ΕΝΟΟΗ ΡΟΥΝΕΙΓΙ. Ὃ Δυτικὸς Ανθρωπος ποτὲ δὲν θὰ µπορέση νὰ φθάση τὴν ᾿Ελληνικὴ σκέψη καὶ γλῶσσα Τὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ ἔχει εἰδικά παραχωρήσει ὁ κ. Ἐποοῖ ΡονεΙ!, γιὰ νὰ δημοσιευθῆ στὸν «Δαυλό». Ὃ κ. Εποσοῃ ΡονεΙΙ γεννήθηκε στὸ ΒΙΓΠΙΙΠΡΗΒη τὸ 1912. ᾿Εφοίτησε στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ (Απιρτίᾶρε (ΊγΙπΙγ (οερε). Διετέλεσε καθηγητὴς τῶν 'Ελληνικῶν στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Φγάπεγ κατὰ τὴν περίοδο 1917-39. ᾿Επὶ 37 χρόνια (1950-67) ἐξελέγετο βουλευτής. Διετέλεσε ὑπουργὸς σὲ διαδοχι- κὲς κυβερνήσεις (1955-57, 1957-56, Ι960-62). Πολυσυζητηµένη προσωπικό- τῆς, λόγω τῶν θέσεων ποὺ ἔλαβε ἔναντι τῶν μεταναστῶν, τῆς συμμετοχῆς τῆς Βρεταννίας στὴν Ε.Ο.Κ., τοῦ προβλήματος τῆς Β. ᾿Ιρλανδίας καὶ πιὸ πρόσφατα ἔναντι τοῦ προβλήματος τῆς πυρηνικῆς ἀπειλῆς, δὲν παύει νὰ θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σηµαντικωτέρους πολιτικοὺς ἄνδρες τῆς Βρετα- νίας κατὰ τὴν μεταπολεμικὴ περίοδο. Μεταξὺ τῶν βιβλίων ποὺ ἔχει κατὰ καιροὺς συγγράψει εἶναι καὶ τὰ ἀκόλουθα: Α Ιεχίσοπ ἰο Ηεγοαοίας (1936), ΤΗ6 ΕΗἱςίογν οἵ Ηεγοᾶοίας (1939), ΤΠμιογαίαίς Ηἰςίοτία (1942), Α πβίίοι ποί 4- 7.416] (1965), Ετεεᾶοπι 4πα ΚεβΙίγ (1969), Α παίίοπ ΟΥ πο πβίίοῃ (13976). Συμπεριλαμβάνω τὸν ἑαυτό µου μεταξὺ τῶν εὐτυχεστάτων ἀνθρώπων. Εἰχα τὴν ἀνεκτίμητη εὐτυχία νὰ σπουδάσω σὲ μιὰ Σχολή, στὴν ὁποία ἡ Λατινική καὶ ἡ "Ἑλληνικὴ δὲν ἐδιδάσκοντο ἁπλῶς, ἀλλὰ ἐδιδάσκοντο μὲ ἔξοχο τρόπο. ᾿Εν τούτοις, δὲν ὀφείλεται στὴν ἐπήρεια τῆς ἀγαθῆς µου αὐτῆς τύχης τὸ γεγονὸς ὅτι μὲ ἀπόλυτη πεποίθηση διαβεβαιώνω, ὅτι, ἂν δὲν συνεχισθοῦν σθεναρῶς οἱ κλασσικὸς σπουδὲς στὰ Γυμνάσια καὶ τὰ Πανεπιστήµιά µας, ὁ πολιτισμὸς στὴ Μεγάλη Βρεταννία εἶναι καταδικασμένος νὰ συρρικνωθῆ καὶ νὰ ἐξελιχθῆ σὲ βαρβαρότητα. Τὰ ἐντυπωσιακὰ νέα πεδία γνώσεως ποὺ ἄνοιξε ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα καὶ οἱ οἰκονομικὲς συνέπειες τῶν ἀνακαλύψεων αὐτῶν μᾶς ἔχουν ὁδηγήσει πολὺ κοντὰ στὸ νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴν περὶ παιδείας καὶ πολιτισμοῦ κατανόησή µας καὶ ἀντί- ληψή µας. Τὸ µεγαλύτερο µέρος τῆς παιδείας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ δὲν συνίσταται στὴν «ποσοτική» πρόσθεση γνώσεων καὶ κάλλους στὰ ὑπάρχοντα: Συνίσταται στὴ διάσωση τοῦ συνόλου τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιτευγμάτων καὶ στὴν ἀκέραιη µε- ταβίβασή τους στὶς ἐπερχόμενες γενεές. Διαφορετικὰ εἴμεθα πράγματι δυστυχεῖς' διότι μὲ τὴ διαδοχὴ τῶν γενεῶν θὰ λησμονήσωμε καὶ θὰ ἀπολέσωμε τὰ περισσό- τερα ἀπ᾿ ὅσα κατακτήσαµε καὶ δημιουργήσαμε. 'Ἡ κοινωνία µας θὰ φαινόταν καταδικασμένη νὰ περιστρέφη ἕνα μαγγανοπήγαδο ἀγωνιζόμενη αἰωνίως γιὰ τὸ τίποτα. Μὴν παρεξηγήσετε αὐτὰ ποὺ ἐννοῶ λέγοντας «διάσωση» καὶ «μεταβίβαση». Δὲν ἐννοῶ κάποια μηχανικὴ διαδικασία, ποὺ δὲν ἀπαιτεῖ νοητικὴ καὶ πνευματικὴ ἐνέργεια. Δὲν μπορεῖ νὰ διασωθῆ καὶ ἐπανακατακτηθῆ οὔτε ἕνα µέρος τῆς ἀν- θρώπινης κληρονομιᾶς μὲ ἄλλο τρόπο, παρεκτός ἂν οἱ κληρονόμοι τὸ κάνουν ἐ- ντελῶς δικό τους, τὸ ὁρίζουν μὲ τοὺς δικούς τους ὅρους καὶ μὲ τὶς λέξεις-ἔννοιες τῆς ἐποχῆς τους καὶ ταυτόχρονα προσθέτουν σ᾽ αὐτὸ κάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους. ᾿Επιτρέψτε µου μιὰ διασαφήνιση. Τὸ ἀθάνατο θαῦμα τῆς ᾿Ιλιάδας ἀποτελεῖ µέρος τῆς πνευματικῆς καὶ καλλιτεχνικῆς δωρεᾶς τοῦ Εὐρωπαίου ἀνθρώπου.