ΕΝΟΟΗ ΡΟΥΝΕΙΓΙ. Ὃ Δυτικὸς Ανθρωπος ποτὲ δὲν θὰ μπορέση νὰ φθάση τὴν ̓Ελληνικὴ σκέψη καὶ γλῶσσα Τὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ ἔχει εἰδικά παραχωρήσει ὁ κ. Ἐποοῖ ΡονεΙ!, γιὰ νὰ δημοσιευθῆ στὸν «Δαυλό». Ὃ κ. Εποσοῃ ΡονεΙΙ γεννήθηκε στὸ ΒΙΓΠΙΙΠΡΗΒη τὸ 1912. ̓Εφοίτησε στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ (Απιρτίᾶρε (ΊγΙπΙγ (οερε). Διετέλεσε καθηγητὴς τῶν 'Ελληνικῶν στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Φγάπεγ κατὰ τὴν περίοδο 1917-39. ̓Επὶ 37 χρόνια (1950-67) ἐξελέγετο βουλευτής. Διετέλεσε ὑπουργὸς σὲ διαδοχικὲς κυβερνήσεις (1955-57, 1957-56, Ι960-62). Πολυσυζητημένη προσωπικότῆς, λόγω τῶν θέσεων ποὺ ἔλαβε ἔναντι τῶν μεταναστῶν, τῆς συμμετοχῆς τῆς Βρεταννίας στὴν Ε.Ο.Κ., τοῦ προβλήματος τῆς Β. ̓Ιρλανδίας καὶ πιὸ πρόσφατα ἔναντι τοῦ προβλήματος τῆς πυρηνικῆς ἀπειλῆς, δὲν παύει νὰ θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικωτέρους πολιτικοὺς ἄνδρες τῆς Βρετανίας κατὰ τὴν μεταπολεμικὴ περίοδο. Μεταξὺ τῶν βιβλίων ποὺ ἔχει κατὰ καιροὺς συγγράψει εἶναι καὶ τὰ ἀκόλουθα: Α Ιεχίσοπ ἰο Ηεγοαοίας (1936), ΤΗ6 ΕΗἱςίογν οἵ Ηεγοᾶοίας (1939), ΤΠμιογαίαίς Ηἰςίοτία (1942), Α πβίίοι ποί 47.416] (1965), Ετεεᾶοπι 4πα ΚεβΙίγ (1969), Α παίίοπ ΟΥ πο πβίίοῃ (13976). Συμπεριλαμβάνω τὸν ἑαυτό μου μεταξὺ τῶν εὐτυχεστάτων ἀνθρώπων. Εἰχα τὴν ἀνεκτίμητη εὐτυχία νὰ σπουδάσω σὲ μιὰ Σχολή, στὴν ὁποία ἡ Λατινική καὶ ἡ "Ἑλληνικὴ δὲν ἐδιδάσκοντο ἁπλῶς, ἀλλὰ ἐδιδάσκοντο μὲ ἔξοχο τρόπο. ̓Εν τούτοις, δὲν ὀφείλεται στὴν ἐπήρεια τῆς ἀγαθῆς μου αὐτῆς τύχης τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ ἀπόλυτη πεποίθηση διαβεβαιώνω, ὅτι, ἂν δὲν συνεχισθοῦν σθεναρῶς οἱ κλασσικὸς σπουδὲς στὰ Γυμνάσια καὶ τὰ Πανεπιστήμιά μας, ὁ πολιτισμὸς στὴ Μεγάλη Βρεταννία εἶναι καταδικασμένος νὰ συρρικνωθῆ καὶ νὰ ἐξελιχθῆ σὲ βαρβαρότητα. Τὰ ἐντυπωσιακὰ νέα πεδία γνώσεως ποὺ ἄνοιξε ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα καὶ οἱ οἰκονομικὲς συνέπειες τῶν ἀνακαλύψεων αὐτῶν μᾶς ἔχουν ὁδηγήσει πολὺ κοντὰ στὸ νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴν περὶ παιδείας καὶ πολιτισμοῦ κατανόησή μας καὶ ἀντίληψή μας. Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς παιδείας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ δὲν συνίσταται στὴν «ποσοτική» πρόσθεση γνώσεων καὶ κάλλους στὰ ὑπάρχοντα: Συνίσταται στὴ διάσωση τοῦ συνόλου τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιτευγμάτων καὶ στὴν ἀκέραιη μεταβίβασή τους στὶς ἐπερχόμενες γενεές. Διαφορετικὰ εἴμεθα πράγματι δυστυχεῖς' διότι μὲ τὴ διαδοχὴ τῶν γενεῶν θὰ λησμονήσωμε καὶ θὰ ἀπολέσωμε τὰ περισσότερα ἀπ ̓ ὅσα κατακτήσαμε καὶ δημιουργήσαμε. 'Ἡ κοινωνία μας θὰ φαινόταν καταδικασμένη νὰ περιστρέφη ἕνα μαγγανοπήγαδο ἀγωνιζόμενη αἰωνίως γιὰ τὸ τίποτα. Μὴν παρεξηγήσετε αὐτὰ ποὺ ἐννοῶ λέγοντας «διάσωση» καὶ «μεταβίβαση». Δὲν ἐννοῶ κάποια μηχανικὴ διαδικασία, ποὺ δὲν ἀπαιτεῖ νοητικὴ καὶ πνευματικὴ ἐνέργεια. Δὲν μπορεῖ νὰ διασωθῆ καὶ ἐπανακατακτηθῆ οὔτε ἕνα μέρος τῆς ἀνθρώπινης κληρονομιᾶς μὲ ἄλλο τρόπο, παρεκτός ἂν οἱ κληρονόμοι τὸ κάνουν ἐντελῶς δικό τους, τὸ ὁρίζουν μὲ τοὺς δικούς τους ὅρους καὶ μὲ τὶς λέξεις-ἔννοιες τῆς ἐποχῆς τους καὶ ταυτόχρονα προσθέτουν σ ̓ αὐτὸ κάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους. ̓Επιτρέψτε μου μιὰ διασαφήνιση. Τὸ ἀθάνατο θαῦμα τῆς ̓Ιλιάδας ἀποτελεῖ μέρος τῆς πνευματικῆς καὶ καλλιτεχνικῆς δωρεᾶς τοῦ Εὐρωπαίου ἀνθρώπου.