Ἢ ̓Επιστήμη θὰ ἐξαγνίση τὴν ̓Εέ-ουσία; 4251 τῶν ἠθικῶν συστημάτων. 'Ο ἄνθρωπος τοῦ συσσωρευμένου πλήθους καὶ τῆς ἀλόγιστης κατανάλωσης ἔχασε τοὺς ἀνώτερους χαρακτῆρες καὶ τὶς ἰδιότητες ποὺ τὸν διαφοροποιοῦν καὶ τὸν ἀναδεικνύουν ὡς ὑπέρτατη ἐλεύθερη ὕπαρξη μὲ αὐτογνωσία. "Εγινε ἀσήμαντο ζῶο τῆς ἀγέλης, τὴν ὁποία ὁδήγησαν στὸν ὄλεθρο τῶν συγκρούσεων βάρβαροι καὶ παρανοϊκοὶ ἡγέτες. Ἢ ἐποχὴ τῆς βιομηχανικῆς κοινωνίας γέννησε δύο πολιτικοκοινωνικὰ συστήματα: τὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ καὶ τὸν μαρξιστικὸ σοσιαλισμό, τὰ ὁποῖα ἔχουν κοινὰ γνωρίσματα τὸν γιγαντισμὸ τῆς κρατικῆς ἐξουσίας καὶ τὴν ἀπάλειψη τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας. Ὃ μαζάνθρωπος τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἀναζητεῖ τὸν δημαγωγὸ καὶ αὐταρχικὸ ἐξουσιαστή, στὸν ὁποῖο ὄχι μόνο ὑποτάσσεται, ἀλλὰ συναισθανόμενος τὴν ψυχική του ἀδυναμία τὸν θεοποιεῖ καὶ τὸν λατρεύει ὡς τὴν μοναδικὴ αὐθεντία ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶ- μως οἱ Βουλές, οἱ κυβερνη(ρ «πλειοψηφίες» (μὲ τὸ οὐ 607 τῶν ψήφων: π.χ. Τουρκία), τὰ Ψευδεπίγραφα συντάγματα στᾶ μέτρα τοῦ ἑκάστοτε ἰσχυροῦ καὶ τὰ διοικητικὰ συμβούλια τῶν νομικῶν προσώπων τί θὰ γίνουν, ̓Ας ἀρχίσουμε ἀπὸ τὴ Βουλή, ὅπου οἱ 300 συμμετέχοντες στὴν ἐξουσία «τὰ δέρουν ὅλα», εἶναι παντογνῶστες: Θρησκεία, παιδεία, ἄμυνα, οἰκονομικά, ἐξωτερικὴ πολιτική, ὑγεία, πρύνοια, ἀθλητισμό, ἐκτρώσεις, ναρκωτικά, νέα γενιά, παλιὰ γενιά, δημόσια ἔργα, κρατικὲς ἐπιχειρήσεις, ἄεροπορικὲς καὶ χερσαῖες μεταφορές, ηλεκτρονικά, πληροφορική, πιβηβρεΠιεηί, ΠΙΑΓΚΕΙΙΠΡ, γλῶσσα, προέλευση τῶν "Ελλήνων, ἀνθρωπολογία, ἱστορία, πόλεμο τῶν ἄστρων, ἀπύραυλη Βαλκανικὴ κ.λπ. Λοιπόν, στὴν μεταἐμμεσο-δημοκρατικὴ φάση δὲν θὰ τὰ ξέρουν ὅλα! Ἴσως θὰ ξέρουν κάτι, ἐκεῖ ποὺ θὰ εἶναι εἰδήμονες, ἂν εἶναι. Ὅλα τὰ ἄλλα θὰ τὰ διαχειρίζονται οἱ κατὰ ἐξειδικευμένους τομεῖς κατάλ- Ἢ ἀδικία τῆς ἰσότητας ̓'Ὑπάρχει διαδεδομένη ἡ ἄποψη ὅτι, ἄν ἡ ἰσότητα περιορίζη τὴν δημιουρχικὴ ἔφεση τοῦ ἐπιχειρηματία --μιᾶ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀπολαύση ὅλους τοὺς καρποὺς τοῦ μόχθου του---, τουλάχιστον στηρίζει τοὺς ἀδύναμους καὶ ἐξαλείφει τὶς ἀδικίες. Τοῦτο δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα. Ὄχι μόνο δὲν ἀποβαίνει ὑπὲρ τῶν ἀδυνάμων καὶ τῶν μή εὑρηματικῶν ἡ ἰσότητα, ἀποβαίνει εἰς βάρος των, μακροπροθέσμως. Θὰ ἐξηγήσω ἀμέσως γιατί. Στὴν κοινωνία ποὺ ἐνθαρρύνει τοὺς ἱκανοὺς καὶ τοὺς εὑρηματικοὺς νὰ δημιουργοῦν καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τοὺς καρποὺς τοῦ μόχθου των, παράγεται ἔργο οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ ποὺ εἰσφέρει στὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν τῶν ᾱδυνάμων καὶ τῶν μὴ εὑρηματικῶν. Ποῖος θέλει νὰ στείλη τὸ παιδί του σὲ μέτριο σχολεῖο, Ποῖος ἐμπιστεύεται τὴν ἄρρωστη μάνα του σὲ ἄσημο γιατρό; Ποῖος τοποθετεῖ τὶς οἰκονομίες του σὲ ἀναποτελεσματικὴ ἐπιχείρηση; Ποῖος τολμᾶ νὰ ταξειδέψη μὲ ἀδοκίμαστο πιλότο; Ὅταν κάποιος γίνεται καλὸς δάσκαλος, γιατρός, πιλότος ἤ ἐπιχειρηματίας, ὁ κοινὸς πολίτης ἔχει αὐξημένες πιθανότητες ---στι