412 ) Σελίδες διαλόγου χὸς ιπαρὸν «καὶ ἀτέλεκυτο μέλλον, μιὰ ἀτόρμονη ὀδύσσεια τοῦ νοῦ σὲ χώρους ἀπάτητους, ἑἕλληννκὸ σημαίνει πρὸ παντὸς τὸ δέον γενέσθαι καὶ ποτὲ τὸ ἁπλὸ γεγονέναι. Κι ἔπειτα, γιὰ ποιὰ «δημοτική» μιλᾶμε; Μήπως ἡ γλῶσσα τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ οἱουδήποτε ἄλλου κειμένου ποὺ διεισδύει οτὸ χῶρο τῶν οὐσιῶν καὶ ἰδεῶν μιλιέται, εἶναι δυνατὸν νὰ μιληθῆ, ἀπὸ τὸν «δῆμο»; Καὶ τί εἶν ̓ αὐτὸς ὁ «δῆμος», ἀλήθεια;... Ἐνπανερχόμαστνε στὸ προηγούμενο σημεῖο καὶ διευκρινίζουμε, ὅτι ἡ γλῶσσα μας δὼν εἶναι οὔτε «δημοτική» οὔτε «καθαρεύουσα» --- ἂς μὴν εἴμαστε δέσμιοι λέξεων. ποὺ δὲν ἔχουν οὐσιαστικό, ἀλλ ̓ ἁπλῶς τυπικὸ περιεχόμενο, ποὺ εἶναι λέξεις --- «κλισὲ» καὶ σκλαθώνουν τὴ σκέψη, νοθεύουν τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀλήθεια, γενικὰ ταϊλαπτωροῦν ἄσκοπα τὶς συνειδήσεις, ὅπως οἱ ἀνάλογες πολιτικὲς λέξεις-- «κλισέ». Ἡ γλῶσσα μας, εἶναι ἡ προσωπικὴ τοῦ καθενὸς ἀπὸ μᾶς γλῶσσα, ἀποτέλεσμα ἐλεύθερο τῆς ζωῆς καὶ τῆς μορφώσεώς μας, τοῦ φυσικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι καὶ τοῦ φυσικοῦ τρόπου αἰσθάνεσθαι τοῦ καθενός. ἀπὸ μᾶς. Γιαυτὸ καὶ οἱ ὅροι της, οἱ ἔννοιός τους καὶ οἱ ἰδόες τους εἷναι αααὶ ἀρχαιοελληνικὰ καὶ σύγχρονα; καὶ ἴσως --- μακάρι! --- καὶ μελλοντικά. Χωρὶς τοῦτο φυσικὰ νὰ οη]ιαίνη καθόλου ὅτι εἴμαστε καὶ ἐναντίον τῆς γνώσεως τῆς «καθαρεύουσας», τῆς γλώσσας δηλαδὴ στὴν ὁποία ἔχουν γρακρῆ σημαντικὰ κείμενα καὶ πρέπει νὰ ὁιαθάζωνται μόνο στὸ πιοωτότυπιο καὶ ποτὲ σὲ μεταφράσεις, Πολὺ περισσότερο, δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε καὶ ἐναντίον τῆς γνώσεως τῆς ἀρχαιοελληνικῆς... Αλλο ἡ γλῶσσα ἡ δικά μας, ποὺ ἐμεῖς γράφουμε, κι ἄλλο ἡ γλῶσσα τῶν ἄλλων, ἐκείνων ποὺ πρέπει νὰ τοὺς διαθάζουμε,. Ἕτερον ἑκάτερον, ὅπως θὰ λέγαμε καὶ οτὴν «καθαρεύουσας. Τελειώνοντας, θὰ θέλαμε νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι ἕνας διάλογος κι ἂν ἀκόμη ικκαπαλήγη σὲ διαφωνία, συμμθάλλει στὸ ξεκαθάρισμια τῶν ἀπόψεων καὶ στὴ συνειδητοποίηση ἐννοιῶν καὶ ἰδεῶν καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρές, πιοᾶγμα σηηιαντικώτειρο Ίσως καὶ ἀπὸ τὴ σύμπτωση ἀπόψεων. Ζητοῦμε συνέχιση. ἐκ μέρους τῶν ἐπιστολογράφων τας, τῆς κριτικῆς τοῦ ἐλέγχου τοῦ «Λαυλοῦ». “Ὅπως ἔχουμε ξαναπεῖ, τὴν ἀλήθεια καὶ μόνο ζητοῦμε, ἐμεῖς μαζ μ ̓ ὅσους ἄλλους ἐνδιαφέροντα; γι’ αὐτήν. Ὑπηρετώντας τὸν διάλογο ὑπηρετοῦμε τὴν ἑλληνικότητα στὴν πιὸ ιαὐθεντική, τὴν πιὸ τέλεια μορφή τῆς, κάνουπεπράξη τὴν Ἑλλάδα μέσα στὸν ἄθλιο κόσμο μας... Δημήτρης |. Λάμπρου Π «ΔΑΥΛΟΣ» ΚΑΙ «ΔΑΥΛΙΣΜΟΣ» Ὁ κ. Θεοφάνης Βῶκος, Περιστάσεως 7, ̓Αθήνα, Τ.Τ, 455, μᾶς ἀπέστειλε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή :