"Αχ, Ελλάδα, Ελλάδα... Δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε σωβινιστές, ὅχι τόσο γιατὶ ἡ ̓ Ελλάδα σὰν ἱστορικὴ ὁντότητα ἢ ὑπόδειγμα πολιτισμοῦ θὰ ὑπεριβάζετο πράγματι καὶ θὰ ὑπετιμᾶτο, ἂν ἐξωμοιώνετο μὲ τὸ «ἔθνος» --μὲ οἱοδήποτε ἄλλο ἔθνος---, ἀλλὰ γιατὶ τὸ «' Ελληνικό», ἡ ̓Ελληνικότητα, ἡ "Ελληνικὴ ἀντίληψη περὶ ζωῆς καὶ περὶ κόσμου, ὄντας ἐναρμονισμένη πρὸς τὸ συμπαντικό γίγνεσθαι (καὶ στὴν ἱστορική, καὶ στὴ φιλοσοφική της φανέρωση) στοιχειοθετεῖται ἀπὸ ἀλήθειες καθολικοῦ κύρους καὶ παγκόσμιας ἰσχύος -καὶ συνεπῶς οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας. “Ἕλληνας σημαίνει οἰκουμενικός ἄνθρωπος (προσοχή: ὄχι διεθνιστής, γιατὶ ὁ τελευταῖος αὐτὸς τύπος ἀνθρώπου, φύσει ἔκτροπος καὶ ἐξουσιαστικός, εἶναι καὶ φύσει καὶ πράξει μὴ οἰκουμενικός' βλ. «Δαυλόν», τ. 7], σελ. 3967). ̓ ̓Απὸ τὴ σκοπιὰ τοῦ οἰκουμενικοῦ ἀνθρώπου θεώμενοι τὴν ἱστορία βλέπουμε ἕνα ρἤγμα ποὺ κάποια στιγμή συντελέσθηκε στὸ τεῖχος τῆς ἀμορφίας ποὺ περιέκλειε ᾱσφυκτικά τὴν διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ρήγμα ποὺ διὰ μέσου αὐτοῦ ἐπέτρεψε στὰ μάτια τῆς ψυχῆς τοῦ ἄλαλου καὶ φοβισμένου αὐτοῦ πλάσματος νὰ δῆ γιὰ πρώτη φορὰ ἔλλογα τὴν ἄμορφη πραγματικότητα, νὰ τὴν ὑποτάξη καὶ κατατάξη στὴ σκέψη του. νὰ τὴν ταξινομήση - :ἀναλυτικὰ καὶ συνθετικά, νὰ τῆς δώση ἐννοιολογική μορφὴ καὶ νὰ ἀρχίση ἔτσι τὴν κατάκτησή της, ξεφεύγοντας παράλληλα ἀπὸ τὴν ἀδυσώπητη μοίρα του, τὴ μοίρα τῆς ἄγνοιας-φόβου (εἶναι ταυτόσημες οἱ δύο αὐτὲς ἔννοιες...). Τὸ συγκλονιστικὀ αὐτὸ ρηγματικὸ συμβὰν λέγεται Λόγος" καὶ ὁ τόπος ὅπου συντελέσθηκε λέγεται ̓ Ελλάδα. Μᾶς ἔχουν πιπιλίσει τὰ μυαλὰ ἐπὶ χιλιάδες χρόνια, διδάσκοντάς μας μιὰ «ἱστορία» καὶ ἐμποτίζοντάς μας μὲ μιὰ «ἰδεολογία», ποὺ συνθλίβει καὶ ἀποκρύπτει τὸ οὐσιαστικό, τό προσδιοριστικὸ καὶ τὸ πρωτογενές, γιὰ νὰ προσδώση διαστάσεις ἀνυπάρκτου γίγαντος στὸ ἐξ-ουσιαστικό, στὸ ἀπροσδιόριστο, στὸ ὑποπροϊὸν τῆς ἀνθρώπινης δημιουργίας. Ἕνας ἐκφυλιστικὸς καὶ καταπτὠωτικὸς καλπασμὸς σύρει τὴν ἀνθρωπότητα πρὸς τὸ τάρταρο τοῦ ψεύδους, τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοποθεσίας τῶν προκατα- σκευασμένων θεωριῶν καὶ δογμάτων, τῆς συγχύσεως φρενῶν καὶ συμβάντων, τῆς ὑπερπροβολῆς τοῦ ἀσήμαντου καὶ τῆς ἀμαυρώσεως τοῦ λαμπροῦ, τοῦ σπουδαίου καὶ τοῦ ἀληθινοῦ. Κάποιες γεωλογικὲς ἢ μετεωρολογικὲς καταστροφὲς τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος δικαιολογοῦν κάπως, ἀλ"λὰ ὄχι ἐπαρκῶς, τὸν ἐκφυλισμὸ καὶ τὴν παρακμὴ τῆς διανοητικῆς διαύγειας τοῦ «ἱστορικοῦ ἀνθρώπου». Γιατὶ ὑπάρχουν κάποια ὁδηγητικὰ ἡνία τοῦ καταπτωτικοῦ καλπασμοῦ, ἡνία ποὺ βρίσκονται στὰ χέρια κάποιων ποὺ ἀγωνίζονται ἀκούραστα νὰ ἐξαλείψουν ὅ,τι τὸ ρηγματικὸ συμβὰν δώρησε στὸ ἀνθρώπινο εἰδος, τὸ Λόγο, τὴ Γνώση, γιὰ νὰ ἐπ-αν-εγ-καθ-ιδρύουν ἑκάστοτε τὸ καθεστώς τῆς ἄγνοιας, ἄρα τοῦ φόβου (τοῦ μεταφυσικοῦ, τοῦ πολιτικοῦ καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ φόβου): τοῦ φόβου, τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ γεννήτορος καὶ πατρὸς τῆς ̓Εξ-ουσίας. : Ινάχνοντας γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὴ χαμένη ̓ Ελλάδα, τὴν ἀτόφυα καὶ πραγματικὴ ̓ Ελλάδα, κάτω ἀπὸ τὸν τεράστιο σώρὸ τοῦ ψεύδους, τῆς παραχαράξεως, τῆς διαστρεβλώσεως, τῆς συκοφαντήσεως, τῶν καταστρεπτικῶν συνεπειῶν τοῦ προαιώνιου καὶ ἀνηλεοῦς ἱστορικοῦ διωγμοῦ της, κάτω ἀπὸ τᾶ ὁποῖα τὴν ἔχουν καταχωνιάσει, σταματοῦμε κάποιες στιγμὲς καμάτου, κυττάζουμε γύρω μας τὰ ἀγνώριστα ἐρείπια ποὺ τῆς ἔχουν ἀπομείνει κι ἀναστενάζουμε πικρά - -ναὶ! ̓Αναστενάζουμε ὄχι γιὰ τὴν “Ελλάδα, ὄχι γιὰ μᾶς, ὄχι κἂν γιὰ τὸν πολιτισμό. ̓Αναστενάζουμε, γιὰ τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, τὸ ἀβέβαιο, ἄλογο, ἀνασφαλές, σχεδόν ἄγλωσσο, ἀγχῶδες, ἀνδραποδῶδες κι ἀξιοθρήνητο αὐτὸ πλάσμα, τὸ τραγικὸ αὐτὸ ἱστορικὸ ὑποπροῖϊὸν τῆς ἄγνοιας καὶ τοῦ φόβου. Καὶ καταλαβαίνουμε πόση ἀλήθεια κρύβει ἡ γνωστὴ πρόσφατη ἀφοριστική δήλωση τοῦ ̓Αγγλου σοφοῦ, ποὺ μὲ μιὰ ἁπλῆ φράση προσδιώρισε τόσο καίρια τὴν τραγικότητα τῆς ἀνθρώπινης Ἱἱστορικῆς πορείας: «Αν δὲν εἶχε δολοφονηθή ἡ ̓ Ελλάδα πρὶν ἀπὸ δισχίλια χρόνια, σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα θὰ βρισκότανε 5.000 χρόνια μπροστὰ ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ βρίσκεται τώρα». Δ.Ι.Λ.