Ἢ ᾿Επιστήμη θὰ ἐξαγνίση τὴν ᾿Εέ-ουσία; τῶν ἠθικῶν συστηµάτων. 'Ο ἄνθρω- πος τοῦ συσσωρευµένου πλήθους καὶ τῆς ἀλόγιστης κατανάλωσης ἔχασε τοὺς ἀνώτερους χαρακτῆρες καὶ τὶς ἰδιότητες ποὺ τὸν διαφοροποιοῦν καὶ τὸν ἀναδεικνύουν ὡς ὑπέρτατη ἐλεύ- θερη ὕπαρξη μὲ αὐτογνωσία. "Εγινε ἀσήμαντο ζῶο τῆς ἀγέλης, τὴν ὁποία ὁδήγησαν στὸν ὄλεθρο τῶν συγκρού- σεων βάρβαροι καὶ παρανοϊκοὶ ἡγέ- τες. Ἢ ἐποχὴ τῆς βιομηχανικῆς κοι- νωνίας γέννησε δύο πολιτικοκοινω- νικὰ συστήµατα: τὸν ἐθνικοσοσιαλι- σμὸ καὶ τὸν μαρξιστικὸ σοσιαλισμό, τὰ ὁποῖα ἔχουν κοινὰ γνωρίσματα τὸν γιγαντισμὸ τῆς κρατικῆς ἐξου- σίας καὶ τὴν ἀπάλειψη τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας. Ὃ μαζάνθρωπος τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἀναζητεῖ τὸν δημαγωγὸ καὶ αὐταρχι- κὸ ἐξουσιαστή, στὸν ὁποῖο ὄχι μόνο ὑποτάσσεται, ἀλλὰ συναισθανόμενος τὴν ψυχική του ἀδυναμία τὸν θεο- ποιεῖ καὶ τὸν λατρεύει ὡς τὴν μονα- δικὴ αὐθεντία ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶ- 4251 µως οἱ Βουλές, οἱ κυβερνη- (ρ «πλειοψηφίες» (μὲ τὸ οὐ 607 τῶν ψήφων: π.χ. Τουρ- κία), τὰ Ψευδεπίγραφα συντάγματα στᾶ µέτρα τοῦ ἑκάστοτε ἰσχυροῦ καὶ τὰ διοικητικὰ συμβούλια τῶν νοµι- κῶν προσώπων τί θὰ γίνουν, ᾿Ας ἀρ- χίσουµε ἀπὸ τὴ Βουλή, ὅπου οἱ 300 συμμετέχοντες στὴν ἐξουσία «τὰ δέ- ρουν ὅλα», εἶναι παντογνῶστες: Θρησκεία, παιδεία, ἄμυνα, οἰκονομι- κά, ἐξωτερικὴ πολιτική, ὑγεία, πρύ- νοια, ἀθλητισμό, ἐκτρώσεις, ναρκω- τικά, νέα γενιά, παλιὰ γενιά, δημόσια ἔργα, κρατικὲς ἐπιχειρήσεις, ἄερο- πορικὲς καὶ χερσαῖες µεταφορές, η- λεκτρονικά, πληροφορική, πιβηβρε- Πιεηί, ΠΙΑΓΚΕΙΙΠΡ, γλῶσσα, προέλευση τῶν "Ελλήνων, ἀνθρωπολογία, ἱστο- ρία, πόλεμο τῶν ἄστρων, ἀπύραυλη Βαλκανικὴ κ.λπ. Λοιπόν, στὴν µετα- ἐμμεσο-δημοκρατικὴ φάση δὲν θὰ τὰ ξέρουν ὅλα! Ἴσως θὰ ξέρουν κάτι, ἐ- κεῖ ποὺ θὰ εἶναι εἰδήμονες, ἂν εἶναι. Ὅλα τὰ ἄλλα θὰ τὰ διαχειρίζονται οἱ κατὰ ἐξειδικευμένους τομεῖς κατάλ- Ἢ ἀδικία τῆς ἰσότητας ᾿'Ὑπάρχει διαδεδομένη ἡ ἄποψη ὅτι, ἄν ἡ ἰσότητα περιορίζη τὴν δηµιουρχι- κὴ ἔφεση τοῦ ἐπιχειρηματία --μιᾶ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀπολαύση ὅλους τοὺς καρ- ποὺς τοῦ μόχθου του---, τουλάχιστον στηρίζει τοὺς ἀδύναμους καὶ ἐξαλείφει τὶς ἀδικίες. Τοῦτο δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα. Ὄχι µόνο δὲν ἀπο- βαίνει ὑπὲρ τῶν ἀδυνάμων καὶ τῶν μή εὑρηματικῶν ἡ ἰσότητα, ἀποβαίνει εἰς βά- ρος των, µακροπροθέσµως. Θὰ ἐξηγήσω ἀμέσως γιατί. Στὴν κοινωνία ποὺ ἐνθαρρύνει τοὺς ἱκανοὺς καὶ τοὺς εὑρηματικοὺς νὰ δη- μιουργοῦν καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τοὺς καρποὺς τοῦ μόχθου των, παράγεται ἔργο οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ ποὺ εἰσφέρει στὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν τῶν ᾱ- δυνάµων καὶ τῶν μὴ εὑρηματικῶν. Ποῖος θέλει νὰ στείλη τὸ παιδί του σὲ µέτριο σχολεῖο, Ποῖος ἐμπιστεύεται τὴν ἄρρωστη μάνα του σὲ ἄσημο γιατρό; Ποῖος τοποθετεῖ τὶς οἰκονομίες του σὲ ἀναποτελεσματικὴ ἐπιχείρηση; Ποῖος τολμᾶ νὰ ταξειδέψη μὲ ἀδοκίμαστο πιλότο; Ὅταν κάποιος γίνεται καλὸς δάσκαλος, για- τρός, πιλότος ἤ ἐπιχειρηματίας, ὁ κοινὸς πολίτης ἔχει αὐξημένες πιθανότητες ---στι