ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Μέγα τὸ τοῦ Φθόνου κράτος Θὰ φανῆ ὡς παρακεκινδυνευμέ- νο, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ τὸ ποῦμε: Κύ- ρια πηγὴ τοῦ σύγχρονου πολιτικοῦ ἀλλὰ καὶ γενικώτερα ἱστορικοῦ γί- γνεσθαι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ «ὑποχθό- νια» λεγόμενα συναισθήματα, ὁ φθό- νος. Δὲν ὑπάρχει, φρονῶ, καμμιᾶ ἐκδήλωση τῆς ἀτομικῆς καὶ ὁμαδι- κῆς ζωῆς, ποὺ νὰ μὴν ἀπορρέη ἀπ᾽ αὐτόν. Βλέπω «ἰδεολογίες» κυρίαρ- χες, ντυµένες μὲ τὸν ἀξιοσέβαστο μανδύα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύ- νης, πού, ἂν τὶς ξεγυμνώσης, θὰ δῆς ἀπὸ µέσα τὸ εἰδεχθὲς πρόσωπο τοῦ στείρου µίσους τοῦ ἀνάξιου καὶ Ἄ- ποδεοῦς πρὸς τὸν ἄξιο ἄνθρωπο. Βλέπω πολιτικὲς διακηρύξεις καὶ πολιτικὰ προγράµµατα διατυπωµένα μὲ μιὰ φρασεολογία ποὺ ἀπευθύνε- ται στοὺς «μὴ προνομιούχους» καὶ τοὺς τάξει τὴν βελτίωση τῆς μοίρας τους, ποὺ στὴν πραγματικότητα ᾱ- ποτελοῦν ἁπλὸ γαργάλισµα τῶν συ- μπλεγμάτων µειονεξίας τῶν ἁποτυ- χηµένων ἐναντίον τῶν δημιουργι- κῶν ἀνθρώπων. Βλέπω τὴν ἀναγωγὴ ἰδεολογικῶν ἀρχῶν, ὅπως ἐκείνη τῆς «ἰσότητας», σὲ θεοὺς τῆς ἐπο- χῆς µας καὶ σὲ πεμπτουσία τῆς ᾱ- ντιλήψεως περὶ δικαιοσύνης τοῦ σύγχρονου ἄτόμου, ποὺ ἁπλῶς νο- μιμοποιοῦν θεωρητικὰ τὴν ἅθλια δίψα τοῦ ἄχρηστου ἀνθρώπου νὰ µειώση καὶ ἐξουδετερώση τὸν προικισµένο ἀπὸ τὴ φύση συνάν- θρωπό του. Βλέπω τὴν ἔνταξη διαφό- ρων «ἰδεολόγων» στοὺς διάφορους «ἀγῶνες» γιὰ εὐγενικοὺς κοινωνι- κοὺς ἢ ἄλλους στόχους, «ἰδεολό- γων» ποὺ κάτω ἀπὸ τὶς «ἀρχές» τους καὶ τοὺς φιλάνθρωπους «ὁραματι- σμούς» τους καλύπτουν ἁπλῶς μὲ δη- θεν πολιτικὀ μασκάρεμα τὰ βάρβα- ρα καθαρῶς προσωπικά τους πάθη κατὰ προσώπων, θεσμῶν ἢ καταστά- σεων. Βλέπω ἀνθρώπους ἐκλεκτοὺς καὶ ἄριστους νὰ γίνωνται στόχοι μιᾶς ἐξοντωτικῆς διαβολῆς ἐνα- ντίον τους καὶ ἑνὸς ἐκμηδενισμοῦ καὶ ἀχρηστεύσεως τῆς δημιουργι- κῆς τους ἱκανότητας ἀπὸ ἀνθρώ- πους ἢ ὁμάδες ποὺ µόνο κίνητρό τους ἔχουν τὴ βαθειά, βασανιστικὴ καὶ ἀνομολόγητη συναίσθησή τους ὅτι εἶναι κατώτεροι ἐκείνου τὸν ὁ- ποῖο καταδιώκουν καὶ ἐκμηδενί- ζουν. Βλέπω προσπάθειες γιὰ ἔργα μεγάλα καὶ θαυμαστά, εὐεργετικὰ γιὰ τὶς ὁμάδες καὶ τὴν ἀνθρωπότη- τα, ἔργα πολιτισμοῦ, ἔργα πνεύµα- τος, ἔργα δηµόσιας οἰκονομίας, ἔρ- γα ἐπιστήμης, νὰ καταπνίγωνται καὶ διακόπτωνται ἐν τῇ γενέσει τους ἢ νὰ ἀποσιωπῶνται καὶ ἀπορρίπτω- νται στὸ σκότος, τὴν ἐγκατάλειψη καὶ τὴ λήθη ὅταν ὁλοκληρωθοῦν, ᾱ- πὀ ἄτομα καὶ ὁμάδες ποὺ διαπράτ- τουν ἐν ψυχρῷ τὰ ἐγκλήματα αὐτὰ κατὰ τῆς προόδου καὶ τοῦ πολιτι- σμοῦ, ἁπλῶς καὶ µόνο διότι δὲν εἰ- ναι αὐτοὶ ἱκανοὶ νὰ πράξουν κάτι ἵ- σάξιο. Ὡς συνελόντι εἰπεῖν, βλέπω, φί- λε ἀναγνώστη, ἕνα ἀπέραντο Κρᾶ- τος τοῦ Φθόνου νὰ βασιλεύη ἀπ᾽ ᾱ- κρου εἰς ἄκρον τῆς γῆς μεταξὺ ἀτό- µου καὶ ἀτόμου, μεταξὺ ὁμάδας καὶ ὁμάδας, μεταξὺ ἔργου καὶ ἔργου, μεταξὺ παντὸς καὶ παντός, μεταξὺ πάντων καὶ πάντων. Βλέπω ἕναν «παμφθονισμὀ» παντοδύναμµο, ποὺ κατατυρρανεῖ ὄχι µόνο τὴν ἐποχή