ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ια ΝΞ παν Τὰ «πνευματικὰ σωματεῖα» καὶ τὸ Πνεῦμα Κύριε διευθυντά, Ὃ πολὺς Μοντεσκιὲ κατάφερε ὄχι μόνο νὰ ἐπινοήσει ἀστικὰ πολιτειακὰ καθεστῶτα «τοῦ τυπογραφείου», ὅπου συντάγματα, θε- σμοί, διαδικασίες παράγονται καὶ ἀναπαρά- γονται μὲ τὸ καρμπὸν στὰ χέρια τοῦ κάθε ἐνδιαφερομένου «σωτῆρα» στὰ πλαίσια τῆς «δημοκρατίας» ποὺ ξέρουμε στὶς μέρες μας, ἀλλὰ δευτερογενῶς πέρασε τὸ παραπάνω πνεῦμα καὶ στὰ κάθε λογῆς σωματεῖα. ἼΕ- τσι εἴμαστε μάρτυρες ἱδρύσεως ἀπειρίας σωματείων γιὰ τὸν παραμικρὸ λόγο: σωμα- τείων γραμμάτων καὶ τεχνῶν μέχρι συνδι- καλιστικῶν, πολιτιστικῶν, ποδοσφαιρικῶν, ἐξωραϊστικῶν, εὐρωπαϊκῆς ἕνωσης, ἀπυ- ραύλου μεγαλονήσου, καθὼς καὶ γιὰ τὴν ἀ- νέγερση τοῦ αὐθαιρέτου ἱεροῦ ναοῦ ὁσίας Πουλχερίας τῆς συνοικίας Παπαδιανῶν Ξηροποτάμου. Συνταιριάζοντας, λοιπόν, τὸν Μοντε- σκιὲ μὲ τὸν Μακιαβέλλι ἱδρύεται δημοκρα- τικὰ τὸ σωματεῖο γιὰ τὸν κοινωφελῆ σκοπὸ καὶ «ἀπὸ χέρι» (περιέχεται αὐτὸ στὸ κατα- στατικὸ-σύνταγμα) ἐγκαθίσταται μακρό- βιος καὶ ἑνίοτε ἰσόβιος ἐξουσία τοῦ ἐπινοή- σαντος τὸ σωματεῖο μὲ σφραγῖδα, διεύθυν- ση καὶ ὑπογραφὴ συμφώνως τῷ νόμῳ. Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα γιὰ τὴν Ίδρυση οὐχὶ τοῦ καθιδρύματος, ἀλλὰ τοῦ προσωπικοῦ μαγαζιοῦ τοῦ φιλοπάτρι- δος Προέδρου, διορισμένου ἀπὸ τὸ Πρω- τοδικεῖο, ὡς ὁ νόμος προβλέπει, ἄνευ ἐ- κλογῶν στὴν ἀρχὴ καὶ μὲ ἐκλογὲς (στημέ- νες) ἐν συνεχεία πρὸς ὄφελος ἑαυτοῦ καὶ φίλων. Αὐτὰ τὰ γράφω ἐξ αἰτίας τετρασέλιδης ἐπιστολῆς ποὺ κυκλοφόρησε σὲ ἑκατοντά- δες ἀντιτύπων ἀπὸ τὴ χώρα τοῦ Μαντείου τῶν Δελφῶν, ὅπου διεκτραγωδεῖται, ἄνευ χρησμῶν, τὸ χρονικὸ ἐκλογῆς καὶ μὴ ἐ- κλογῆς μελῶν διοικητικοῦ συμβουλίου πνευματικοῦ σωματείου, καθὼς καὶ οἱ ἵ- ντριγκες ποὺ ἀκολουθήθηκαν ἐν προκειµέ- νω, γιὰ νὰ «γυαλιστεῦ) καλὰ ὁ θῶκος τῆς ἐ- ξουσίας τῶν ἡμετέρων καὶ τῶν ἡμετέρων ἐξ ἡμετέρων ἔἐσαεί. Δὲν ἀμφισβητεῖται ὅτι ὑπάρχουν καὶ σωματεῖα ποὺ εἶναι ἀθῶα παντὸς ἔξουσια- στικοῦ αἵματος. Ὅμως αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐ- ξαΐρεση προσωρινοῦ χαρακτῆρος, μιᾶς καὶ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ εἰσχωρήσει τὸ µικρό- βιο τοῦ ἰδιοτελοῦς σκοποῦ, τῆς ἀγυρτείας καὶ τοῦ ἀχαλίνωτου συμφέροντος, ποὺ φθά- νει μέχρι ἐγκλήματος (καὶ εἶναι περιττὸ νὰ ἀναφέρω τὸ πολὺ εὔγλωττο γνωστὸ τοῖς πᾶ- σιν παράδειγµα «προοδευτικοῦ» ἀθηναϊκοῦ λογοτεχνικοῦ σωματείου). “Ὅμως τὸ σωµα- τεῖο ἐκφράζει μωροφιλοδοξίες, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο. "Ας ὄψεται ὁ Μοντε- σκιὲ καὶ ἡ ψευδεπίγραφη ἔμμεση ἀντιπρο- σωπευτικὴ δημοκρατία ποὺ ἐπινόησε, γιὰ νὰ θεμελιώσει θεωρητικὰ αὐτὴ τὴν «ὁμί-, χλη» ποὺ δὲν ἐπιτρέπει στοὺς ἐπιρρεπεῖς νὰ δοῦν ὄχι τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ οὔτε τὴν μύτη τους. «Πνευματικὸ σωματεῖο» καὶ «Πνεῦ- μα», δηλαδὴ πνευματικὴ δηµιουργία καθ’ ἕ- αυτήν, εἶναι πράγματα ἐντελῶς ἄσχετα µε- ταξύ τους. Μὲ τιμὴ Σ. Νόνικας Κυψέλη Οἱ τρεῖς ᾿Ορφεῖς καὶ ἡ παναρχαιότης τῆς ᾿Ελλάδος Κύριε διευθυντά, Τὸ κατωτέρω θέμα ἀποτελεῖ εἰσέτι στά- ὅτον ἐρεύνης ἀλλὰ καὶ βάσιν σταθερὰν ἐφ᾽ ἧς στηρίζεται ἡ παναρχαιότης ἡμῶν. Τὸ θέμα τῶν τριῶν ᾿Ορφέων καὶ ὁ μυη- τικὸς δίαυλος τῆς Μεσογείου: ᾿Ενῷ ᾿Ορ-