4298 ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ: βρίσκεται τώρα, λέγεται ἁπλᾶ (στίχ. 8- 11): «ἀφ᾽ οὐ ᾽Αμϕί]κτύων ὁ Δευκαλίωνος ἐβασίλευσεν ἐν Θερμοπύλαις... βασι- λεύοντος ᾿Αθηνῶν ᾿Αμφικτύονος... καὶ Ἕλληνες [ὠν]ομάσθησαν τὸ πρότε- ρον Γραικοὶ καλούμενοι». 2. Ο ᾿Αριστοτέλης (Μετεωρολογικὰ Α Ι4) μᾶς λέγει ὅτι: «Καὶ γὰρ οὗτος (ὁ κατακλυσμὸς ἐπὶ Δευκαλίωνος) περὶ τὸν ᾿Ελληνικὸν ἐγένετο μάλιστα τόπον’ αὕ- τη δ᾽ ἐστὶν ἡ Δωδώνη καὶ τὸν ᾿Αχελῷον: οὖτος γὰρ πολλαχοῦ τὸ ῥεῦμα μεταβέ- βληκεν. Ὥικουν γὰρ οἱ Σελλοὶ ἐνταῦθα καὶ οἱ καλούμενοι τότε μὲν “Γραικοὶ᾽᾽ νῦν δὲ ““Ἕλληνες"». 3. “Ὅλες οἱ πληροφορίες ποὺ ἔχουμε συμφωνοῦν μὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς δίνει ἡ λέ- ἕξη «Γραῖκος» τοῦ «Καταλόγου», ποὺ ὁ 'Ἡσίοδος πρῶτος δημοσιεύει, τῶν γενῶν ποὺ διεσώθησαν μετὰ τὴν καταστροφή. ᾿Εκ τῶν πληροφοριῶν ἀποδεικνύεται ᾱ- κόμη ὅτι «Γραῖκου ἐλέγοντο οἱ κατοικοῦντες τὴν περιοχὴ κυρίως τῆς Πίνδου. Τὸ δὲ ἀρχαιότερο ὄνομά τους ἦταν «Σελλοὶ»Ξ οἱ παλαιοὶ "Ἔλλοπες κάτοικοι τῆς περιοχῆς τῆς Πίνδου. 4. Στὰ λεγόμενα τώρα ὑπὸ ξένων ἢ "Ελλήνων μελετητῶν περὶ «Γραικοῦ», πε- ρὶ καθόδου λαῶν ἐκ Βορρᾶ καὶ περὶ πολλῶν ἄλλων, ποὺ ἡ φαντασία τους συνέ- λαβε, δὲν θὰ ἀναφερθῶ ἐδῶ ἐπ᾿ εὐκαιρία τῆς λέξεως. Σημειώνω ὅμως, ὅτι ἡ ἵ- στορία τοῦ τόπου αὐτοῦ, καὶ µάλιστα αὐτὴ τῶν παναρχαίων χρόνων, ἔχει ὑπο- στεῖ τόσο µεγάλη παρερµηνεία ἀλλὰ καὶ μεταχρονισμούς, ὥστε νὰ χρειάζεται ἡ ἐκ νέου συγγραφή της. Αὐτὰ γιὰ τοὺς «πνευματικοὺς ἡγεμόνες» τοῦ δύσμοιρου αὐτοῦ τόπου. ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Ἔχω ἤδη ἀναλύσει τὶς περισσότερες λέξεις τῶν λημμάτων Ρ, 4, Β, Σ, Γ, τὶς προερχόμενες ἐκ τῶν κειμένων τοῦ "Ομήρου, τοῦ 'Ἡσιόδου καὶ τῆς «Θεογονίας». Νομίζω, ὅτι οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» θὰ ἔ- Πρωτοελληνικὴ ἡ μητέρα-γλῶσσα πλείστων γλωσσῶν ᾿Απὸ τὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ τοῦ Λονδίνου “Νενν δοίξη|{51᾿ (τ. 1997. 19 "Ιαν. 1988) με- ταφράσαμε τὴν ἀκόλουθη βιβλιοκριτική: Τί τὸ ἀσύνηθες ὑπάρχει στὸ βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ τῆς ᾿Αρχαιολογίας στὸ Καῖμπριτζ Οο/ίπ Κεπ/τονν, Κατὰ βάσιν τὸ βιβλίο τοῦ Ο.Ε. ''ΑτεββεΙοβγ δπα 1:8η- Ριαβρε” εἶναι ἡ ἐπίθεση τοῦ Κεπ/τεν κατὰ τῆς κυριωτέρας σχολῆς σκέψεως, ἡ ὁ- ποία τοποθετεῖ τὶς ρίζες τῶν ᾿ 1νδο-ευρωπαϊκῶν γλωσσῶν, καὶ συνεπῶς τῶν συγ- χρόνων Εὐρωπαϊκῶν λαῶν, στὶς στέππες τῆς Νότιας Ρωσίας, κατὰ τὴν τετάρτη χιλιετία π.Χ. Συμφωνεῖ ὅτι οἱ ᾿Ινδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες -- ποὺ περιλαμβάνουν τὶς περισσότερες σύγχρονες εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες καθὼς καὶ μερικὲς ἐκλιποῦ- σες, ὅπως τὴν Λατινικἡ καὶ τὴν Μυκηναϊκή "Ἑλληνική, ἐπίσης τὴν Σανσκριτι- κὴ καὶ τὶς ἀπογόνους της στὸ βορειότερο τμῆμα τῆς ἰνδικῆς χερσονήσου καὶ τὶς ἀρχαῖες καὶ σύγχρονες περσικὲς γλῶσσες σχετίζονται μεταξύ τους. ᾿Αλλὰ ᾱ- πορρίπτει ἐντελῶς τὴν ἄποψη ὅτι ὀρδὲς κατακτητῶν, οἱ ὑποῖοι ἦσαν νομάδες --