-- ΤΟΥ «ἀν ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΜΗΠΙΜΑῚ Τὸ σπίτι πραγματικὰ ἀναστατώθηκε. Ἔπεσε τὸ ταβάνι καὶ πλάκωσε τὸ καθετί. ἝἛνας πνιγηρὸς ἀγέρας μπαινόβγαινε στὰ δωμάτια. ”Αλλος κρότος ἀπὸ τὸ λυγμὸ δὲν κυκλοφοροῦσε. Κάπου-κάπου μισακουόταν κάποιος ἀναστεναγμός, ἀλλὰ τοῦτος δὲν χρωμάτιζε τὸ χῶρο μὲ μιὰ κάποια ποικιλία. Καὶ ξαφνικὰ τὰ πάντα ἀλλάξανε µορφή, φτάσανε στὸ τραγικὸ πρόσωπο. Τὸ κλειδὶ ἄνοιξε μὲ χαρωπό, ὅπως πάντα, τόνο τήν ξώπορτα. Καὶ μπῆκε ἡ "Ελένη μὲ τὸ ξανθὸ κεφάλι. Τὰ μεγάλα μάτια καὶ τὸ τριαντα- φυλλένιο χαμόγελο. ΄Ὅμως μεμιᾶς, σὰν ἀ- πὸ ἔνστικτο, ἔνοιωσε μιὰ μαυρίλα στὸ σπί- τι. ΓΑλλαξε ὕφος. Κοντοστάθηκε. Κι᾽ ὕ- στερα προχώρησε πρὸς τὸ καθιστικὸ μ᾽ ἕ- να παράξενο βῆμα πολὺ ἐρωτηματικό. Τὰ πρόσωπα τῆς οἰκογένειας κι ἡ γυναίκα τοῦ ἀρχηγοῦ τὴν κοιτάζανε. Κολλήσανε ἀπάνω τῆς ματιὲς σουβλερὲς ἀπὸ τραγικὸ δηλητή- ριο. - Τί συμβαίνει; ρωτᾶ ἡ "Ἑλένη, ποὺ τὰ εἶχε ὁλότελα χαμένα. -- Ἡ μοῖρα, παιδί μου, καὶ ἡ κακὴ ὥ- ρα, ἀπαντᾶ ἡ μητέρα της. - ὉὉ πατέρας; ρωτᾶ ἡ "Ελένη. -- Οχι. - Ἔ, τότε ὁ Βασίλης, ξεσπᾶ ἡ "Ελένη καὶ πετᾶνε φλόγες τὰ μάτια της. - Σοῦ ἦταν γραμμένο, καημένο μου κορίτσι, ἐξηγεῖ κάπως βαριεστημένα ἡ γυ- ναῖκα τοῦ ἀρχηγοῦ. -- Μιλῆστε µου ἐπιτέλους, φωνάζει ἡ "Ἑλένη. --- Κάθησε κοντά µου, χρυσή µου, λέγει ἡ γυναῖκα τοῦ ἀρχηγοῦ καὶ τῆς κάνει τόπο στὸν καναπέ. -- Ἔπαθε κανένα δυστύχημα; ρωτᾶ ἡ "Ελένη. - Κάθησε, ἀγάπη µου, λέει ἡ γυναῖκα τοῦ ἀρχηγοῦ καὶ τῆς δίνει τὴ θέση. --- Ὄχι! ὄχι! νὰ μάθω. --- ᾿Εδῷ ἦταν ὁ Βασίλης. Ἔφυγε λίγο στενοχωρημένος πρὶν λίγη ὥρα. --- Σὲ περίμενε, ἐξηγεῖ ἡ μητέρα. -- Γιατί στενοχωρημένος; ρωτᾶ ἡ ᾿ Ελέ- νη. ΚΥΠΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ Ὃ ἐπιληπτικὸς Καὶ τότε ἡ γυναῖκα τοῦ ἀρχηγοῦ μὲ πραγματικὴ γλυκύτητα ἐξηγεῖ στὴν "Ελένη πώς ἦρθε πρὶν λίγη ὥρα καὶ συνάντησε ἐδῶ τὸν Βασίλη. Τὸν χαρακτήρισε μὲ τὰ πιὸ καλὰ ἐπίθετα ὡς τίμιο, ἀντρεῖο, μὲ καλὴ θέ- ση καὶ μέλλον καὶ ὁπωσδήποτε εὐπαρου- σίαστο μὲ καλὲς συστάσεις ἀπὸ ὅλους. Ὅμως ὑπάρχει ἕνα σκοτεινὸ σημεῖο, ποὺ ήἠ- ταν ὑποχρεωμένη νὰ πληροφορήσει τὴν οἰκογένεια τῆς ΄Ελένης. 'Ο Βασίλης βια- στικά, ὅπως πάντα, τοὺς ἀποχαιρέτισε μ᾽ εὐγένεια καὶ βγῆκε γιὰ δουλειές. Παράγ- γειλε μάλιστα νὰ τὸν συγχωρέσει ἡ ᾿Ελέ- νη, ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ περιμένει λιγάκι, γιὰ νὰ τὴν ἀνταμώσει καὶ νὰ τῆς πεῖ τὸν καλό του λόγο. Κι᾿ ὅταν μείνανε μόνες --ἐ- κείνη, ἡ μητέρα κι᾽ ἡ θεία--- τοὺς ἀποκά- λυψε τὴ νόσο τοῦ Βασίλη. ταν ...ἐπιλη- πτικός. Μέ τὴν τελευταία λέξη ἡ ᾿ Ελένη λιπο- θύμησε. Τρέξανε καὶ τὴ συνεφέρανε. Γιὰ ν᾿ ἀρχίσει μετὰ ἕνας σιωπηλὸς λυγµός, ποὺ πολὺ γρήγορα πνίγηκε στὰ στήθη τῆς κοπέλλας. Οἱ γύρω εἴχανε ἀποσβολωθεῖ. Ἢ “Ἑλένη, σὲ λιγάκι, τίναξε τὸ κεφάλι, σηκώθηκε κι᾿ ἀνέβηκε στὸ δωμάτιό τῆς μὲ πολὺ ἀργὴ κίνηση, σχεδὸν κατανυκτική. Ἂ ᾿Ενωρὶς τὸ βράδυ γύρισε στὸ σπίτι ὁ πατέρας φοβερὰ κουρασμένος. Εἶχε μιὰ δύ- σκολη μέρα στὸ γραφεῖο του. "Ολα ἔρχο- νταν ἀνάποδα καὶ ἀπρόβλεπτα. Καλὰ-καλὰ δὲν μίλησε ὅταν μπῆκε. Τοῦ εἴπανε ἡ µητέ- ρα κι᾿ ἡ θεία ἕνα καλησπέρα, ποὺ τὸ συνό- δευε βαθὺς ἀναστεναγμός. 'Ο πατέρας μέ- σα στὴν κούρασή του δὲν ἔδωσε σημασία. Ἔβγαλε τὸ σακκάκι, ἔλυσε τὴ γραβάττα καὶ τὴν πέταξε ἀνέμελα σὲ μιὰ πολυθρόνα. Κάτι ξεφώνισε καὶ κάθησε φαρδὺς-πλατὺς σὲ μιὰ πολυθρόνα. - Ποῦ εἶναι ἡ ᾿Ελένη; ρωτᾶ σὲ λίγο. - Στὸ δωμάτιό της, ἀπαντᾶ ἡ μητέρα μὲ ἀναστεναγμό. -- Τὸ κακὸ συναπάντημα, προφέρει ἡ θεία μὲ κείνη τὴ λίγο βραχνὴ φωνή της. - Δὲν ἦρθε ὁ Βασίλης; ρωτᾶ ὁ πατέρας μὲ λίγη ἐνόχληση.