Οἱ πυρῆνες τῆς “Ἱστορίας ̓Απὸ τὸ Προσωπικὸ ̓Αρχεῖο τοῦ Ῥένου ̓ Ηρακλῇ ̓ Αποστολίδη Τά κέντρα τῆς “Ἱστορίας ποῦ εἶναι;.. Μὲ ἀντιλήψεις σχηματισμένες ἀπὸ διαβάσματα βιβλίων, ὄχι ἀπὸ προσωπική βίωση τῆς “Ἱστορίας, τείνουμε νὰ θεωροῦμε κέντρα τὰ ἐξέχοντα συμπτώματα ἢ τὶς ἔσχατες ἐχφάνσεις --- πιό ̓ἐντυπωσιακές συνήθως -- οὐσιαστικῶν ἱστορικῶν ἐξεργασιῶν, ποὺ γίνονται, καθὼς ὅλα τῆς φύσης καὶ τοῦ εἶναι γενικώτερα, σάν κρυφά --- φύσις κρύπτεσθαι φιλέει --- καὶ σάν «περιθωριακά», ἐνῶ διέπουν ὄντως τὰ πράγματα ἀπὸ μέγα βάθος, ἀλλ ̓ αὐτὸ ἐχρήγνυται -- καὶ δείχνεται --- πάντα ἀργότερα. Οἱ δῖνες τῶν πραγματυκῶν μεταβολῶν σπάνια εἶναι καὶ φανερές ἐξ ἀρχῆς, βαμμένες, σαφεῖς, ὥστε νᾶ διαχρίνωνται καὶ νὰ σημαδεύουν: πὼς ἐδῶ! νά, τώρα! συγχροτοῦνται, μές ἀπ ̓ αὐτά τὰ φαινομενικῶς «ἀσήμαντα» καὶ «περιστατικά», πυρηνικές ποιότητες ἀξονικές τοῦ αὔριο' καὶ νά: τὰ σάν «τυχαῖα» κι «ἀνερμάτιστα» πρόσωπα αὐτά κι αὐτά, πού φτεροκοπᾶν ἄταχτα χ ̓ ἕωλα, σὰν πουλιὰ μιᾶς ἄφαντης θύελλας, καὶ τὰ φερσίματα, τὰ λόγια, οἱ πράξεις αὐτές κ ̓ ἐκεῖνες, οἱ σάν «ἀκατανόητες» καὶ «ἀναίτιες», ἔχουν ὡστόσο σημασίες πράγματι ἱστορικές κεντρικώτατες -- χωρίς, ἴσως, καὶ ν ̓ ἀναγραφοῦν ποτέ στὶς τάχα «ἐπίσημες» «δέλτους» καμμιᾶς «ἄναγνωρισμένης» 'Ἱστορίας (γιατ ̓ ἡ ἀληθινή “Ἱστορία δέ νοιάζεται ποιά θεωροῦν οἱ κατεστήμένοι καὶ τὰ κατεστημένα «' Ἱστορία», ὥστε νά «εὐθυγραμμίζεται» καὶ νὰ συμφωνῇ μ ̓ ἐχείνη, μπάς καὶ μᾶς χαλάῃ ἀλλιῶς τὰ «πάνθεα» καὶ τὰ «μαρτυρολόγια» ὅλων τῶν «ἱερῶν» μας «τάξεων»|) --- , εἶναι γεύσεις, ἀποχρώσεις, αἰσθήσεις, ἀντιδράσεις, ἐκδοχές καὶ εἰσπράξεις γεγονότων ἰδιάζουσες, ἀπὸ συνειδγσεις εἰδοποιημένες ὅσο καὶ εἰδοποιές, ἐξαλλάξεις λοιπὸν γι ̓ αὐτὸ ριζικές τῆς «δεδομένης», παρῳχημένης κιόλα --- καὶ μόνο σά φλούδι, σά φάσμα γιὰ λίγο ἀκόμα παρατεινόμενης (σὰν μμετεικαστικῆς δηλαδή ἔτσι) --- οὐσίας ἑνός Καιροῦ πούχει πιά σβήσει. Εἶναι, μ ̓ ἄλλα λόγια, ἀνοίγματα, πράγματι, γι ̓ ἀλλοῦ, γι ̓ ἄλλα, κόσμου ἄλλου. Οἱ φλογερές ὅμως συντροφιὲς τῶν νέων, οἱ πιό ἀποκριτικές στίς ἀνταύγειες τοῦ ἐπερχόμενου, οἱ πιό ἀνήσυχες -- ἀκριβῶς γιατὶ πιό εὐαίσθητες --- καὶ ταραγμένες, ὄχι ἀναγκαῖα κ ̓ οἱ πιό κεντρικές κοινωνικά, μὰ συχνότερα οἱ πιό «ἀλλοπρόσαλλες» --- σά νὰ χρειάζεται, ἀλχημιστικά ἔτσι κάπως, ἡ σύμμιξη τῶν πιό ἑτερογενῶν καὶ διαφορετικῶν προελεύσεων, γιά τὴν εὐστοχώτερη καὶ πιό γόνιμη περαιτέρω σύγκραση τοῦ πρώτου πυρήνα μιᾶς Νέας ̓Εποχῆς --- , λοιπόν αὐτές οἱ ζυμικές συντροφιές-καταλύτες βρίσκονται συνήθως μή συνειδητά --- μὰ μπορεῖ καὶ μισοσύνειδα κάποια τους κύτταρα --- στοὺς στενότερους --- γι’ αὐτό καὶ ἰσχυρότερους, συναρπαστικώτερους: γιατί σιμότερα στὸν ἀόρατο περιδινούμενο στρόφαλο τοῦ καταποτήρα τῆς παρόδου --- κύκλους τῆς νέας ἐποχικῆς ροπῆς, καὶ γυροφέρνουν ἐκεῖ πυρετικά σύρριζα στό ἰδεατό ἐχκρηκτικό χέντρο τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι, ποὺ θερμαίνεται, πυκνώνεται, συστρέφεται ὁλοένα, μ ̓ ὅλο σφοδρότερες καὶ χρισιμώτερες, αἱματηρότερες τριβές, φορτίζεται διαρκῶς ὑπεροριακώτερα, καὶ κάποια στιγμὴ αὐτονομεῖται, γίνεται ὄν καθαυτό, ἐνεργοποιεῖται κ ̓ ἐχρήγνυται, τινάζοντας διάπυρους μύδρους τοῦ ἐπερχόμενου Αὔριο, καταχέφαλα ὅλων τῶν κατεστημένων καί κρατούντων, τῶν ὑπνωμένων μακάριων καὶ τῶν ἀνυποφίαστων. Τί ἄλλο εἶναι, τί ἄλλο προσήμαναν οἱ μεγάλες μυθιστορίες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ρομαντισμοῦ ἦ μηδενισμοῦ; Τί ἄλλο, πάντα, κάθε προοιωνιστική ποίηση; Μα-