"Αχ, Ελλάδα, Δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε σωβινιστές, ὅ- χι τόσο γιατὶ ἡ ᾿ Ελλάδα σὰν ἱστορικὴ ὁ- ντότητα ἢ ὑπόδειγμα πολιτισμοῦ θὰ ὑπερι- βάζετο πράγματι καὶ θὰ ὑπετιμᾶτο, ἂν ἐξω- µοιώνετο μὲ τὸ «ἔθνος» --μὲ οἱοδήποτε ἄλλο ἔθνος---, ἀλλὰ γιατὶ τὸ «' Ελληνικό», ἡ ᾽Ελληνικότητα, ἡ "Ελληνικὴ ἀντίληψη περὶ ζωῆς καὶ περὶ κόσμου, ὄντας ἐναρμο- νισµένη πρὸς τὸ συµπαντικό γίγνεσθαι (καὶ στὴν ἱστορική, καὶ στὴ φιλοσοφική της φανέρωση) στοιχειοθετεῖται ἀπὸ ἀλήθειες καθολικοῦ κύρους καὶ παγκόσμιας ἰσχύος -καὶ συνεπῶς οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας. “Ἕλληνας σηµαίνει οἰκουμενικός ἄνθρω- πος (προσοχή: ὄχι διεθνιστής, γιατὶ ὁ τε- λευταῖος αὐτὸς τύπος ἀνθρώπου, φύσει ἔ- κτροπος καὶ ἐξουσιαστικός, εἶναι καὶ φύ- σει καὶ πράξει μὴ οἰκουμενικός' βλ. «Δαυ- λόν», τ. 7], σελ. 3967). ᾿᾽Απὸ τὴ σκοπιὰ τοῦ οἰκουμενικοῦ ἀν- θρώπου θεώμενοι τὴν ἱστορία βλέπουμε ἕ- να ρἤγμα ποὺ κάποια στιγµή συντελέσθηκε στὸ τεῖχος τῆς ἀμορφίας ποὺ περιέκλειε ᾱ- σφυκτικά τὴν διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ρήγ- μα ποὺ διὰ μέσου αὐτοῦ ἐπέτρεψε στὰ μά- τια τῆς ψυχῆς τοῦ ἄλαλου καὶ φοβισµένου αὐτοῦ πλάσματος νὰ δῆ γιὰ πρώτη φορὰ ἔλλογα τὴν ἄμορφη πραγματικότητα, νὰ τὴν ὑποτάξη καὶ κατατάξη στὴ σκέψη του. νὰ τὴν ταξινοµήση - :ἀναλυτικὰ καὶ συν- θετικά, νὰ τῆς δώση ἐννοιολογική μορφὴ καὶ νὰ ἀρχίση ἔτσι τὴν κατάκτησή της, ξεφεύγοντας παράλληλα ἀπὸ τὴν ἀδυσώ- πητη μοίρα του, τὴ μοίρα τῆς ἄγνοιας-φό- βου (εἶναι ταυτόσηµες οἱ δύο αὐτὲς ἔν- νοιες...). Τὸ συγκλονιστικὀ αὐτὸ ρηγματικὸ συμβὰν λέγεται Λόγος" καὶ ὁ τόπος ὅπου συντελέσθηκε λέγεται ᾿ Ελλάδα. Μᾶς ἔχουν πιπιλίσει τὰ μυαλὰ ἐπὶ χιλιάδες χρόνια, δι- δάσκοντάς µας μιὰ «ἱστορία» καὶ ἐμποτίζο- ντάς µας μὲ μιὰ «ἰδεολογία», ποὺ συνθλίβει καὶ ἀποκρύπτει τὸ οὐσιαστικό, τό προσ- διοριστικὸ καὶ τὸ πρωτογενές, γιὰ νὰ προσδώση διαστάσεις ἀνυπάρκτου γίγα- ντος στὸ ἐξ-ουσιαστικό, στὸ ἀπροσδιόρι- στο, στὸ ὑποπροϊὸν τῆς ἀνθρώπινης δη- µιουργίας. Ἕνας ἐκφυλιστικὸς καὶ κατα- πτὠωτικὸς καλπασμὸς σύρει τὴν ἀνθρωπό- τητα πρὸς τὸ τάρταρο τοῦ ψεύδους, τῆς ἐ- ξουσιαστικῆς σκοποθεσίας τῶν προκατα- Ελλάδα... σκευασµένων θεωριῶν καὶ δογμάτων, τῆς συγχύσεως φρενῶν καὶ συμβάντων, τῆς ὑ- περπροβολῆς τοῦ ἀσήμαντου καὶ τῆς ἀ- μαυρώσεως τοῦ λαμπροῦ, τοῦ σπουδαίου καὶ τοῦ ἀληθινοῦ. Κάποιες γεωλογικὲς ἢ μετεωρολογικὲς καταστροφὲς τοῦ ἀπώτε- ρου παρελθόντος δικαιολογοῦν κάπως, ἀλ- "λὰ ὄχι ἐπαρκῶς, τὸν ἐκφυλισμὸ καὶ τὴν παρακμὴ τῆς διανοητικῆς διαύγειας τοῦ «ἱστορικοῦ ἀνθρώπου». Γιατὶ ὑπάρχουν κά- ποια ὁδηγητικὰ ἡνία τοῦ καταπτωτικοῦ καλπασμοῦ, ἡνία ποὺ βρίσκονται στὰ χέ- ρια κάποιων ποὺ ἀγωνίζονται ἀκούραστα νὰ ἐξαλείψουν ὅ,τι τὸ ρηγματικὸ συμβὰν δώρησε στὸ ἀνθρώπινο εἰδος, τὸ Λόγο, τὴ Γνώση, γιὰ νὰ ἐπ-αν-εγ-καθ-ιδρύουν ἑκά- στοτε τὸ καθεστώς τῆς ἄγνοιας, ἄρα τοῦ φό- βου (τοῦ μεταφυσικοῦ, τοῦ πολιτικοῦ καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ φόβου): τοῦ φόβου, τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ γεννήτορος καὶ πατρὸς τῆς ᾿Εξ-ουσίας. : Ινάχνοντας γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὴ χαμένη ᾿ Ελλάδα, τὴν ἀτόφυα καὶ πραγµα- τικὴ ᾿ Ελλάδα, κάτω ἀπὸ τὸν τεράστιο σώ- ρὸ τοῦ ψεύδους, τῆς παραχαράξεως, τῆς διαστρεβλώσεως, τῆς συκοφαντήσεως, τῶν καταστρεπτικῶν συνεπειῶν τοῦ προαιώνιου καὶ ἀνηλεοῦς ἱστορικοῦ διωγμοῦ της, κάτω ἀπὸ τᾶ ὁποῖα τὴν ἔχουν καταχωνιάσει, σταματοῦμε κάποιες στιγμὲς καμάτου, κυτ- τάζουµε γύρω µας τὰ ἀγνώριστα ἐρείπια ποὺ τῆς ἔχουν ἀπομείνει κι ἀναστενάζουμε πικρά - -ναὶ! ᾿Αναστενάζουµε ὄχι γιὰ τὴν “Ελλάδα, ὄχι γιὰ μᾶς, ὄχι κἂν γιὰ τὸν πο- λιτισμό. ᾿Αναστενάζουμε, γιὰ τὸν σημερι- νὸ ἄνθρωπο, τὸ ἀβέβαιο, ἄλογο, ἀνασφα- λές, σχεδόν ἄγλωσσο, ἀγχῶδες, ἀνδραπο- δῶδες κι ἀξιοθρήνητο αὐτὸ πλάσμα, τὸ τραγικὸ αὐτὸ ἱστορικὸ ὑποπροῖϊὸν τῆς ἄ- γνοιας καὶ τοῦ φόβου. Καὶ καταλαβαίνουμε πόση ἀλήθεια κρύβει ἡ γνωστὴ πρόσφατη ἀφοριστική δήλωση τοῦ ᾿Αγγλου σοφοῦ, ποὺ μὲ μιὰ ἁπλῆ φράση προσδιώρισε τόσο καίρια τὴν τραγικότητα τῆς ἀνθρώπινης Ἱἱ- στορικῆς πορείας: «Αν δὲν εἶχε δολοφο- νηθή ἡ ᾿ Ελλάδα πρὶν ἀπὸ δισχίλια χρόνια, σήµερα ἡ ἀνθρωπότητα θὰ βρισκότανε 5.000 χρόνια μπροστὰ ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ βρίσκεται τώρα». Δ.Ι.Λ.