4298 ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ: βρίσκεται τώρα, λέγεται ἁπλᾶ (στίχ. 8- 11): «ἀφ ̓ οὐ ̓Αμφί]κτύων ὁ Δευκαλίωνος ἐβασίλευσεν ἐν Θερμοπύλαις... βασιλεύοντος ̓Αθηνῶν ̓Αμφικτύονος... καὶ Ἕλληνες [ὠν]ομάσθησαν τὸ πρότερον Γραικοὶ καλούμενοι». 2. Ο ̓Αριστοτέλης (Μετεωρολογικὰ Α Ι4) μᾶς λέγει ὅτι: «Καὶ γὰρ οὗτος (ὁ κατακλυσμὸς ἐπὶ Δευκαλίωνος) περὶ τὸν ̓Ελληνικὸν ἐγένετο μάλιστα τόπον’ αὕτη δ ̓ ἐστὶν ἡ Δωδώνη καὶ τὸν ̓Αχελῷον: οὖτος γὰρ πολλαχοῦ τὸ ῥεῦμα μεταβέβληκεν. Ὥικουν γὰρ οἱ Σελλοὶ ἐνταῦθα καὶ οἱ καλούμενοι τότε μὲν “Γραικοὶ ̓ ̓ νῦν δὲ ““Ἕλληνες"». 3. “Ὅλες οἱ πληροφορίες ποὺ ἔχουμε συμφωνοῦν μὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς δίνει ἡ λέἕξη «Γραῖκος» τοῦ «Καταλόγου», ποὺ ὁ 'Ἡσίοδος πρῶτος δημοσιεύει, τῶν γενῶν ποὺ διεσώθησαν μετὰ τὴν καταστροφή. ̓Εκ τῶν πληροφοριῶν ἀποδεικνύεται ᾱκόμη ὅτι «Γραῖκου ἐλέγοντο οἱ κατοικοῦντες τὴν περιοχὴ κυρίως τῆς Πίνδου. Τὸ δὲ ἀρχαιότερο ὄνομά τους ἦταν «Σελλοὶ»Ξ οἱ παλαιοὶ "Ἔλλοπες κάτοικοι τῆς περιοχῆς τῆς Πίνδου. 4. Στὰ λεγόμενα τώρα ὑπὸ ξένων ἢ "Ελλήνων μελετητῶν περὶ «Γραικοῦ», περὶ καθόδου λαῶν ἐκ Βορρᾶ καὶ περὶ πολλῶν ἄλλων, ποὺ ἡ φαντασία τους συνέλαβε, δὲν θὰ ἀναφερθῶ ἐδῶ ἐπ ̓ εὐκαιρία τῆς λέξεως. Σημειώνω ὅμως, ὅτι ἡ ἵστορία τοῦ τόπου αὐτοῦ, καὶ μάλιστα αὐτὴ τῶν παναρχαίων χρόνων, ἔχει ὑποστεῖ τόσο μεγάλη παρερμηνεία ἀλλὰ καὶ μεταχρονισμούς, ὥστε νὰ χρειάζεται ἡ ἐκ νέου συγγραφή της. Αὐτὰ γιὰ τοὺς «πνευματικοὺς ἡγεμόνες» τοῦ δύσμοιρου αὐτοῦ τόπου. ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Ἔχω ἤδη ἀναλύσει τὶς περισσότερες λέξεις τῶν λημμάτων Ρ, 4, Β, Σ, Γ, τὶς προερχόμενες ἐκ τῶν κειμένων τοῦ "Ομήρου, τοῦ 'Ἡσιόδου καὶ τῆς «Θεογονίας». Νομίζω, ὅτι οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» θὰ ἔ- Πρωτοελληνικὴ ἡ μητέρα-γλῶσσα πλείστων γλωσσῶν ̓Απὸ τὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ τοῦ Λονδίνου “Νενν δοίξη|{51 ̓ (τ. 1997. 19 "Ιαν. 1988) μεταφράσαμε τὴν ἀκόλουθη βιβλιοκριτική: Τί τὸ ἀσύνηθες ὑπάρχει στὸ βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ τῆς ̓Αρχαιολογίας στὸ Καῖμπριτζ Οο/ίπ Κεπ/τονν, Κατὰ βάσιν τὸ βιβλίο τοῦ Ο.Ε. ''ΑτεββεΙοβγ δπα 1:8ηΡιαβρε” εἶναι ἡ ἐπίθεση τοῦ Κεπ/τεν κατὰ τῆς κυριωτέρας σχολῆς σκέψεως, ἡ ὁποία τοποθετεῖ τὶς ρίζες τῶν ̓ 1νδο-ευρωπαϊκῶν γλωσσῶν, καὶ συνεπῶς τῶν συγχρόνων Εὐρωπαϊκῶν λαῶν, στὶς στέππες τῆς Νότιας Ρωσίας, κατὰ τὴν τετάρτη χιλιετία π.Χ. Συμφωνεῖ ὅτι οἱ ̓Ινδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες -- ποὺ περιλαμβάνουν τὶς περισσότερες σύγχρονες εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες καθὼς καὶ μερικὲς ἐκλιποῦσες, ὅπως τὴν Λατινικἡ καὶ τὴν Μυκηναϊκή "Ἑλληνική, ἐπίσης τὴν Σανσκριτικὴ καὶ τὶς ἀπογόνους της στὸ βορειότερο τμῆμα τῆς ἰνδικῆς χερσονήσου καὶ τὶς ἀρχαῖες καὶ σύγχρονες περσικὲς γλῶσσες σχετίζονται μεταξύ τους. ̓Αλλὰ ᾱπορρίπτει ἐντελῶς τὴν ἄποψη ὅτι ὀρδὲς κατακτητῶν, οἱ ὑποῖοι ἦσαν νομάδες --