸ γυρισμό της στὴν Πόλη τῶν ἑλληνικῶν ἐλπίδων. Τὰ πυρρὰ μάτια της καὶ οἱ κρυφοὶ κυματισμοὶ τῶν διαλογισμῶν της, ὅπως ἕρρυθμα ἐκδηλώνονταν μὲ τὶς κυκλικὲς κινήσεις τῶν γαλανόχροων ὁ- φθαλμῶν της, ὁ βαθύς, ἀλλὰ εὐγενὴς πόνος τῆς προσμονῆς, ἡ ἑλληνόπρεπη ἐνδυμασία καὶ ἁπλότητα τῆς κίνησης τὸν ἔκαμαν νὰ παρακολουθεῖ τὴν κόρην, ὥς τὴν ὥρα ποὺ χάθηκε μέσα στὸ πλῆθος. ᾿Απὸ ἐκείνην τὴν ὥρα ὁ Παλαμίδης γη- τεύτηκε ἀπὸ τὴν πανώρια θωριὰ καὶ τὴν ὁ- ρατὴ ἀπὸ τὶς κινήσεις της σοφία καὶ εὐγέ- νεια τῆς κόρης. Κάθε δειλινὸ ἔπαιρνε ἐκεῖ- νος τὴ θέση της καὶ ἀγνάντευε κι᾿ αὐτὸς τὸ Βόσπορο, ἐλπίζοντας, πὼς ἴσως νὰ ἕαναρ- χόταν ἐκείνη ἡ κόρη στὸν ἴδιο τόπο, γιὰ νὰ συνεχίσει τοὺς ρεμβασμούς της. ἾΑν μάθαινε, ποιὰ ἦταν ἐτούτη ἡ πανώ- ρια κόρη, πολὺ θἄθελε νὰ τὴν ἔπαιρνε στὴν Πελοπόννησο καὶ νὰ τὴ δώσει γυναῖκα στὸ γιό του, τὸ Ρήγα Παλαμίδη. Τὄχε πάρει γιὰ καλὰ ἀπόφαση ὁ Παλαμίδης. Ετσι κάθε δειλινὸ καρτέραε τὴν κόρη ἐκεῖ κοντὰ Ν. ΚΕΧΑΓΙΑΣ-ΝΑΙΘΩΝΑΣ ᾿Αλάστρα ᾿Ανδρονίκη στὸν προκύμιο βράχο. Καὶ ἡ κόρη δὲν ἄρ- γησε νὰ φανεῖ. ᾿Επιδέξια ὁ ἔμπειρος Πα- λαμίδης ἀνέβηκε ἀπὸ τὴν παλιὰ κλίμακα ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πολύκοσμη καὶ πολύβουη ὁδὸ τῶν Θριάμβων καὶ χάθηκε μέσα στὸ πλῆθος. Τώρα ἦταν βέβαιος, πὼς θὰ μπορέ- σει νὰ φτάσει ὡς τὸ σπίτι τῆς κόρης καὶ νὰ μάθει τὴν γενιά της, νὰ δεῖ ἀπὸ κοντὰ τὸν κύρη της καὶ νὰ πληροφορηθεῖ γιὰ τὶς ἀρ- χὲς καὶ τὶς ἰδέες τοῦ στενοῦ περιβάλλοντός της. ᾿Αλλά λίγο ἀκόμα καὶ θὰ σωριάζονταν κατὰ γῆς, ἀνήμπορος νὰ συγκρατήσει τὴν γοργὴ ἀντιστροφὴ τῶν συναισθημάτων του. Μὲ τὴν εἴσοδό του στὸ σπίτι τῆς κό- ρης τἄχασε, γιατὶ ἐκεῖ βρῆκε φίλους τοῦ Δεληγιάννη καὶ τοῦ Λόντου νὰ συνομιλοῦν μὲ τὴν κόρη. Νὰ πάρει ἡ εὐχή, μὲ πρόλαβαν ἄλ- λοι, συλλογίστηκε. "Ανθρωπος, ὅμως, μὲ πολλὴ σύνεση ὁ Παλαμίδης προσποιήθηκε πὼς ζητοῦσε τὸν ἀντιπρόσωπο τοῦ Σωτηράκη, ποὺ βρίσκο- νταν τὴν ὥρα ἐκείνη στὴν Πόλη μὲ εἰδικὴ ἀποστολή. Ζήτησε συγγνώμη καὶ ἔκαμε νὰ φύγει, μὰ δὲν τὸ πρόφτασε. Αὐθόρμητα καὶ ἐπιτακτικὰ ἡ πανώρια κόρη τοῦ λέει: Πρόσεχε, Παλαμίδη! Σήµερα σὲ ᾱ- ναζήτησα ἐκεῖ ποὺ οἱ ἕλληνες ἀγναντεύουν τὸ πέλαγο καὶ περιμένουν τὶς ἐλπίδες τους νὰ κινήσουν τὸ χορὸ στὴν πύλη τοῦ Ῥωμα- νοῦ καὶ στ᾿ ὀρθρινὸ νὰ βεβαιώσουν τὴ συ- νέχεια τῆς λειτουργίας τοῦ ἑλληνικοῦ στὴν ᾿Αγιὰ Σοφιά, ὅμως δὲν ήρθες καὶ ἄρχισα νὰ ὀἀνησυχῶ, μὴν τύχει καὶ δὲν προλάβω, νὰ ξαναδῶ τὸν Παλαμίδη, ποὺ κρύβεις µέ- σα σου καὶ τὴν "Ἑλλάδα ποὺ θρονιάζεις καὶ λειτουργεῖς μέσ᾿ στὴ ψυχή σου. Τώρα ξέρω, πώς, ὅπου νᾶναι, ἡ ἐλπίδα θὰ φανεῖ καὶ τὸ ἑλληνικὸ θὰ ἐπιστρέψει στὴ Βυζα- ντινἠ κοιτίδα του λεύτερο πάλι νὰ δασκα- λεύει τὴ φρικτὴ ᾿Ασία. Θωρῶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα νὰ στήνει πνευματικοὺς πυλῶνες στὴν ᾿Ασία καὶ ἐκεῖ νὰ ἀδελφώνει τοὺς λαούς, ὅλους τοὺς λαούς, λευκοὺς καὶ µε- λαψοὺς καὶ πυρρόχροους καὶ ἀπὸ τὸ Βό- σπορο τὰ πλοῖα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς συνα-