ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Μέγα τὸ τοῦ Φθόνου κράτος Θὰ φανῆ ὡς παρακεκινδυνευμένο, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ τὸ ποῦμε: Κύρια πηγὴ τοῦ σύγχρονου πολιτικοῦ ἀλλὰ καὶ γενικώτερα ἱστορικοῦ γίγνεσθαι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ «ὑποχθόνια» λεγόμενα συναισθήματα, ὁ φθόνος. Δὲν ὑπάρχει, φρονῶ, καμμιᾶ ἐκδήλωση τῆς ἀτομικῆς καὶ ὁμαδικῆς ζωῆς, ποὺ νὰ μὴν ἀπορρέη ἀπ ̓ αὐτόν. Βλέπω «ἰδεολογίες» κυρίαρχες, ντυμένες μὲ τὸν ἀξιοσέβαστο μανδύα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, πού, ἂν τὶς ξεγυμνώσης, θὰ δῆς ἀπὸ μέσα τὸ εἰδεχθὲς πρόσωπο τοῦ στείρου μίσους τοῦ ἀνάξιου καὶ Ἄποδεοῦς πρὸς τὸν ἄξιο ἄνθρωπο. Βλέπω πολιτικὲς διακηρύξεις καὶ πολιτικὰ προγράμματα διατυπωμένα μὲ μιὰ φρασεολογία ποὺ ἀπευθύνεται στοὺς «μὴ προνομιούχους» καὶ τοὺς τάξει τὴν βελτίωση τῆς μοίρας τους, ποὺ στὴν πραγματικότητα ᾱποτελοῦν ἁπλὸ γαργάλισμα τῶν συμπλεγμάτων μειονεξίας τῶν ἁποτυχημένων ἐναντίον τῶν δημιουργικῶν ἀνθρώπων. Βλέπω τὴν ἀναγωγὴ ἰδεολογικῶν ἀρχῶν, ὅπως ἐκείνη τῆς «ἰσότητας», σὲ θεοὺς τῆς ἐποχῆς μας καὶ σὲ πεμπτουσία τῆς ᾱντιλήψεως περὶ δικαιοσύνης τοῦ σύγχρονου ἄτόμου, ποὺ ἁπλῶς νομιμοποιοῦν θεωρητικὰ τὴν ἅθλια δίψα τοῦ ἄχρηστου ἀνθρώπου νὰ μειώση καὶ ἐξουδετερώση τὸν προικισμένο ἀπὸ τὴ φύση συνάνθρωπό του. Βλέπω τὴν ἔνταξη διαφόρων «ἰδεολόγων» στοὺς διάφορους «ἀγῶνες» γιὰ εὐγενικοὺς κοινωνικοὺς ἢ ἄλλους στόχους, «ἰδεολόγων» ποὺ κάτω ἀπὸ τὶς «ἀρχές» τους καὶ τοὺς φιλάνθρωπους «ὁραματι- σμούς» τους καλύπτουν ἁπλῶς μὲ δηθεν πολιτικὀ μασκάρεμα τὰ βάρβαρα καθαρῶς προσωπικά τους πάθη κατὰ προσώπων, θεσμῶν ἢ καταστάσεων. Βλέπω ἀνθρώπους ἐκλεκτοὺς καὶ ἄριστους νὰ γίνωνται στόχοι μιᾶς ἐξοντωτικῆς διαβολῆς ἐναντίον τους καὶ ἑνὸς ἐκμηδενισμοῦ καὶ ἀχρηστεύσεως τῆς δημιουργικῆς τους ἱκανότητας ἀπὸ ἀνθρώπους ἢ ὁμάδες ποὺ μόνο κίνητρό τους ἔχουν τὴ βαθειά, βασανιστικὴ καὶ ἀνομολόγητη συναίσθησή τους ὅτι εἶναι κατώτεροι ἐκείνου τὸν ὁποῖο καταδιώκουν καὶ ἐκμηδενίζουν. Βλέπω προσπάθειες γιὰ ἔργα μεγάλα καὶ θαυμαστά, εὐεργετικὰ γιὰ τὶς ὁμάδες καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, ἔργα πολιτισμοῦ, ἔργα πνεύματος, ἔργα δημόσιας οἰκονομίας, ἔργα ἐπιστήμης, νὰ καταπνίγωνται καὶ διακόπτωνται ἐν τῇ γενέσει τους ἢ νὰ ἀποσιωπῶνται καὶ ἀπορρίπτωνται στὸ σκότος, τὴν ἐγκατάλειψη καὶ τὴ λήθη ὅταν ὁλοκληρωθοῦν, ᾱπὀ ἄτομα καὶ ὁμάδες ποὺ διαπράττουν ἐν ψυχρῷ τὰ ἐγκλήματα αὐτὰ κατὰ τῆς προόδου καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, ἁπλῶς καὶ μόνο διότι δὲν εἰναι αὐτοὶ ἱκανοὶ νὰ πράξουν κάτι ἵσάξιο. Ὡς συνελόντι εἰπεῖν, βλέπω, φίλε ἀναγνώστη, ἕνα ἀπέραντο Κρᾶτος τοῦ Φθόνου νὰ βασιλεύη ἀπ ̓ ᾱκρου εἰς ἄκρον τῆς γῆς μεταξὺ ἀτόμου καὶ ἀτόμου, μεταξὺ ὁμάδας καὶ ὁμάδας, μεταξὺ ἔργου καὶ ἔργου, μεταξὺ παντὸς καὶ παντός, μεταξὺ πάντων καὶ πάντων. Βλέπω ἕναν «παμφθονισμὀ» παντοδύναμμο, ποὺ κατατυρρανεῖ ὄχι μόνο τὴν ἐποχή